Recensies

Van het debutalbum van Maïa Vidal waren we bij No Borderz behoorlijk onder de indruk. Op het luchtige God is my Bike uit 2011 gedroeg de jonge Amerikaanse zangeres (dochter van Frans/Japanse ouders) zich als een soort vrouwelijke Beirut die goed naar Björk en Cocorosie had geluisterd. Toch bleef ze op het album helemaal zichzelf, haar invloeden overal vandaan plukkend.

Op opvolger en conceptalbum Spaces, opgenomen in Barcelona, gaat het er een stuk minder luchtig aan toe. Maar dat betekent niet dat het album ook veel minder is. Vrijwel alle instrumenten zijn wederom door haarzelf ingespeeld en ook onder het artwork mocht ze haar handtekening zetten. In haar muziek durft Vidal te experimenteren en dat levert soms behoorlijk spannende muziek op.

Hoogtepunten dit keer zijn het prachtige Katerina en het mooi opgebouwde Disaster Body. Maar ook opener Spaces en Wander laten een blijvende indruk achter.

Soms ligt het experimentele en tikje zweverige kosmosbrouwsel dat Vidal ons hier voorschoteld wel erg zwaar op de maag. Met name een nummer als Comets+Stars blijft wel erg in het luchtledige hangen.

Maar alles bij elkaar opgeteld zijn we toch positief. Maïa Vidal is met Spaces volwassen geworden. Dat daarbij iets van  haar jeugdige frisheid is verloren, nemen we maar op de koop toe.
(Crammed Discs/Coast to Coast)

Tekst: Patrick van Engelen

 

Het titelloze debuutalbum van Colomach is een van die obscure Afrikaanse LP’s uit de jaren zeventig die beslist meer mensen zouden moeten kennen. Soundway brengt de plaat uit 1974 nu in een Limited Edition (slechts 500 exemplaren) opnieuw uit op lekker dik 180 grams vinyl.  Een buitenkansje voor liefhebbers.

Wat de plaat zo bijzonder maakt? De opmerkelijke fusie, tussen traditionele muziek uit de Sahel regio met psychedelische rock.

Woeste rauwe gitaarsolos’s krioelen dwars door polyritmische percussie en gezongen vraag-antwoord passages, wat zorgt voor een ietwat bevreemdend haast hypnotiserend effect.

Deze nummers, opgenomen in de voor toen moderne studio van EMI Nigeria,  zijn buiten Nigeria nooit eerder uitgebracht en zelfs daar slechts in een kleine oplage. Zonde, denk je direct, als je deze heerlijke klanken tot je neemt.

Mocht het opnieuw geperste vinyl inmiddels ook  niet meer te krijgen zijn. De muziek blijft voorlopig nog wel via stream en op MP3 verkrijgbaar. Zeer de moeite waard. (Soundway/Xango)

Tekst: Patrick van Engelen

Stefan van Maurik (Spirit that Guides Us, Eins, Zwei Orchestra) kwam op reis door India een prachtig en onvergetelijk tafereeltje tegen. In een klein dorpje aan de Oostkust zat de hele gemeenschap een Bollywood-film te kijken. Niet op een grote tv, maar op vier aan elkaar geplakte lakens. De scene, die zelf zo uit een film had kunnen komen, inspireerde tot het maken van deze ode aan de filmindustrie in India.

Samen met grotendeels dezelfde muzikanten (zo’n 20!) als het Nederlandse indie-kerstproject How To Throw A Christmas Party zijn zo’n tien nummers opgenomen, die allemaal op hun eigen manier iets te maken hebben met Bollywood of Parallel Cinema, de arthousefilm van India.

Verwacht echter geen Aziatisch getint album. Dit is indierock van Nederlandse bodem met wat Indiase accenten. Af en toe wat strijkers, een tokkelende sitar en wat zweverige zanglijnen, veel meer India kunnen we in de muziek niet ontdekken.

Hoe het album dan wel klinkt?  Een bonte stoet aan invloeden trekt voorbij. Van de positieve indiekoorzang van The Polyphonic Spree en I’m from Barcelona tot Arcade Fire, George Harrisson en zelfs Kyuss. Maar eigenlijk is al die duiding ook niet zo belangrijk. Onthou uit deze recensie maar vooral dat de liedjes kloppen van kop tot staart en dat ze groeien bij elke beluistering.

Live, waar het prachtige Cocaïne vast luidkeels meegezongen zal worden, krijg je er ook nog enkele buikdanseressen bij. Niet te missen deze zomer! (Coast to Coast)

Tekst: Patrick van Engelen

 

Het Spaanse label Kasba Music grossiert al enkele jaren in vrolijke mestizo-bandjes die ons heftig doen verlangen naar de zon. Een groot deel van de groepen komt uit Catalonië, zo ook dit  Zulu 9.30. In tegenstelling tot labelgenoten als La Pegatina en Che Sudaka kiest Zulo 9.30 op de meeste momenten niet voor uptempo feest, maar voor een relaxt geluid.

Net als op hun vorige albums horen we weer een mix tussen reggae en latin, waarbij dit keer duidelijk is gekozen voor een radiovriendelijke sound. Tweede nummer Suela Pasar bijvoorbeeld kan zo de ether in. Een instant pophit.

De toegankelijkheid van dit album is gelijk ook de makke. Soms is het allemaal wel erg vrijblijvend wat we horen. Voor je het in de gaten hebt, is er op de achtergrond alweer een nummer voorbij gehobbeld en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Waar zijn de rode pepers die ons bij de les houden?

Para Todos Los Publicos bevat enkele prettige liedjes voor in de hangmat maar is verder nergens bovengemiddels goed, wereldschokkend of vernieuwend. Indien u geen verzamelaar bent van het genre, raden we u dan ook aan deze over te slaan. Er is betere mestizo op de markt.
(Kasba/Xango)
Tekst: Patrick van Engelen

Al sinds haar allereerste album Sielesâlt uit 2004 kijkt de Friese zangeres Nynke Laverman graag over de grens voor muzikale inspiratie. Van Portugal en Mexico tot Mongolië. Op Alter, alweer haar zesde album, staat haar vizier gericht op Zuid-Europa.

Samen met de bekende Spaanse producer Javier Limón, die eerder samenwerkte met onder andere flamencohelden als Paco de Lucía en Enrique Morente, ging ze wederom op zoek naar wederom een nieuw geluid. Zo is het uitmuntende Balts een heerlijke fusie tussen flamenco en een Friese balade en opent Nei hûs met prachtige emotionele gipsyzang.

Toch is Nynke is op Alter vooral zichzelf. Met haar stem, herkenbaar uit duizenden, maar ook haar teksten en composities die ze bijna allemaal zelf schreef. Alleen opener Foarjiersfers, een vertaling van een gedicht van Rutger Kopland, en afsluiter De Bruiloft, een cover van Lhasa’s I’m Going in zijn niet helemaal origineel. Maar ook daar weet ze een geheel eigen draai aan te geven.

Op de hoes staat Laverman in een prachtige kleurige vilten outfit, ontworpen door de bekende ontwerpster Claudy Jongstra. Het prachtige statische beeld dat fotograaf Marcel van der Vlugt ervan maakte past perfect bij dit hoogstaande album. Net als in de wollen kledij is de liefde van het maakproces overduidelijk aanwezig. Alter is een van de hoogtepunten uit het oeuvre van de Friese zangeres.

(Crammed Discs/Coast to Coast)
Tekst: Patrick van Engelen

Tchamantché, het laatste album van de Malinese zangeres Rokia Traoré uit 2009 is een van onze Afrikaanse favorieten van het vorige decennium. De subtiele, soms minimale mix van Afrikaanse blues met een vleugje westerse rock blijft imponeren. Iedere keer als we de plaat weer opzetten. Een absoluut pareltje, dat terecht overal lovende kritieken ontving.

Opvolger Beautiful Africa, geproduceerd door John Parish (o.a. PJ Harvey en Eels), lijkt in eerste instantie nauwelijks op zijn glorieuze voorganger. Geen aaneenschakeling van nummers in dezelfde haast beklemmende sfeer , maar een bonte verzameling liedjes. Soms traag en meeslepend, dan weer feestelijk en uptempo.

Pas na verschillende keren luisteren, ontdek je dat de zangeres, samen met Parish, wederom de juiste keuzes heeft gemaakt. Van het broeierige hoogtepunt Mélancolie tot het swingende Tuit Tuit. Elk nummer lijkt een stukje van een ontluikende puzzel. Een mysterie dat als het eenmaal is opgelost net zo veel voldoening geeft als Tchamantché of haar eveneens prachtige album Bowmboi.

Traoré, dochter van een in Brussel gestationeerde diplomaat , zag al op jonge leeftijd veel van de wereld. Met Beautiful Africa, een kosmopolitisch album, kan ze wederom de aarde rond. We horen de juichende menigtes al om meer smeken.
(Nonesuch/Warner)

Tekst: Patrick van Engelen

Multi-instrumentalist Marcos Garcia alias Chico Mann kun je vooral kennen als gitarist van Antibalas, een van de beste hedendaagse afrobeatgroepen ter wereld. Deze solo-compilatie is een ‘best of’ van een serie EP’s die hij uitbracht tussen 2006 en 2008.

Garcia groeide op in New York in een muzikale omgeving. Zijn Cubaanse vader had een latin platenlabel en wilde waarschijnlijk niets liever dat zijn zoon ook de muziek in ging. De jongen kreeg  zowel gitaar- als pianoles en dat wierp zijn vruchten af.

In zijn eerste band The Daktaris was direct duidelijk waar Garcia dol op was: de afrobeat van Fela Kuti. Al waren er duidelijk meer invloeden. Ook soul, funk, hiphop  en zelfs Ethiopische jazz vonden een weg op de (geweldige) plaat Soul Explosion. Dat hij zich in 2003 bij Antibalas voegde, was een vrij logische stap.

Op zijn Manifest Tone EP’s  speelt hij alle instrumenten zelf en de invloeden zijn weer breed. Wat vroege hiphop, disco, funk, electro, latin maar toch vooral weer afrobeat.

De drie EP’s aanschaffen is misschien een beetje teveel van het goede en gezien de verkrijgbaarheid ook vrij lastig. Daarom is deze dansbare en prima verzamelaar een goede tussenoplossing.
(Soundway Records/Xango)

tekst: Patrick van Engelen

Het Nederlandse klezmergezelschap Nigunim is vernoemd naar het Joodse woordenloze lied nigun, geworteld in Oost-Europa. Op Sjotn, hun derde album, doet de band wederom zijn best om deze oude traditie nieuw leven in te blazen.

Componisten Hans Booij  en David Schwarzkopf schreven voor de plaat twaalf nieuwe instrumentale stukken. Van een bulgar en Servische kolo tot een luchtige en toch ongebruikelijke lebedik. Hoewel de liederen nergens het predikaat vernieuwend verdienen, beklijven de nummers wel degelijk in hun tijdloze klasse.

Marulka Gijsen schittert op viool, Peter Tollenaar laat subtiel de grote bas dansen, het fabelachtige klarinetspel van David Schwarzkopf raakt je direct in het hart en Booij weet op de juiste momenten met zijn accordeon te vlammen.

In het bijgeleverde boekje staat keurig een toelichting bij ieder nummer. Soms muzikaal, soms thematisch. Zo lezen we dat het vrolijk van tempo wisselende Dort Kommen die Kamele gaat over halstarrige kamelen die niet doen wat de eigenaar van hen wil. Waarvan akte.

Sjotn betekent letterlijk een muzikaal schaduwspel met donkere en lichtere kanten. En daarmee heeft de band haar nieuwe album direct goed samen gevat. Liefhebbers zullen genieten.
(I-C-U-B4-T/Music & Words)

Tekst: Patrick van Engelen

 

Op Ghetto Blasters, het uitstekende vorige album van balkanfanfare Mahala Rai Banda, stond het nogal vreemde eenderige Balkan Reggae. Een dappere poging van de Roemenen om het kopergeluid uit Oost-Europa te mixen met de Jamaicaanse zon.

Zelf waren we niet enorm gecharmeerd van het nummer, maar in de reggaescene sloeg de track, als we de tekst bij deze cd mogen geloven, in als een bom. Vandaar dat er nu een heus remixalbum verschijnt met negen versies van hetzelfde nummer.

Gek genoeg boeit Balkan Reggae ons in handen van onder andere Mad Professor, Koby Israelite em La Cherga een stuk meer dan het origineel. Niet dat we nu van het dak af skanken van blijdschap, maar het is zeker geen straf om deze remixplaat uit te zitten.

Of je thuis in de woonkamer nu negen keer dezelfde trompetloopjes wil horen, vraag ik me af.  Maar voor een reggae- of wereldmuziekdj moet dit gouden materiaal zijn.
(Asphalt Tango Records/Music & Words)

Tekst: Patrick van Engelen