Nieuws

IFFR tip dag 1: 11 Flowers van regisseur Wang Xiaoshuai

No Borderz geeft gedurende het Internationaal Film Festival Rotterdam elke dag een tip. Aangezien we de openingsfilm (over curling in Noorwegen) overslaan beginnen we op de donderdag met 11 Flowers, onderdeel van programmaonderdeel Spectrum, waarin hoogtepunten worden getoond uit de hedendaagse wereldcinema.

De film gaat over de 11-jarige Wang die tijdens de Culturele Revolutie opgroeit op het Chinese platteland. Zijn rustige leven wordt verstoord als zijn nieuwe overhemd tijdens het spelen wordt gestolen. Dader is een ontsnapte van moord verdachte man die aan de kleine jongen vraagt hem uit de brand te helpen.

Regisseur Wang Xiaoshuai, die ooit als een van de eerste onafhankelijke Chinese filmmakers naar Rotterdam  kwam, schetst in de gedeeltelijk autobiografische film een portret van een samenleving lijdend onder een hardvochtig regime. (Bron: IFFR)

11 Flowers is te zien op:
Donderdag 26 januari om 21.30 uur in Pathé 5
Vrijdag 27 januari om 10.15 uur in Pathé 1
De vertoning op 28 januari in Lantaren/Venster is al uitverkocht.

Kaarten zijn te koop via www.iffr.nl

   

 

 

Recensie: The Klezmatics – Live at Town Hall

De Klezmatics zijn waarschijnlijk wereldwijd de bekendste  hedendaagse klezmergroep. Live at Town Hall is een registratie van het jubileumconcert dat de Amerikaanse groep zo’n vijf jaar geleden gaf ter ere van het 20-jarig bestaan. Beetje vreemd om met deze uitgave je 25-jarig jubileum te vieren. Maar goed, er was die avond dan ook iets bijzonders aan de hand. 

Uniek aan het ‘verjaardagsconcert’ in Town Hall was dat er tal van gasten mee speelden.   twee prominente ex-bandleden (David Krakauer en Margot Leverett).   Het duo, met name Krakauer, speelt op dit dubbelalbum een essentiele rol. Niet alleen vanwege hun uitmuntende spel, maar ook vanwege het instrument dat ze spelen: de klarinet. Deze fluit stond weliswaar niet aan de wieg van de klezmer, maar is in de loop der jaren, zeker sinds Naftule Brandwein het instrument begin vorige eeuw ter hand nam, bijna onmisbaar geworden in de Joodse muziektraditie.

Matt Darriau, tegenwoordig bandleider vanThe  Klezmatics (samen met trompettist Frank London)  bespeelt de klarinet ook fabuleus. Maar de swung die Krakauer in zijn spel legt, is toch moeilijk te evenaren.

Dan de nummers. De setlist van het concert was uiterst gebalanceerd. Veel uptempo spul. Zoals het fantastische NY Psycho Freyleks van het succesalbum Rhythm + Jews.  Maar ook genoeg ruimte voor rust. Zo opent de tweede cd met het melancholieke Davenen, waarin de viool een intense hoofdrol krijgt.

Voor degene die de band nog niet kent, is Live at Town Hall een prima startpunt. Enig minpuntje: er is geen dvd van het concert bij gesloten of te koop. Beelden hadden ons namelijk nog net wat dichter bij dit legendarische concert kunnen brengen.

Om de bijzondere sfeer toch nog wat verder op te snuiven is via www.klezdoc.com trouwens wel de documentaire On Holy Ground over de band (met enkele fragmenten van dit concert) te koop. (Fréa Records/Music & Words)

Tekst: Patrick van Engelen

IFFR tip dag 0: Wavumba van regisseur Jeroen van Velzen

ROTTERDAM – Vanaf morgen start weer het befaamde Internationaal Film Festial Rotterdam.  No Borderz tipt dit jaar iedere dag van het festival, tot en met 5 februari dus, een andere film. We beginnen vandaag al. Op dag nul. Met Wavumba (zij die naar vis ruiken), een film van de debuterende Nederlandse regisseur  Jeroen van Velzen, die opgroeide in Kenia.

Een rotsvast geloof in het lot. Dat heeft de hoofdpersoon van Wavumba, een oude Keniaanse visser, zonder twijfel. Dagelijks gaat hij helemaal op in zijn zeemansverhalen. Een fantasiewereld waarin dromen net zo waar kunnen zijn als de werkelijkheid.

Regisseur Jeroen van Velzen pendelde in zijn tienerjaren heen en weer tussen een Britse kostschool en een Keniaans strandparadijs. Een cultuurclash: tussen op vaste tijden worstjes eten, netjes in de rij lopen en Sir of Madam gebruiken en magische verhalen over een man die met vissen praat, zeepaardjes die op het wateroppervlak dansen en de droom een reuzenhaai te vangen.

Als volwassene heeft Van Velzen zijn geloof in het bovenaardse verloren. Daarvoor in de plaats kwam een nostalgisch verlangen naar de magie van zijn jeugdjaren. Met een filmcrew keerde hij terug naar Kenia, waar hij op het koraaleiland Wasini de oude visser Masoud ontmoet, die zijn leerknecht Juma de kneepjes van het vak bijbrengt.

Het tweetal jaagt op vliegensvlugge zeeslangen, giftige vissen en natuurlijk de reuzenhaai. Tussendoor verhaalt Masoud over zijn heldhaftige daden – met veel fantasie. Zo kruisen, net als in Van Velzens jeugd, de wereld van de mensen en de wereld van de geesten elkaar. Ook in zijn poëtische, bespiegelende voice-over tilt de maker de film naar een spiritueel niveau.
(Bron: www.iffr.nl)

Wafumba is te zien op:
Donderdag 26 januari om 18.30 uur in Pathé 2.
Vrijdag 27 januari om 9.45 uur in Pathé 6
Dinsdag 31 januari om 12.15 uur in Lantaren/Venster 2
Donderdag 2 februari om 17.00 uur in Lantaren/Venster 6

Ga voor tickets naar www.iffr.nl en voor meer informatie over de film naar www.wavumba.com

Festival Mundial viert 25-jarig jubileum met nieuwe website

Geplaatst op 24 januari 2012

Festival Mundial, een van de grootste wereldmuziekfestivals in Nederland, viert dit jaar haar 25-jarig jubileum. Natuurlijk tijd om terug te kijken. Maar ook vooruit, zo vond de organisatie. Morgen wordt om die reden de nieuwe website van het festival gelanceerd. Hiernaast kun je al een klein voorproefje vinden.

Gelijktijdig met de lancering  start ook de verkoop van de net wat  goedkopere Early Bird tickets. Vanaf woensdag 11.00 uur zijn deze tickets (slechts 1000 verkrijgbaar!) aan te schaffen. Een weekendticket kost dan slechts 40 euro en voor een ticket voor alle dagen inclusief camping betaal je 70 euro. Te koop op de nieuwe website dus: www.festivalmundial.nl

De eerste naam voor de editie 2012 is inmiddels ook bekend. De hiphoppers van Dope D.O.D. komen naar Tilburg deze zomer.

Recensie: Yolla Khalife – Aah

Geplaatst op 23 januari 2012

De Arabische zangeres Yolla Khalife, geboren in Libanon en woonachtig in Frankrijk, treedt al vanaf 1978 op met het Al-Mayadine ensemble van haar wereldberoemde echtgenoot Marcel Khalife. Ze stond ermee  op podia overal op de aardbol. Van het Marokkaanse Fes tot het Amerikaanse Washington. Dit is haar eerste veelbelovende solo album.

De muzikale invloeden op Aah lopen van folk uit Oost-Europa en Turkije tot de klassieke muziek uit het Midden-Oosten. Dat uit zich in het gebruik van instrumenten als de derbouka (percussie), kanoun (snareninstrument) en zurna (soort fluit). Maar ook de zang van Yolla zelf draagt zonder twijfel mee aan de Oosterse sfeer op het album. Haar stem, op sommige momenten geheel acapella te beluisteren, is diep en helder. Alsof ze haar boodschap letterlijk bij de luisteraar wil injecteren onder de huid. Zo indringend.

De Arabische taal waarin de teksten worden gezongen zijn wij niet machtig. Maar gelukkig zijn de woorden in het bij de cd gevoegde boekje vertaald naar het Engels. Daardoor weten we dat Yolla’s belangrijkste thema universeel is: de liefde.

Haar echtgenoot Marcel Khalife is even te horen als gastmuzikant (op de oud). Maar het is Yolla die op dit solodebuut de show steelt. Dat het maar niet bij deze eerste mag blijven. (Traditional Crossroads/Music & Words).

Tekst: Patrick van Engelen

Recensie: Sambasunda Quintet – Java

Geplaatst op 17 januari 2012

West-Java, ook wel Sunda genoemd, staat bekend om zijn gamelan muziek. Dat er ook andere klanken van dit deel van het Indonesische eiland komen, laat het Sambasunda quintet, een gedeelte van het grotere Sambasunda, horen op het nieuwe album Java.

Centraal op de plaat staat het instrument Kacapi, een grote citer in de vorm van een boot. De muziek, diep geworteld in de traditie, is bijna constant kalm en sereen. Ideaal om tussen de palmbomen en rijstvelden bij te ontwaken.

Meest uptempo is Paddy Pergi Ke Bandung, gelijk het meest inventieve en vernieuwende nummer van Java. We hoorden al vaker wereldse fusies met keltische muziek (o.a. Afro Celt Sound System in de jaren negentig), maar een Indonesische variant is voor ons nieuw. Verrassend sluiten de Aziatische muzikale droombeelden van Sambasunda perfect aan op het geluid van de Kelten.

Het Sambasunda Quintet mag trots zijn op het sfeervolle Java. Het album blijft ook na meerdere draaibeurten helemaal overeind en is een prachtige aanvulling op het reguliere repertoire van het West-Javaanse gezelschap.

Tekst: Patrick van Engelen

Recensie: Mdungu – Gambian Space Programm

Geplaatst op 16 januari 2012

Het Nederlandse Mdungu debuteerde in 2009 uitstekend  met Afro What!?, een bruisende plaat met een prettige mix tussen Afrikaanse muziek, pop en jazz. Op Gambian Space Program, hun tweede, gaan de heren op dezelfde voet verder. Al zijn er hier en daar wel wat accentverschillen.

Zo krijgt de enige echte Afrikaan in de band, Ebou Gaye Mada , meer ruimte om zijn stem te laten horen. Dat geeft de nummers net wat meer vaste structuur en de liedjes blijven wat minder in een niemandsland zweven. Met Gambian Space Program maakt Mdungu zogezegd een volgende stap.

Invloeden zijn zijn net als op het debuut groot. Planet Lagos referereert overduidelijk naar de afrobeat en funk uit de Nigeriaanse hoofdstad.  In Scandal wordt goed gebruik gemaakt van de talking drum, het percussieinstrument dat live bijna altijd een sensatie oplevert. En in het tweede deel van het dromerige No Can Do en Buxamatoul horen we  een reggaeritme langskomen.

Het titelnummer Gambian Space Program is live ongetwijfeld een van de nieuwe publieksfavorieten. Het bijna instant-meezingbare saxofoonrefrein hoor je bijna al door de toeschouwers meezingen en neuriën . Het is de poppy kant van Mdungu die hen goed staat. Ben benieuwd hoe dit zich verder gaat ontwikkelen.

Tekst: Patrick van Engelen

Recensie: Amsterdam Klezmer Band – Mokum

Geplaatst op 12 januari 2012

Ter ere van het 15-jarig bestaan van de Amsterdam Klezmer Band brengt de groep rond de goedlachse Job Chajes voor het eerst een live-album uit. Vreemd eigenlijk voor een band die toch vooral bekend is geworden vanwege zijn ijzersterke concertreputatie.

16 nummers telt Mokum. Voor een groot deel bekende live-knallers zoals Op een Goppe (van Zaraza uit 2008), Chassid in Amsterdam (van Malaloka uit 2000) en het zwierige Di Zilberne Chassene (van Amsterdam Klezmer Band uit 2004). Maar ook bijvoorbeeld het wat minder bekende en kalmere Blue Hora (van Son uit 2005) kreeg een plekje.

Het album, opgenomen met publiek in Studio 105, in Amsterdam is eigenlijk een grote ode aan de carrière van de band.Ooit begonnen op straat en op (bruilofts)feesten speelde het vrolijke gezelschap inmiddels vrijwel overal in Nederland de boel plat. Van knusse concertzaaltjes tot megafestivals als Lowlands en Pinkpop. Maar ook buiten ons kikkerlandje bleef de band niet opgemerkt. Zo stonden de heren met groot succes op onder andere het Sziget Festival, Roskilde en afgelopen jaar nog op het Hong Kong Jazz festival en WOMEX.

Mokum (eigenlijk een soort ‘beste van’) is een ideale kans voor iedereen die nog niets van de Amsterdam Klezmer Band in de kast heeft staan (schande!). In één klap heb je een prachtig overzicht van een van Neerlands beste bands in huis. En de fans? Bij hen zal dit plaatje ongetwijfeld overuren draaien. Eindelijk kun je dat zalige feestgeluid van concerten ook thuis door de speakers laten schallen. Alle 16 goed! (Essay Recordings/Coast to Coast),

Tekst: Patrick van Engelen

Recensie: Che Sudaka – 10

De energiekste band uit de mestizo-scene rond Barcelona is ongetwijfeld Che Sudaka. Dat er nog niet een podium is gesneuveld van al hun bokkesprongen tijdens concerten mag een wonder heten. Met ’10′, wederom gratis te downloaden, viert de band haar tienjarig bestaan. En het zal u niet verbazen, van een stijlwisseling is geen sprake. Al gaat het er wel iets rustiger en intiemer aan toe.

Fans, vrees niet bij deze vorige zin. Het blijft bovenal een gezellig feestje met Che Sudaka. Muzikaal gezien dan. Want natuurlijk worden in de teksten weer een aantal kritische zaken aangesneden.

Zo gruwt de band al jaren van de onder immigratiepolitiek in Europa. In het kalme met vocoder opgesierde ‘Immigrant Song’  brengt de band een ode aan hen die huis en haard verlieten om een nieuwe toekomst op te bouwen.

Live maakt Che Sudaka veel meer indruk dan in de studio. Maar 10 is productioneel gezien wel hun meest interessante plaat tot nu toe. Dat ze deze weg maar voort mogen zetten de komende jaren. Maar dan wel graag met wat meer uptempo knallers.

Tekst: Patrick van Engelen

Social Widgets powered by AB-WebLog.com.