Vervolg Interview Erwin Schellekens
Terug naar deel 1
Door
Patrick van Engelen
Gepubliceerd op 30 september 2009
Naar
welke muziek luister je persoonlijk graag?
“Poeh! Muziek is iets wat mij ontzettend raakt. Het is echt mijn grote
passie. Het is wat mij betreft niet beperkt tot een muziekstijl. Mijn platenkast
gaat van pop via punk naar wave en wereldmuziek. Het kan echt heel breed
zijn. Enige voorwaarde is dat ik het prettig vind om naar te luisteren.
Kijk…artiesten verstaan de kunst om mensen te raken. Als ik naar een
voorstelling of concert ga en het raakt me totaal niet. Dan is dat wat mij
betreft prima voor een ander, maar niet voor mij. Voor theater geldt eigenlijk
hetzelfde. Ik heb in het theater gewerkt en daar zie je heel veel voorstellingen.
Van BZN tot het Scapino ballet. Mij ging het er alleen maar om of de artiest
het lukt om mij te raken.”
Welke artiest heb
je onlangs gehoord en moet de lezer echt horen?
“Dan kom ik weer bij Staff Benda Bilili. Echt supermuziek en het past
ook echt helemaal bij Mundial. Je wilt het niet alleen zien, maar je wilt
er ook op dansen. Ook Buraka Som Sistema is een naam die ik wil noemen.
Echt een nieuw geluid dat recht uit het hart van mensen komt. De oude muziek
uit Angola in een jong jasje gestoken door mensen in Portugal. Je kan er
echt op uit je dak gaan. Met een band als Buraka Som Sistema kun je ook
nieuwe mensen aan Mundial binden. Het staat ver weg van het traditionele
beeld hoe wereldmuziek zogenaamd ‘moet’ klinken. Ook de jongens
van Buraka Som Sistema hebben clips op MTV gezien. Ik zou ze graag boeken
en we hadden ze vorig jaar ook al bijna. Maar ze kozen er helaas voor om
toch naar Lowlands te gaan en daar een exclusief optreden te geven. Ik hoop
dat het komend jaar lukt. We zoeken bij Mundial graag naar bands die, vanuit
hun eigen tijdsgeest, hun roots kunnen laten zien. Daar struinen we echt
de hele wereld voor af.”
Welke klassieke wereldmuziekartiest
blijf je uit de kast trekken?
“Dan denk ik aan Salif Keita. Iedere keer als ik die weer live zie,
dan zit ik op het puntje van mijn stoel. Echt een man die indruk op me maakt.
Mariza, met haar fado, vind ik ook prachtig. Rokia Traore, Sara Tavares,
zangeressen met prachtige nieuwe platen uit. Uit de Latin en Caribische
muziek komt op dit moment ook echt veel goeds. Die hoek hebben we op Festival
Mundial afgelopen jaar ook echt laten zien. Vroeger stond een Afrikaanse
ster als Miriam Makeba bij ons op het podium om een boodschap te verkondigen.
Nu kan het bij ons ook gewoon echt puur de muziek zijn. We zijn een breder
evenement geworden.”
Jullie zijn afgelopen
jaar ook de samenwerking aangegaan met een ander Tilburgs Festival Incubate,
voorheen ZXZW…
“Ja, wat ik aan Incubate goed vind, is dat ze echt op zoek gaan naar
dat geluid in de underground. Dat is toch de plek waar muziek zich vormt
en een nieuwe richting in slaat. Later sijpelt dit pas door naar de ‘mainstream’.
Incubate is bijvoorbeeld goed bezig met de baile funk, de moderne muziek
van Brazilië. Ik hoorde die stroming vier jaar geleden al wel, maar
kon daar op dat moment nog niets mee. Het stond te ver af van wat het Mundialpubliek
van ons verwachtte. Ook riep ik al jaren dat Mundial iets met dance of elektronische
wereldmuziek moest doen. Maar daar werd - best lang nog - vreemd tegen aan
gekeken. Dance, dat is pillen en een andere wereld. Nu zie je muziekstromingen
langzaam steeds dichter bij elkaar komen. Ook bij ons heeft elektronische
muziek nu echt een plek gekregen. In de toekomst willen we de banden met
Incubate nog wat strakker aanhalen zodat er nieuwe initiatieven uit kunnen
ontstaan. Incubate heeft kwaliteit genoeg in huis om de programmering zelf
neer te zetten. Maar het idee is wel om er in de toekomst samen naar te
kijken. We kijken ook soms naar dezelfde bands. Op dit moment kunnen zij
een groep als Buraka Som Sistema niet meer brengen. Te bekend en daardoor
te duur. Maar ze stonden wel zowel op het lijstje van Incubate als Mundial.”
De artiesten op Festival
Mundial komen vanuit de hele wereld. Gebeuren er wel eens vreemde dingen?
“Jawel, zo hadden we bijvoorbeeld een band uit Kenia die niet kon
komen, omdat het paspoortpapier in hun land op was. We zijn een jaar met
die band bezig geweest en twee weken voor het festival hoorden we dat. Voor
ons is zoiets echt ongelofelijk. Maar in zulke landen kan dat gewoon gebeuren.
We werken door ons cultuur- en ontwikkelingsprogramma wel eens met groepen
van het platteland die nog nooit hun eigen land uit zijn geweest. Het is
dan grappig als ze bijvoorbeeld hier in Nederland voor het eerst een roltrap
op moeten. Sommigen hebben zo’n ding nog nooit in hun leven gezien.”
Copyright: www.noborderz.nl
