Recensies

Het jonge Nederlandse Amariszi won afgelopen jaar de Balkan Blues Contest van het Gipsy Festival met een energieke set waarbij vooral de stem van de nog jonge Merel Simons in positieve zin opviel.  Nu is er het debuut , dat feestnummers kent als het dampende Rakia, maar zeker ook ruimte open laat voor melancholie zoals in het instrumentale Stani Stani Ibar Vodo.

Bij een titel als Balkan Chaotika denk ik  vrijwel direct aan Duj Sundale, die onverwoestbaar woest om zich heen slaande kraker van de soundtrack van de Kusturica film Black Cat White Cat. Zoveel vrolijke ogenschijnlijke wanorde kent de eerste plaat van Amariszi niet.

Maar ondanks hun Nederlandse achtergrond weet de groep, bestaande uit maar liefst acht leden, wel een prettig balkangevoel op te roepen. Zangeres Simons, voorheen singer-songwriter, riep dan ook wat hulp in om de uitspraak van sommige woorden goed onder de knie te krijgen.

Origineel is het dwaze op reggaeleest geschoeide Banana Kolo, waarin gastzanger Irriegial Abraham (o.a. Beef) mag zingen over het goede van fruit. De versie van traditional Aven Mande Le Roma mag er zeker ook wezen.

De cd in het hoesje mag je steken over een enorme hooirol. Een beeld dat bij mensen die ooit door Oost-Europa reisden ongetwijfeld prettige herinneringen zal oproepen. (i-C-U-B4-T/Music & Words)

Tekst: Patrick van Engelen

Een nieuwe plaat van Amadou & Mariam is in wereldmuziekland een flinke gebeurtenis. Begrijpelijk, want hun vorige twee albums ‘Dimanche a Bamako’ en Welcome to Mali’ waren even sterk als vernieuwend. Wie opnieuw wilde innoveringsdrift verwacht komt bedrogen uit op Folila. Wel is er weer een flink stel hippe beroemdheden bij elkaar gescharreld. Van Kyp Malone en Tunde Adebimpe van TV on the Radio tot Santigold.

Valt het album ons tegen? Een beetje misschien, maar van een miskleun is zeker geen sprake.  Nummers als het bluesy Oh Amadou (met Bertand Cartat), het  rockende C’est pas Facile pour les Aigles (met Ebony Bones) en Nebe Miri (met Theophilus London) behoren tot het beste werk dat het blinde echtpaar opnam.

Daar tegenover staan enkele geforceerde nummers zoals Metemya (met Jake Shaers, voorman van de Scissor Sisters) en Wari (met Amp Fiddler). Het laatste nummer blijft slechts overeind door de sterke mondharmonica. Het liefst horen we het Malinese tweetal zoals in Sans Toi en afsluiter Cherie, niet toevallig de enige nummers zonder gastmuzikanten. Hierin komen hun roots en compositiekwaliteiten het sterkst naar voren.

Oorspronkelijk was het idee om dit album in twee delen te splitsen. Een plaat met het meer traditionele werk en eentje met allerlei gasten. Waarom dat niet is gebeurt, weet ik niet. Maar het had vast wat coherenter geklonken.

Slotconclusie? Geen meesterwerk zoals de vorige twee albums. Maar Amadou & Mariam leveren met Folila wel weer een prachtplaat af. En wat zitten we dan eigenlijk te zaniken? (Because Music)

Tekst: Patrick van Engelen

Van Vagarosa, het vorige album van  Céu waren we bij No Borderz behoorlijk onder de indruk. Op opvolger Caravana Sereia Bloom gooit de Braziliaanse zangeres het over een andere boeg.  Af en toe meer uptempo en meer invloeden van andere stijlen.

Gelukkig is het mysterieuze en broeierige, dat de muziek van deze Zuid-Amerikaanse schone zo boeiend maakt, niet verdwenen op haar derde album. De dertien liedjes zijn weer fijnzinnig gearrangeerd met minuscule stoorzendertjes. Geluiden die ervoor zorgen dat haar muziek meer is dan een stijlvolle lentebries.

Céu wil met dit album een ode brengen aan Caravan Holiday uit de film Bye Bye Brasil. Daarvoor verplaatst ze zich in elk nummer in een ander karakter. Ter inspiratie maakte ze een roadtrip dwars door haar moederland.

Hoogtepunten zijn er in overvloed. Ik noem de licht funky opener Falta de Ar, eerste single Retrovisor, de korte ballad Palhaço, en het smaakvolle ska-deuntje You Won’t regret. Maar het is slechts een greep. Street Bloom is het eerste Engelstalige nummer dat de zangeres ooit opnam. Een toenadering richting internationale markt? Misschien. Al lijkt dat met dit ijzersterke album overbodig.

Jammer dat hij maar 35 minuten duurt. (Six degrees)

Tekst: Patrick van Engelen

Koop dit album!

Het trieste nieuws over Syrië mag dan vrijwel iedere dag op tv zijn. Van het culturele leven in het land horen we niet veel. En toch wordt er in het land prachtige soefi-muziek gemaakt.

De talentvolle Syrische zanger Mansour Zaitar werd opgevoed door zijn grootvader, de Haji Mohammad Naather al Suwaifi, de oudste munshed zanger van Damascus. Op zijn negende trad hij al op voor publiek en al snel stond hij op een podium met de grootste munshed zangers van de stad.

In 1994 vormde Zaitar de ‘ikhlas’ groep om soefi-gedichten op een lyrische manier te kunnen bezingen. De groep werd door zijn licht vernieuwende geluid al snel populair in Syrië, maar in ook een groot deel van de Arabische wereld.

Op Songs of Praise to the Prophet horen we negen muzikale odes aan de profeet Mohammed. Ze worden gebracht door een subgroep van de oorspronkelijk ‘ikhlas’ bezetting die zich de Damascus Sufi & Religious Anasheed Group noemt. Belangrijker is dat de muziek, vooral bestaand uit zang, bas en percussie, bijzonder sfeervol klinkt. Of je nu wel of niet gelooft dat Allah de wereld geschapen heeft.

In het bijgeleverde boekje staan de teksten zowel in het Arabisch als Engels. Misschien een tikje over de top voor niet-gelovigen, maar dan kan er tenminste ook geen onnodige discussie over de religieuze boodschap ontstaan.

Tekst: Patrick van Engelen

Amadou Diagne’s internationale solodebuut verschijnt onder de titel ‘Introducing’, maar deze griot uit Senegal is zeker geen groentje meer. Als twintiger speelde hij jarenlang percussie bij de National Band van zijn land.

Afgelopen jaar won Diagne de Battle of The Bands, een talentenwedstrijd van het World Music Network. Het prachtige nummer Senegal, waarmee hij de titel binnen sleepte, is hier ook te vinden. Maar de grote verrassing is dat de rest van het album vrijwel constant hetzelfde hoge niveau haalt.

Diagne speelt naast percussie ook gitaar en is een uitstekende zanger. De lichte trilling in zijn stem geeft de melancholieke, meestal kabbelende  liedjes een extra lading. Je mag het ook diepgang noemen.

Gekoppeld aan een uiterst smaakvolle akoestische instrumentatie met onder andere gitaar, kora, xalam (een luit met snaren) en saxofoon heeft Amadou Diagne een album gemaakt dat hem met superstip op de wereldmuziekkaart plaatst. Dit is een talent waar we nog heel veel van gaan horen.  (World Music Network)

Koop dit album!

Tekst: Patrick van Engelen

De Belgische muzikant en kunstenaar Stef Kamil Carlens betrad gedurende zijn carrière al diverse muzikale paden. Van vuige blues in zijn eerste band (na dEUS) Moondog jr. tot disco en Franse chansons in Zita Swoon en tegenwoordig Zita Swoon Group. Constante blijft altijd de karakteristieke soms snerpende stem van de Vlaming die je lief hebt of haat.

Voor zijn nieuwe album liet hij zich inspireren in Burkina Faso. Hij ontmoette er muzikanten, speelde met ze en nam er een aantal mee naar Europa op tour. De nummers op Wait for Me waren afgelopen jaar al te zien en horen op diverse podia in Nederland en Belgie. Een studioplaat liet nog even op zich wachten. Tot nu.

Muzikaal hebben we vrijwel nooit te klagen bij Carlens projecten en ook dit keer is het weer genieten geblazen. We horen smaakvolle jazzy arrangementen met een flinke scheut West-Afrikaanse blues waarin een flinke rol is weg gelegd voor de Afrikaanse zangeres Awa Demé. Haar warme, krachtige stem kleurt prachtig bij de sterke set nummers die Carlens samen met haar en balofoonspeler Mamadou Diabaté Kibié schreef.

Soms kabbelen de liedjes langs als een prachtige landschap, maar een ander moment, zoals in het heftige Ko Benna Waati, dat neergelegd is op een bedje van Europese jazz en Afrikaanse percussie, laat Stef zijn gitaar driftig rondzingen en moet je bewegen.

Op het eerste gehoor kunnen de nummers op Wait For Me misschien vlak in de oren klinken. Bijna saai zelfs. Heb geduld! Net als de meeste albums van Stef Kamil Carlens is dit een echte groeiplaat die pas na meerdere draaibeurten zijn geheimen helemaal prijs geeft. (Crammed Discs)

Koop dit album nu!

Tekst: Patrick van Engelen

Het Moldavische Zdob [si] Zdub deed afgelopen jaar mee aan het Eurovisie Songfestival. Geen goed nieuws meestal als het om kwaliteitsmuziek gaat. Maar laten we de band niet meteen veroordelen. In Oost-Europa is het liedjesfestijn immers een stuk hipper dan bij ons.

Het veel tourende Zdob [si] Zdub komt voort uit de punkhoek en is al vele jaren populair in Oost-Europa. Met het poppy Basta Mafia, hun eerste internationaal uitgebrachte album, willen de heren ook het westen overtuigen.

Dat lukt soms heel aardig. Opener Basta Mafia doet denken aan Gogol Bordello, We Are Life heeft een lekker jazzy intermezzo en op Trece Vremea Omului is het moeilijk stil zitten. Daar staan echter ook een aantal behoorlijke miskleunen tegen over. De met James Last trompet en Morricone pastisches ’opgesierde’ballad F.S.S.O. is ronduit wanstaltig. Wat ook gezegd kan worden voor Eternal Rock,  dat lijkt op een gedateerde ode aan, godbetert, The Scorpions.

Zdob [Si] Zdub valt daarmee een beetje tussen wal en schip. Soms slaan ze de plank flink mis, maar op andere momenten lijkt de band helemaal klaar voor een doorbraak. Misschien verstandig om volgende keer eerst wat meer goede liedjes te sparen. (Asphalt Tango Records)

Koop dit album nu!

Tekst: Patrick van Engelen