Festivalverslagen

Home → Festivalverslagen

Foto’s Incubate Festival 2011

Op 19 september 2011   /   Festivals, Festivalverslagen, Fotografie, Muziek, Nieuws   /   1 Reactie

No Borderz was afgelopen week aanwezig op het Incubate Festival 2011 in Tilburg. Hieronder een selectie van de foto’s die we maakten:

Naar Boven

Verslag Esperanzah Festival 2011

Op 10 augustus 2011   /   Festivals, Festivalverslagen, Kunst, Muziek, Nieuws, Uitgelicht   /   Geef een reactie

Esperanzah!

Nederlanders kom je overal in Europa op festivals tegen. Maar Esperanzah!, een wereldmuziekfestival in het Belgische dorpje Floreffe is nog vrij van grote groepen ‘Ollanders’. No Borderz was aanwezig bij de tiende editie en doet verslag.

Esperanzah! wordt gehouden op misschien wel de mooiste festivallocatie in België. In en rond een eeuwenoude abdij, niet ver van de Namen (hoofdstad van Wallonië)  wordt een compleet festivaldorp uit de grond gestampt. Alleen deze prachtige historische plek zorgt er al voor dat het festival moeilijk met andere evenementen te vergelijken valt.

Waar vorige jaren het festival vooral binnen de muren van de abdij werd gehouden, werd nu ook een klein gedeelte van het dorp zelf gebruikt. Een succes, want waar vorige jaren de doorstroom schijnbaar nogal eens stokte, was daar nu slechts nog sporadisch sprake van.

VRIJDAG

Marka & Blue Orchestra

De vrijdag start met een optreden van de Brusselse zanger Marka (ex-Allez Allez) samen met de plaatselijke bigband Blue Orchestra.  Hoewel het optreden aardig is en zeker niet vervelend, hebben we duidelijk te maken met een openingsact om het publiek vast een beetje warm te maken. Het klinkt allemaal degelijk en de covers zelfs aanstekelijk. Maar wereldschokkend? Nee. Het beste moet overduidelijk nog komen.

Alek & Les Japonaises

 

Bij het grappige Japans-Belgische electronica-duo Alek & Les Japonaises gaat het er direct al een stuk wilder aan toe. Hier geen ingewikkelde akkoordenschema’s maar recht voor je raap elektronische wereldse feestmuziek. Dwaze keyboardsolo’s, nog dollere teksten en een stampende beat. De samba klinkt bij ‘Alek’ misschien wel erg teutonisch, maar wat doet het er toe? Het is lekker springen.

Nederland wordt op Esperanzah! vertegenwoordigd door de Amsterdam Klezmer Band. Dat het goed springen is op de balkan en klezmerdeunen is duidelijk nog niet tot alle Walen doorgedrongen. Maar tegen het einde van het optreden lijkt iedereen overtuigd en wordt er luid gefeest en geklapt. Onze Amsterdamse klezmerhelden hebben er weer een aantal fans bij.

Sharon Jones

We kunnen verder springen bij de nuevo-cumbia helden van het Colombiaanse Bomba Estéreo. Naast het oudere inmiddels bekende werk van het album Blow Up horen we ook wat nieuwe stampers voorbij denderen.  Maar het lekkerst en meest explosief blijft toch het overweldigende Fuego. Moderne Zuid-Amerikaanse muziek op zijn best.

Bij de Amerikaanse zangeres Sharon Jones en haar Dap Kings worden we verwend met een onvervalste dosis klassieke swingende soul en funk. Zonder twijfel is Jones een echte diva en staat het optreden als een huis. Sterke muzikanten die duidelijk op elkaar zijn ingespeeld en een frontvrouw waar moeilijk omheen te kijken is. Zo’n strot heeft ze. Enige kritische vraag die we kunnen stellen is waarom een pure soulband op een wereldmuziekfestival staat. Maar dat vragen we ons wel bij meer artiesten af later tijdens het festival.

Shaka Ponk

Meest vreemde eend in de bijt is waarschijnlijk het Frans-Duitse Shaka Ponk die met hun overdonderende  electronische (hard)rock-metalset Esperanzah! volledig in vuur en vlam zet. Met hun moderne herijking van AC/DC en Motorhead walsen ze het publiek plat met een geweldige show. ’Over-de-top’ gebaren, gitaarsolo’s en zelfs een drumbattle met een geanimeerde aap.  Shaka Ponk is geknipt om elk rockfestival op zijn kop te zetten.

Professor

Professor, frontman van de legendarische Californische reggaeband Groundation, treedt op met zijn solo-project. Alhoewel solo. Harisson Stafford, zoals de zanger in het dagelijks leven heet, heeft een geweldige Jamaicaanse band om zich heen verzameld. Onder andere Leroy ‘Horsemouth’ Wallace op drums en Earl ‘Flabba Holt’ Carter vergezellen hem. Het levert een fijne lome reggaeshow op en een oproep aan alle Palestijnen en Israeli’s om vredelievend naast elkaar te leven.

Minder gecharmeerd zijn we van de Oostenrijkse Parov Stellar Band. Hun stijl, elektronica vermengd met 20′s en 30′s swing, is momenteel erg populair. Maar eerlijk gezegd hebben wij het live wel wat beter gezien dan dit. De blazers doen goed hun best, maar als de zangeres begint te zingen, wordt het allemaal wel erg zouteloos en saai.

Nee, dan bouwen DJ Dunya, DJ Max Pashm en saxofonist Olivier Ikeda samen met een aantal (halve) circusartiesten een fijner feestje. Niet alleen muzikaal maar ook qua show, van vuureffecten tot tapdansers, boordevol swing.

ZATERDAG

Kareyce Fotso

Dik onder de indruk zijn we van de opener op zaterdag. Zangeres Kareyce Fotso uit Kameroen imponeert met een rustige glaszuiver gezongen set vol hoogtepunten. Fotso beschikt over een volkomen natuurlijk charme waarmee ze het publiek volledig in weet te palmen. Of ze nu zachtjes speelt op haar gitaar, tikt met haar voet of uitleg geeft over een traditioneel Afrikaans instrument. Precies op de momenten dat haar nummers wat saai dreigen te worden, gooit ze er een versnelling of variatie in. Fotso is voor ons een van de hoogtepunten van het festival. Een grote belofte.

Hoquets

Bij het Brusselse Hoquets, dat speelt op zelfgemaakte instrumenten, gaat het er iets minder subtiel aan toe. Hun (afro) punkfunk met Belgische onderwerpen is wel bijzonder amusant, erg komisch en dansbaar. Voor publieksparticipatie krijgt het trio van ons een 10. En hun hooks zijn verslavend. Uren later krijgen we hun nummer Tabouleh nog steeds niet uit ons hoofd en zien we de koekjes nog door de lucht vliegen.

Bij Sophia Charaï ligt de verleiding er wat minder dik bovenop. Maar we smullen graag van haar Frans/Marokaanse mix met gipsy-invloeden. Uitstekende muzikanten en een zangeres die haar muziek leeft. Prachtige nummers zoals Pichu Pichu en het meezingbare Dokak worden warm door het publiek onthaald. Na het optreden is het druk bij de promotiestand.

Zangeres Minata (België/Burkina Faso) klinkt als een bluesy Tracy Chapman. Dat is even lekker. Maar op den duur ook wel erg gewoontjes. Wij zouden graag zien dat ze haar Afrikaanse roots wat vaker naar voren bracht.

Les Ogres de Barback

De Franse band Les Ogres de Barback doet in Nederland slechts bij weinigen een lichtje branden. Maar in Frankrijk en Wallonië is de band die het aloude chanson nieuw leven inblaast uitermate populair. Dat blijkt ook op Esperanzah! De groep trekt veruit de meeste bezoekers richting het  podium Côté Cour. Hun optreden is theatraal. Rond en op een stalen stellage, speelt de band hun hits, maar ook veel van hun nieuwste album Comment Je Suis Devenu Voyageur. Hoog tijd dat wij ze ook hier eens leren kennen… want dit optreden smaakt naar meer.

Tiken Jah Fokoly

 

Esperanzah! heeft als regel dat het nooit artiesten boekt die al een keer eerder op het festival hebben gestaan. Een prachtig streven, maar het lijstje namen dat je als headliner kan boeken is dun. Daarom wordt op de tiende editie een uitzondering gemaakt en mag de Afrikaanse reggaester Tiken Jah Fokoly uit Ivoorkust nog een keer aantreden. Hij stelt het publiek niet teleur met een dampende set. Er wordt uitstekend gemusiceerd en Fokoly heeft er zin in vanavond.

De zaterdag wordt afgesloten met de Franse dance-act La Phaze. Een soort woeste electro-rock a la The Prodigy vermengd met ragga. Best oké, maar ook weer geen reden om luid de loftrompet te blazen. Daarvoor klinkt het geluid toch wat te ‘bekend’ in de oren.

Ialma

ZONDAG

De laatste dag van Esperanzah! start met een optreden van de vijf  Brussels-Galicische dames van Ialma. Met vooral  meerstemmige zang en traditionele dansjes zetten ze een theatraal optreden neer dat boeit. De groep werd bekend met een cover van Under The Bridge van The Red Hot Chili Peppers. Op Esperanzah! spelen ze  een Spaanstalige versie van Walk Like an Egyptian van The Bangles. Het is het eerste feestje van de dag.

Jupiter & Ma Shi Faï

De Brusselse reggaeband Jupiter & Ma Shi Faï heeft een sterke frontman in de Senegalese zanger Jupiter Diop die in 2004 in België aankwam,  na een periode van succes als rapper in Senegal. Met zijn prachtige rastahaar en een stem om door een ringetje te halen, overtuigt hij het publiek. Lekker optreden tijdens een van de spaarzame zonmomenten op het festival.

N’Faly Kouyaté geldt als een van de beste koraspelers in Afrika en dat bewijst hij op het kleine Côté Souk podium. Machtig mooie klanken zwermen over het abdijterrein. Jammer dat zijn optreden wordt verstoord door zijn eigen promotiedoeken die de wind diverse keren van het podium blaast.

Blue King Brown

Oquestrada valt in de categorie fado-vernieuwers. Maar ons raakt de groep lang niet zo heftig als genre-genoot Deolinda. Dat was al zo eerder dit jaar op Amsterdam Roots en is nu niet anders. Toch blijft het niet vervelend om de band aan het werk te zien. Goede muzikanten en een prettig plaatje om naar te kijken.

Het Australische Blue King Brown brengt hun energieke urban rockshow met  boodschap vol verve. Net als op Festival Mundial twee jaar geleden komt het publiek pas echt los bij de cover van Rage Against the Machine. Jammer, want hun eigen kwalitatief prima repertoire sneeuwt daardoor een beetje onder.

Asa

De afrosoul van  zangeres Asa maakt direct al bij de eerste noten diepe indruk. De intelligente Nigeriaanse heeft een stem waarmee ze een groot publiek moet kunnen bereiken en een podiumpersoonlijkheid waar je onmogelijk omheen kan. Jammer dat ze nog een beetje twijfelt tussen haar meer poppy en jazzy kant. Wij horen haar het liefst op de momenten dat haar Afrikaanse achtergrond wat meer naar voren komt. Een absolute ontdekking. Een grote doorbraak zit erin.

Têtes Raides

Het Franse Têtes Raides maakt Franse alternatieve chansons met een inktzwarte onderlaag. De band bestaat al sinds 1984 maar klinkt vrij tijdloos. Niet erg vernieuwend dus, maar wel erg prettig om naar te kijken en te luisteren. Vooral hun nieuwe nummer Les Artistes maakt op ons  indruk.

Dan op naar de eigenlijk vooraf al meest spectaculaire act op het affiche van Esperanzah!: Afrocubism. Het Afrikaans-Cubaanse project stelt niet teleur. We horen haast perfect klinkende noten. Het is bijna een muzikaaal wonder wat deze absolute topmuzikanten live samen produceren. Eliades Ochia (Buena Vista Social Club) lacht dan ook breed naar Toumani Diabaté en Bassekou Kouyate knipoogt richting Djelimady Tounkara. De heren hebben zelf ook wel door dat wat ze hier brengen gewoon heel erg goed is.

Afrocubism

Ter ere van het jubileum van het festival volgt na Afrocubism een spetterend en spectaculair vuurwerk vanuit alle hoeken van de abdij. Helaas begint het na afloop van dit kleurenfestijn genadeloos te regenen in Floreffe. De afsluitende dance-act Chinese Man valt daardoor een beetje in het water. Jammer, want de Franse act bouwt een fijn urban-dance-hiphop-elektro-world feestje.

MEER DAN MUZIEK ALLEEN

Tot nu toe hadden we het in dit verslag alleen over de muzikale acts op het festival. Maar Esperanzah! is meer. Zo is het terrein prachtig aangekleed met kunst gemaakt door de lokale bevolking onder leiding van Leila Foulon en Tristan Locusding. Van grappige schilderij-kijkdozen

Werelden ontdekken in een schilderij

tot ‘noise’ spuwende speakers die over het passerende publiek in de rondte vliegen. Origineel waren  de foto’s van dorpsbewoners in de kozijnen van de abdij.

Op het het Place aux Possibles (Plein der Mogelijkheden)vechten allerlei culturele en goede doelen om de gunst van de bezoekers. Niet opdringerig, zoals je soms in Nederland ziet, maar actief voor elke geïnteresseerde bezoeker.

La Boîte a clous

Ook voor kinderen was er veel te doen op deze jubileumeditie. Er was een speciaal kinderdorp overvol met activiteiten. Leuk maar tegelijkertijd educatief. Een voorbeeld voor veel Nederlandse festivals hoe je ook om kan gaan met jonge bezoekers.

Qua straattheater kregen we elke dag iets nieuws voorgeschoteld. Van theaterkoor tot  een Afrikaans percussiegezelschap. En van dwaze Le Fabuleux Monsieur Sigrid tot het marionettenspel van La Boîte a Clous. Ze verhoogden niet alleen de sfeer maar zorgden er ook voor dat de veelvuldige loop richting top van de abdij geen uitputtingsslag werd.

Het is een hele wandeltocht tussen de twee hoofdpodia. Fijn dus dat straattheater tussendoor.

Want zo’n prachtige locatie is niet alleen mooi, maar ook vermoeiend aangezien de hoofdpodia  op verschillende hoogteniveaus liggen. Wil je van Podium Côté Cour naar Côté Jardin, dan zul je een stukkie moeten klimmen over de kasseien. En daar gaan je voeten na een paar dagen echt wel van balen. Gelukkig laat de organisatie voor bezoekers die echt geen puf meer hebben, de hele dag  een grappig treintje van boven naar beneden rijden.

Zoals bijna ieder festival kent Esperanzah! ook een markt (souk) waar niet alleen de gebruikelijke T-Shirts en sieraden te koop zijn, maar ook overheerlijke gerechten uit de hele wereld. Waar je op andere festivals vaak niet echt waar krijgt voor je geld, is de kwaliteit van het eten hier voortreffelijk en bijna allemaal biologisch. Van een fijne Cambodjaanse wokmaaltijd tot een traditioneel gerecht uit Congo. Je zou willen dat ieder festival beschikt over zo’n uitstekende catering.

Che Sudaka

CONCLUSIE

Esperanzah! is een prima alternatief voor de Nederlandse festivalganger met liefde voor de wat meer wereldse acts. Bovendien is het festival door de werkelijk unieke  locatie een prima vakantiebestemming. Jammer dat het in de Belgische Ardennen zo vaak regent…

Echt een puur wereldmuziekfestival, zoals op het affiche te lezen valt, is Esperanzah! niet. Daarvoor staan er teveel ‘reguliere’ acts geprogrammeerd. Wij van No Borderz vinden we dat natuurlijk spijtig. Waarom geen moderne Afrikaanse dance-act in plaats van al die standaard elektronica op de late avond? Waarom een Duits-Franse rockact boeken – hoe leuk ook – als je momenteel beschikt over zo’n rijke wereldmuziek scene in de Benelux?

Maar goed. Zaniken is voor zeurpieten. We kunnen er niet onderuit dat we, ondanks het belabberde weer, een prima weekend hebben beleefd. Wij raden Esperanzah! van harte aan.

Kijk voor meer foto’s (meer dan 100!) van het festival op onze facebook-pagina!

Tekst: Patrick van Engelen, foto’s: Patrick van Engelen en Leonie Gossens

Naar Boven

Verslag Sfinks Mixed 2011 op Tropicalidad.be

Op 2 augustus 2011   /   Festivals, Festivalverslagen, Muziek, Nieuws   /   Geef een reactie
Sfinks2010_publiek

Geplaatst op 2 augustus 2011

Onze Belgische collega’s van Tropicalidad.be waren zaterdag en zondag aanwezig op het Sfinks Mixed Festival in Boechout. Lees hier hun verslag met prachtige foto’s.

Naar Boven

Genoeg hoogtepunten op zonnige Music Meeting 2010

Op 29 juni 2011   /   Festivals, Festivalverslagen, Muziek   /   Geef een reactie

Het weer op de 26e editie van de Music Meeting was meer dan goed. Net als de muziek meestal, die een grote variëteit kende. Helaas moest No Borderz ook wat onvoldoendes noteren in Nijmegen. Met als dieptepunt het allereerste optreden.

Want waarom mocht in godsnaam het Franse Magma de aftrap verzorgen van het festival? Persoonlijke fascinatie van een programmeur? Of zodat het daarna alleen nog maar beter kon worden? Erg jammer want de achterhaalde ‘progonzin’ van de band was stierlijk vervelend en paste totaal niet bij de rest van de programmering. Een valse start.

Gelukkig brachten de Ploctones van Anton Goudsmit met hun vuige jazzrock direct weer wat leven terug op Park Brakkestein. En ook de verstilde Molukse pracht van de Boi Akih Groep was, hoewel af en toe wat saai, prima te verteren. Zeker als de voor het eerst in Nederland optredende gamelanvirtuoos I Made Subandi zijn kunstje mocht doen.

De ‘balkanlounge’ van Kottarashky was op Music Meeting voor het eerst in een live-setting te bewonderen. Een wereldprimeur, maar echt mee viel het niet. Visueel gebeurde er daarvoor veel te weinig op het podium. Bovendien deed de toevoeging van live-muzikanten eerder afbraak aan de muziek dan dat het wat toevoegde. Misschien dat het over een jaartje, met wat meer podiumervaring, al wat spannender is bij de optredens van de Bulgaar en zijn band.

Pee Wee Ellis bracht zijn ode aan James Brown

Het optreden van afrobeatkoning Tony Allen en de Fin Jimi Tenor deed de mondhoeken duidelijk weer naar boven wijzen. Waar hun gezamelijke album Inspiration Information al klonk als een verfijnde avant-garde funkmachine was het live misschien wel nog lekkerder. Vooral als de gekke Fin wat electronica los liet op de dampende afrobeat.

Ook goed en swingend was Still Black, Still Proud, an African Tribute to James Brown met als bandleider de legendarische saxofonist Pee Wee Ellis. Al had er met de gastoptredens van Vieux Farka Touré, Tony Allen en de Mahotella Queens veel meer in gezeten. Teveel nummers werden instrumentaal gebracht. Een beetje vreemd als je wel zangers in je band hebt opgenomen.

Op zaterdag- en zondagavond werd in poppodium Doornroosje de afterparty van de Music Meeting gehouden onder de naam Club ¡mm…! Het was er op beide avonden groot feest. Met name de optredens van Menwar en het Colombiaanse Choq Quib Town op de zondag waren erg sterk. Duideliijk namen om te onthouden…

Ook recht in de roos waren de brunchconcerten die gegeven werden op een steenworp afstand van het festivalterrein. In de paradijselijke setting van de Hortus Arcadië was het 100% genieten van zon, een broodje, koffie en muziek. Het zijn precies deze krenten in de pap die Music Meeting tot zo’n prettig festival maken.

De zondag was opvallend beter dan de zaterdag en we durven het zelfs aan om de programmering op eerste pinksterdag uitmuntend te noemen. We bewogen zachtjes mee op de prachtige composities van de Cubaanse pianist Roberto Fonseca. Lachten om de Engelse humor en genoten van de zompige blues van de wereldmuziekpioniers Justin Adams, Lu Edmonds en Ben Mandelson alias Les Triaboliques. En droomden weg bij de verstilde mediterane pracht met de Renaud Garcia-Fons ‘La Linea del Sur’ uit Frankrijk.

De fijne temperatuur zorgde ervoor dat je soms dacht eerder op een grote Nijmeegse picknick te zijn beland, dan op een serieus muziekfestival. Op sommige momenten was het zo druk in het park dat het moeite kostte om van de ene kant van het veld naar de andere te komen. Lastig vooral als je snel van het buitenpodium De Haai naar De Kathedraal wilde.

The Mahotella Queens

Een absoluut hoogtepunt was het optreden van het Black Sea Trio. Enver Izmailov (Oekraïne, gitaar), Anatoly Vapirov (Rusland/Bulgarije, saxofoon) en Kornel Horvath (Hongarije, percussie) wisten magische maar moeilijk te benoemen muziek te creëren op het buitenpodium De Haai. Grensoverschrijdend…

Het optreden van de Amerikaanse Occidental Brothers Dance Band had een Afrikaans muziekfeestje moeten worden, maar helaas kon speciale gast Samba Mapangala door visumproblemen niet op het podium in Nijmegen verschijnen. Daardoor werd het een bijna volledig instrumentaal optreden. Niet slecht, maar het ontbreken van zang brak de band op den duur wel op.

Voor salsaliefhebbers was La Excelencia die de zondag in De Kathedraal mocht afsluiten de gedroomde band. En ze stelden niet teleur. Uitstekende Salsa Dura uit New York.

David Krakauer met zijn band Klezmermadness zagen we eind 2009 nog in Tilburg, maar op ‘Music Meeting maandag’ leek zijn band een stuk beter in vorm. Pareltjes van moderne klezmer door gewoon erg sterke muzikanten.

Minder was het te ‘cleane’ en academische Global Village Orchestra. Je kunt best negen nationaliteiten in een band stoppen, maar daarmee wordt het nog niet direct spannend. Bovendien zonde als je zo’n topgast hebt als de Tibetaanse zangeres Namgyal Lhamo om haar zo weinig te laten zingen. Misschien moet bandleider en bassist Tjitze Vogel iets minder tijd aan zijn composities besteden en iets meer spontaniteit in zijn band toestaan.

The First Statement

Een stuk verfrissender was de fusie van muziekstijlen die het project The First Statement bracht, met onder andere Haytam Safia (No Blues) in de gelederen. De composities van de nog jonge bandleider Joram Kroon (keyboard) smaakten naar meer. Een echte Nederlandse wereldmuziekontdekking.

Afsluiten mocht Hugh Masekela met de Mahotella Queens. Vier Afrikaanse zeer ervaren veteranen op het podium. Dat kon natuurlijk niet mis gaan en deed dat ook niet. Een goed einde van een uitstekende editie van Music Meeting.

Tekst: Patrick van Engelen
Foto’s: Patrick van Engelen en Leonie Gossens

 

Naar Boven

Panfluitgekte op Amsterdam Roots 2011

Op 27 juni 2011   /   Festivals, Festivalverslagen, Muziek, Nieuws, Uitgelicht   /   Geef een reactie

Narasirato was een van de verrassende hoogtepunten van Amsterdam Roots 2011

AMSTERDAM – Afgelopen zondag werd de 14e editie van Amsterdam Roots festival afgesloten met de traditionele gratis te bezoeken slotdag in het Oosterpark. No Borderz was erbij en deed verslag.

Een van de absolute hoogtepunten dit jaar was zonder twijfel het optreden van  Narasirato (pan pipers) op het hoofdpodium. Net terug van een triomftocht op het modderige Glastonbury in Engeland, was de groep van de Solomon-eilanden zichtbaar blij met een beetje warmte. Maar ze gaven niet alleen een spetterende panfluit-popshow op podium De Alliantie. Op het kleinere podium El Campo leerden ze  kinderen hoe je zelf een panfluit maakt. Het was de eerste keer dat de groep in Nederland te zien was.

De dag begon met de tuareg-bluesrockers van Terakaft uit Mali. Helaas was het nog niet zo druk. Jammer, want aan de kwaliteit van de muziek lag het zeker niet. Al kwamen de mannen uit de woestijn wat laat op dreef.

Het grote Tabaddul Orchestra uit Duitsland, is opgericht om het werk van de hier nog vrijwel onbekende Egyptische zanger, componist, acteur en muzikant Mohammed Abdelwahab (gestorven in 1991) onder de aandacht te brengen. Abdelwahab zocht in zijn leven naar een synthese tussen de Arabische en westerse muziek. Al wordt af en toe ook een sprongetje naar Oost-Europa gemaakt. Er wordt aardige gemusiceerd maar echt geraakt worden we pas als zangeres Dina Gouda, opgegroeid in Cairo, gaat zingen. Een van de swingende hoogtepunten is een polka-variant op Um Kalthoum… Een wat? Juist, u had er bij moeten zijn.

De haast mythische groep Oudaden uit Marokko, al ontstaan in 1978, trekt verrassend genoeg vooral heel veel jonge Nederlandse Marokkaanse meisjes naar het hoofdpodium. Vol overgave laten ze zich lachend en giechelend gaan op de fijne berber- en gnawaklanken. Topoptreden!

Parno Graszt

Oquestrada behoort tot een jonge Portugese garde van groepen die de aloude fado in een nieuw jasje steken. Als u Deolinda kent, weet u dat dat veel leuks op kan leveren. Helaas is Oquestrada live niet zo goed als haar collega-groep uit Lissabon. Wel weten ze een zeer aardige theatrale show op de planken van de Club Stage te brengen.

De zigeunergroep Parno Graszt uit Hongarije is een stuk traditioneler, maar windt het Amsterdamse publiek zonder al te veel moeite om haar vingers. De authetieke up-tempo folk van de band brengt het Amsterdamse publiek in een euforische feeststemming. Hadden we in Nederland maar zulke groepen op bruiloften en partijen.Orchestre Poly-Rhytmo de Cotonou uit Benin

Orchestre Poly-Rhytmo de Cotonou uit Benin

Een van de hoogtepunten vooraf, Orchestre Poly-Rhytmo de Cotonou uit Benin, spetterde niet meteen vanaf het eerste moment. Maar na enkele nummers werden de heren warm en dus ook hun muziek. Een werkelijk dampende afrobeat set kregen we voor ons kiezen. Erg fijn! Wat een zegen dat blog en label Analog Africa ze enkele jaren geleden van de vergetelheid redde…

La Makina de Kariba uit Colombia, voor het eerst in Europa, mag de Club Stage afsluiten. Het is een wonderlijke energieke collectief van zeven muzikanten met als meest opvallende factor een in superheldkostuum gestoken gitarist,  die gekke hoge, caroonachtige stemmetjes uit zijn microfoon weet te toveren. Maar ook de swingende sterke zangeres mag er wezen.

la makina del karibe

La Makina del Karibe

De band is moeilijk in een hokje te stoppen. Daarvoor springt de muziek teveel alle kanten op. We horen Afrikaanse soukous, ska, rock en cumbia. Muziek waarop moeilijk stil te staan is.

Afsluiten mag het multi-etnische gezelschap van de Fransman Sergent Garcia. En ook hij is niet op een genre te vangen. Salsa, drum ‘n bass, latin, reggae, patchanka en een vleugje pop vermengen zich tot een dampende tropische cocktail. Waar de band nog steeds niet dat echte topalbum heeft gemaakt, slagen ze op het podium wel.

sergent garcia

Sergent Garcia

 

Wat opvalt als je de hele dag over het festivalterrein loopt, is dat een gratis wereldfestival als Amsterdam Roots een heel ander publiek trekt dan bijvoorbeeld Festival Mundial, waar een entreebedrag geldt. Gezinnetjes die uitgebreid op het veld zitten te picknicken. Cupulerende hondjes en Marokkaanse meisjes met hoofddoek die swingend uit hun dak gaan voor het podium.  Dat geeft een gezellige losse sfeer. Maar heeft misschien als nadeel idat een groot deel van het publiek meer komt voor het eten en de gezelligheid, dan voor de muziek. Maar goed, ieder zijn eigen festival, toch?

Tekst en foto’s: Patrick van Engelen

Naar Boven

Slecht weer nauwelijks spelbreker op Festival Mundial

Op 24 juni 2011   /   Festivals, Festivalverslagen, Muziek, Nieuws, Uitgelicht   /   Geef een reactie

Regen op Festival Mundial

Ondanks alle regen werd het festival door zo’n 45.000 bezoekers bezocht. Minder dan vorige jaren, maar toch een hele prestatie als je nagaat dat het publiek zaterdag zelfs officieel werd afgeraden om voor 17.00 uur naar het terrein af te zakken. Een tikje overdreven als je het mij vraagt. Maar goed, veiligheid voor alles natuurlijk.

Dan de muziek. Toch altijd nog het belangrijkste op Mundial. Met dit jaar opvallend veel internationale acts als Moby en Fun Lovin’ Criminals op het affiche. Grote namen, die enthousiasme, maar zeker ook kritiek over de programering met zich mee brachten. Zelfs op het festival zelf hoorde je regelmatig iemand zeggen: ‘Leuke band, hoor. Dat Triggerfinger, maar eigenlijk horen ze niet op Mundial thuis.’

ZATERDAG

Het Tilburgse Boef & De Gelogeerde Aap mocht dit jaar het festival openen voor een driekwart gevulde tent met vooral laaiend enthousiaste jongeren. Helaas stond het geluid veel te hard, waardoor de inventieve teksten van de heren werden vervormd tot een onverstaanbare geluidsbrei. Jammer, vooral voor het rapduo zelf, want het was een ideale gelegenheid voor ze geweest om wat nieuwe zieltjes te winnen.

De Zuid-Afrikaanse singer-songwriter Koos Kombuys had een beter geluid op het nieuwe Here Be Dragons podium. Het publiek luisterde ademloos naar zijn mooie liedjes. Een eenvoudig, maar goed optreden van de troubadour. Een zin die Kombuys typeerde: “Ik zing graag over mensen die dood zijn.”

S.W.A.N.

De Belgische gitarist David Bovée houdt wel van een muzikaal avontuurtje. Werkte hij met zijn vorige band Think of One nog samen met muzikanten uit onder andere Marokko en India. Met S.W.A.N. maakt hij Afrikaans-Braziliaanse electro-soukous. Helaas hebben de nummers bij lange na niet de diepgang van zijn vorige werk. Het is lekker op om te dansen maar het fijne gevoel ebt snel weg. Het meest bij blijft In a Forest, een soukous-versie van de hit van The Cure.

Gabby Young, getooid met felrode haren en bloemen in het haar, mag met haar band The Other Animals op het hoofdpodium staan. Helemaal terecht, want niet alleen Gabby’s stem is sterk, ook bezit ze een flinke dosis podiumpersoonlijkheid. Haar muziekstijl, een mix tussen vaudeville jazz en pop, is dan misschien niet heel werelds te noemen. Lekker is het allemaal wel. Een echte verrassing.

Het optreden van Sandhye Sanyana is helaas iets minder spannend. De zangeres zelf zingt geweldig, maar haar (muzikaal sterke) band met o.a. Mark Lotz van A Fula’s Call speelt vandaag wel erg jazzy. Hier had meer in gezeten…

De desertblues van Bombino uit Niger in de Fontys Stage is dan heel wat bezwerender. In tegenstelling tot haar genre-genoten speelt de band niet alleen traag en bedwelmend, maar ook swingend en snel. Dikke complimenten naar frontgitarist Omara Mochtar. Zijn groep is een echte verfrissing in de woestijnblueshoek.

Katzenjammer

Het Noorse Katzenjammer is in het afgelopen jaar een duidelijke festivalfavoriet geworden. Met hun dynamische act, uiterlijk, kleding en muzikaal vermogen(!) zijn ze in staat elk publiek dol te krijgen. Moeiteloos schakelen de vier dames van instrument naar instrument. Een genot om naar te kijken, maar ook muzikaal, een mix van country, vaudeville, jazz en blues, dik in orde. Nee, Katzenjammer heeft er weer een schare fans bij gekregen.

De in een vluchtelingenkamp ontstane groep Sierra Leone’s Refugee Allstars kregen afgelopen jaar al veel lof toegezwaaid in de wereldmuziekpers. En terecht. Hun bonte Afrikaanse mix aan stijlen swingt niet alleen de pan uit, maar weet ook te ontroeren. Wat oorlog al niet voor moois kan opleveren… Al hadden we natuurlijk liever dat de band op een andere manier bij elkaar was gekomen.

Het Zuid-Afrikaanse Goldfish is beduidend minder werelds te noemen. Maar hun dance is wel uitermate populair bij een jong publiek. De naar een hoogtepunt toe bouwende mix van jaren twintig samples, beats en raps, laat de Fontys-tent van voor naar achter schudden. Wel lekker verfrissend trouwens, die dwarrelende fluiten door de muziek heen.

Omdat een mens ook moet eten, missen we het optreden van Selah Sue, dat naar verluidt, tot de beste van het festival gerekend mocht worden.

Mexican Institute of Sound

Maar ja, we blijven met dit webmagazine toch vooral gericht op niet-westerse klanken en dus togen we, na een portie saté en gebakken banaan, naar de Fontys Stage voor het Mexican Institute of Sound (M.I.S.). Het drie-mans gezelschap uit D.F., de afkorting voor miljoenenstad Mexico-city, bouwt een afwisselende mix met electronica, folk-samples en raps. Jammer dat het grote publiek vooral bij de Belgische zangeres op het hoofdpodium staat. Want dit is toch echt lekker geluid!

Tijd voor Triggerfinger, vervanger voor de eerder geboekte Wyclef Jean. De Belgische band bewijst op Mundial opnieuw een uitstekende liveband te zijn. Stoere goed gespeelde rock met in Ruben Block een meer dan uitstekende frontman.

In de Fontys Stage is op de zaterdagavond een label night gepland van het moderne werelddance label Man Recordings. Er zijn optredens van Duitse dj en labelbaas Daniel Haaksman, de Estse dj Bert on Beats en het overrompelende SchlachthofBronx. Het levert een boeiende avond op met veel voeten van de vloer en moderne stuiterende beats van over heel de wereld. Van dubstep tot kuduro en van booty bass tot cumbia. Een schot in de roos.

Alsluiter op het hoofdpodium is Paolo Nutini. Hoewel hij iets stoerder klinkt dan op plaat is de man van de hit ‘New Shoes’ niet de gedroomde headliner. Het klinkt nu en dan best lekker, maar toch ook behoorlijk vrijblijvend. Nutini is een radio-act. Niet geschikt voor de festivalpodia.

Jungle by Night

ZONDAG

De zondag begint meer dan uitstekend met de nog jonge Nederlandse band Jungle by Night. Best bijzonder om eens een keer jonge tienermeisjes te horen gillen naar een band die afrobeat en Ethiopische jazz speelt. Alleen daarvoor verdienen ze al alle lof. Maar ook muzikaal hebben we geen enkel moment te klagen. Hopelijk blijven deze jongens bij elkaar. Ze zijn nu al goed, maar hebben de potentie om echt heel groot te worden.

Al een echte ster, maar dan in Pakistan, is zanger en gitarist Salman Ahmad. Zijn prachtige stem, begeleidt door percussie, is dan ook een genot voor het oor. Fijn dat dit soort acts ook nog in het nieuwe concept van Festival Mundial passen.

Tako Lako

Tako Lako weet het publiek al vroeg aan het springen te krijgen met hun balkanmix van folk, punk, rock en pop. De zanger, Ognjen Curcis, raast, ondanks zijn bolle uiterlijk, als een dolle schreeuwend, krijsend en zelfs rollend over het podium. Fijn Oost-Europees bandje.

De Cubaanse band Havana D’Primera komt niet opdagen en daarom staan we al vroeg klaar voor het Mexicaanse feestgeweld van Los de Abajo, die een paar jaar geleden ook al op het grote buitenpodium mochten starten. Heerlijke blazers, gitaren en een overdosis aan adrenaline overspoelen het dankbare publiek. Topband!

Vers Mundial is een ontwikkelingsplek voor talent van Muzieklab Brabant. In de Here be Dragons-tent zien wij de talentvolle 20-jarige Zuid-Afrikaanse pianist Marvin Mayaka met zijn band. Heerlijke jazz met een zwierige Afrikaanse swing.

Vers Mundial is een van de prachtige dingen die met cultuursubsidie wordt gerealiseerd. Het zijn projecten die in gevaar komen met de voorgestelde 200 miljoen aan bezuinigen. De organisatie van Mundial vroeg op de festivalzondag aan het publiek om een minuut stil te staan bij de gevolgen van deze ‘culturele kaalslag’. No Borderz ondersteunt de actie van harte. Maar we vrezen – en dat spijt ons – dat het protest weinig zin heeft met de huidige staatssecretaris aan het roer. Als er nu nog een visie achter zijn beleid stond…

Een zanger die waarschijnlijk geen subsidie meer nodig heeft is Aloe Blacc. Reden: zijn ‘I Need a Dollar’ werd een knoeperd van een hit. Dat is te zien aan de voorste rijen bij zijn optreden op Mundial. Tot zijn fans behoren veel jonge meisjes, die als de soulzanger het podium op stapt, heel hard beginnen te gillen. Maar Aloe is zeker geen leeg tieneridool. Hij heeft werkelijk een meer dan uitstekende stem en ook over zijn band kunnen we niet klagen. Blacc kan een van de grootste soulsterren worden van zijn generatie.

Wie houdt van moderne energieke salsa kan zijn hart ophalen bij het Colombiaanse LA-33. Het spettert, het bruist en even wanen we ons in Zuid-Amerika.

Terrakota

Nog blijer worden we van de Portugese band Terrakota dat werkelijk alle stijlen op aarde in haar muziek probeert te persen. Van Marokaanse gnawa tot drum ‘n bass en een fijne portie patchanka. Dansbaar, gedreven en overrompelend. We waren al fan en zijn dat nu nog meer.

De Jeugd van Tegenwoordig maakte met haar derde album De Lachende Derde vorig jaar haar beste werk tot nu toe. Maar live is het toch iets heel anders. De beats en electro van geluidstovenaar Bas Bron komen op Mundial wel over. Maar de geniale taalvondsten, mede door het geluid, wat minder. Jammer.

Shantel

Bij Shantel en zijn Bucovina Club Orkestar is het altijd feest. Ook vandaag weer. Direct bij de eerste tonen klinkt het gejuich door tot ver buiten de tent. Bij voorbaat al een gewonnen wedstrijd voor de Duitser die zijn live-kunstje steeds beter lijkt te beheersen. Zangen kan hij nog steeds niet. Maar dat interessert niemand op Planet Paprika. En wie roept dat de Balkan Beats rage over is, die kletst uit zijn nek.

De mannen van Magic System uit Ivoorkust laten het grote veld uitbundig dansen op fijne Afrikaanse gitaren en moderne zouglou ritmes . Natuurlijk komen ook hun hits Chérie coco en Premier Gaou voorbij. Wat opvalt is dat ineens ook meer mensen met een kleurtje voor het podium staan. Daarvoor was het voor Mundial-begrippen een toch wel erg blank feestje dit jaar.

Het Britse electronicaduo Lamb is na vijf jaar terug met een nieuw album (’5′) en komt dat op Festival Mundial aan het publiek voorstellen. Gelukkig horen we niet alleen vers materiaal maar komen ook enkele klassiekers voorbij, zoals het wonderschone Górecki. Er gaan wat technische dingen mis, maar toch blijft een positief gevoel na het optreden overheersen. Zangeres Louise Rhodes weet met knoppendraaier Andrew Barlow nog altijd een prettig ontregelend sfeertje op te roepen.

Frederic Galliano & het Kuduro Sound System heeft de zware taak om het in de Fontys tent op te nemen qua publieke belangstelling met Moby. En dat is te zien. De tent is nog niet half gevuld. De wel aanwezigen vermaken zich vooral met de schaars geklede danseres. Want hoewel Galliano een echte pionier was met het draaien van de kuduro (een mix tussen Angolese en Portugese dance) in het westen, is hij nu toch echt door jongere goden ingehaald. Het is best lekker dansen op zijn beats, maar baanbrekend is het niet meer.

Moby

Net als Moby dat eigenlijk al lang niet meer is. Maar de kleine Brit heeft wel nog een flink pak hits in zijn achterzak om het publiek te vermaken. En die strooit hij dan ook keurig afgepast door zijn optreden over de mensenmassa heen. Een groot deel van zijn optreden is daarmee uiterst vermakelijk. Al is het wel irritant dat hij na elk nummer in veelvoud ‘thank you, thank you’ uitroept. En ook de cover van Johnny Cash (Ring of Fire) was meer dan een tikje overbodig.

Publiekstrekkers heb je nodig als festival. Anders weet je bijna zeker dat je in de rode cijfers beland. Het is zeer onwaarschijnlijk dat Moby vanwege zijn recente, niet echt beste, album werd gecontracteerd. Natuurlijk is hij geboekt vanwege zijn aantrekkingskracht op het grote publiek. Dat is geen schande. Bovendien past het helemaal in de door Mundial zelf geformuleerde toekomstvisie. Ook internationale topacts moeten worden geboekt om het festival voor het grote publiek aantrekkelijk en betaalbaar te houden.

CONCLUSIE

Wat is nu onze conclusie van Festival Mundial 2011? Natuurlijk we zagen een aantal prima concerten en de sfeer onder de bezoekers leek ondanks alle plensbuien opperbest. Maar daarnaast? In elk geval is het knap dat de bezuinigen, die overduidelijk op het terrein waren doorgevoerd, nauwelijks invloed hadden op het plezier dat mensen aan het festival beleefden. Dat er minder podia waren, was voelbaar. Maar misschien ook wel prettig. Hoef je ook minder te kiezen, nietwaar?

Teatro Taller de Colombia

Ook sterk dit jaar was het theatergedeelte, dat misschien niet in alle gevallen werelds te noemen was, maar wel duidelijk van hoge kwaliteit. Door samenwerking met hogescholen en dansgezelschappen kunnen de kosten laag gehouden worden, zonder dat het zwaar ten koste gaat van het niveau. Hoogtepunt vonden wij overigens het straattheater van Teatro Taller de Colombia met hun voorstelling Exodo. De prachtig geschminkte acteurs gaven de in de straattheaterwereld toch behoorlijk oubollige steltenact een nieuw serieus kader om op voort te borduren.

Maar terug naar de conclusie. Waar de organisatie vooral voor moet uit kijken is dat het niet een slap aftreksel wordt van de grote pop-, rock- en dancefestivals. Het is best te begrijpen dat je in tijden van cultuurbezuinigingen en minder tolerantie in de samenleving voor andere culturen, kiest voor een andere invalshoek. Maar de kracht van het festival lag en ligt in de acts die je elders niet ziet. Mensen komen naar Mundial vanwege dat andere geluid dat ergens ver van hier klinkt.

Dat verkwanselen en je richten op de grote gemene deler is niet verstandig omdat dat al bijna alle andere festivals doen. Al sinds jaar en dag komen mensen van allerlei leeftijden en pluimage naar het Tilburgse Leijpark te genieten van goede muziek, lekker eten en wat internationale verrassingen. Juist dit jaar was de diversiteit in geboortejaren en kleuren onder de bezoekers op het festival minder dan voorheen.

Gabby Young & The Other Animals

Had dat met het slechte weer te maken? Misschien… maar zou het ook kunnen dat bijvoorbeeld marketing een rol speelde? Op de aankondigingsposters werden toch vooral de grote westerse pop- en rocknamen genoemd…

Maar laten we dit verhaal positief afsluiten, want zonder twijfel was dit een prima editie van Festival Mundial. We hopen, en daar kijken we de subsidiegevers toch nog eens even streng aan, we nog in de lengte van jaren kunnen blijven genieten van nieuwe muziek, verrassende acts en wonderbaarlijk theater in het Leijpark in Tilburg.

Naar Boven

Festivalverslag: Volop wereldse klanken op Jazz in Duketown 2011

Op 24 juni 2011   /   Festivals, Festivalverslagen, Muziek, Nieuws   /   Geef een reactie

Eerste band op het hoofdpodium aan de Parade was het al meer dan 30 jaar bestaande Fra Fra Sound. De band moest het doen met weinig publiek vanwege de stromende regen. Maar veel misten de thuisblijvers niet. Het optreden was vrij gezapig en kende weinig hoogtepunten.

Die waren er wel bij het concert van Izaline Callister en Eric Vloeimans op hetzelfde podium. Nooit eerder stonden ze samen op de planken, maar toch was er overduidelijk chemie. Jammer dat sommige nummers wat gezapig waren. Maar de samenwerking is dan ook nog pril. Bekijk een fragment van het concert hieronder:

Ook goed, maar een beetje vreemd geplaatst op een bijpodium was het optreden van het Cabocubajazz van Nils Fisscher. Feestelijke en strakke ritmes naast het mooie stemgeluid van zangeres Dina Medina. Nieuw dit jaar was het Wereld Jazz Podium in het mooie atrium van de Muzerije. Absoluut hoogtepunt hier was het optreden van A Fula’s Call, de formatie rond de Mark Lotz en zanger Omar Ka op zaterdagavond. In een nieuwe bezetting met koraspeler Bao Sissoko en toetsenist Jeroen van Vliet wisten ze het publiek te betoveren met een wonderschone haast serene set vol hoogtepunten. Om heerlijk bij weg te dromen, zo mooi.

Misschien is het een goed idee om het Wereld Jazz Podium volgend jaar wat prominenter in de programering op te nemen. Want gezien de goede publieke opkomst is er duidelijk vraag naar wat meer wereldse muziek op Jazz in Duketown. Mooie bijkomstigheid is dat het festival in hetzelfde weekend wordt georganiseerd als de Music Meeting in Nijmegen. Dan moeten er toch wat samenwerkingsverbanden op muzikaal vlak te vinden zijn.

Tekst en foto’s: Patrick van Engelen

Nils Fisscher van Cabocubajazz

Omar Ka van A Fula's Call

A Fula's Call in De Muzerije

Naar Boven

Druk en gezellig Gipsy Festival kent veel sterke momenten

Op 1 juni 2011   /   Festivals, Festivalverslagen, Muziek, Recensies   /   Geef een reactie

Geplaatst op 29 mei 2011

De Balkan Brass Battle met Boban i Marko Markovic Orkester versus Fanfare Ciocarlia was een waardige afsluiter van een meer dan uitstekend Gipsy Festival dit jaar. Maar in het Interpolispark in Tilburg waren afgelopen weekend meer hoogtepunten.

Op de zaterdag kwam de organisatie voor het eerst met de Dutch Balkan Blues Contest. Een wedstrijd waarin (geheel of gedeeltelijk) Nederlandse bands het muzikaal tegen elkaar opnamen. De toegang deze dag was vanwege het 15-jarig jubileum van het festival gratis. Maar helaas werkte het weer niet echt mee. Een groot deel van de dag regende het en dat deed toch wel wat mensen afdruipen.

Jammer dat zij de nattigheid niet trotseerden, want het muzikale niveau was verrassend hoog. Vele mensen genoten van optredens van onder andere Kasha Nasha, L’Chaim, Kalio Gayo en de zeer amusante en sterke fanfare Waarschuwing voor de Scheepvaart. Winnaar werd uiteindelijk (geheel terecht) Amariszi die met hun vrolijke balkanstampers, goede instrumentbeheersing en sterke zangeres het veld prima in beweging wisten te krijgen. Ze zijn dit jaar ook te zien op Festival Mundial; ga ze zeker zien. Tijdens het juryberaad mocht als afsluiter van de zaterdag Marius Preda & his Unknown Allstars optreden. Vorig jaar een van de hoogtepunten op de festivalzondag. En nu weer heel erg sterk. Het is een genot om te zien hoe de muzikanten ook echt genieten van hun eigen spel. Wel vreemd dat ze hun show even moesten afbreken voor de festivaluitslag.

De zondag, die uitermate zonnig was, startte met een optreden van het Koninklijk Zigeunerorkest Roma Mirando. Vorig jaar viel hun optreden in het water door een storm die zelfs een podium omver blies. Als goedmaker mochten ze daarom dit jaar op het grote podium aantreden. Een prima begin van de dag.

NO Blues, de band rond Ad van Meurs en Haytam Safia, houdt er binnenkort mee op. Maar speciaal voor het Gipsy Festival gingen de Arabicana-heren nog een bijzondere samenwerking aan. Samen met de Roemeense cymbalon-speler Vasile Nedea brachten ze een mooi sfeervol optreden vol diversiteit. Normaal vooral Arabicana maar nu kwamen ook Cuba en de Balkan in hun optreden langs. Bijzonder fijn met de zon op je bol.

Kalman Balogh, de bekendste cimbalomspeler uit Hongarije treedt sinds 1996 zeer verdienstig op met zijn Gipsy Cimbalom Band. Maar op het gipsyfestival kwam zijn muziek helaas niet helemaal uit de verf. Het duurde te lang om het geluid goed te krijgen en toen dat dan eenmaal volgens de bandleden oke was, stond het volume eigenlijk te zacht. Al is het te makkelijk om het mislukte optreden alleen aan de geluidsman toe te schrijven. Een te ‘softe’ setlist en weinig podiumvreugde speelden zeker zo’n belangrijke rol. Balogh zelf, waar tijdens het optreden zelden een lachje vanaf kon, is superieur op zijn instrument. Daar is geen enkele twijfel over. Alleen vergat hij om met het publiek te communiceren. Pas op het einde van de set, kwam het allemaal een beetje los. Dat had veel eerder gemoeten.

Nee, dan Orkestar Barka Kadrievi, dat er op het veld een wild balkanfeestje van maakte. De Macedonische brass-band, bekend van Kusturica’s Time of the Gypsies, speelde zijn fanfaremuziek woest, scherp en vol leven. De gipsy-meisjes op het terrein dansten extatisch om de heren heen. Een van de hoogtepunten op het festival.

Een feestje was het ook bij de Original Nadara Gipsy Wedding Band. Met traditionele Transylvaanse muziek uit Hongarije en Roemenie brachten ze oeroude volkswijsjes weer helemaal tot leven.

Fatima Spar and the Freedom Fries uit Oostenrijk tapten uit een heel ander vaatje. Nu en dan hoorden we klanken uit de balkan maar ook jazzy swing is de band niet vreemd. Blikvanger van de band is zonder twijfel Fatima Spar die met haar aparte uiterlijk en dito stem heel wat harten weet te veroveren. Soms knallend, dan weer sfeervol.

Vaste klant en heerlijk rustpunt op het festival is al jaren de Vlaamse verhalenverteller Gadjo Joe. Dit jaar nam hij een poppenspeler mee. En dat leverde ronduit briljante beelden op. Kunnen die poppen volgend jaar weer meedoen?

Een van de beste flamencogitaristen in Nederland, Maurice Leenaars, kreeg de uitnodiging van de organisatie om een zelf een droombezetting te formeren. Hij koos voor danspaar Antonio de Verónica en Saray Cortés, zangeres Luisa Muños, Maria Emma Giminez op Palmas en Juan Heredia op percussie. Het leverde een bijzonder wild en extatisch flamenco-optreden op, waar de liefhebbers volop van konden smullen. Prachtige grimassen en passie van het danspaar.

Klapper van de zondag was natuurlijk de Balkan Brass Battle. Twee van de allerbeste fanfares van de Balkan en misschien wel de wereld, Fanfare Ciocarlia en Boban i Marko Markovic Orkestar, bliezen de Interpolistoren nog net niet om. Om beurten probeerden ze het publiek in extase te krijgen en dat lukte regelmatig. De twee bands haalden dan ook van alles uit de kast om elkaar (zogenaamd) af te troeven. Van zigeunerstampers als Siki, Siki Baba en Mescecina tot internationale krakers als Born to Be Wild en de James Bond theme. Een winnaar durven wij niet aan te wijzen. Maar het was nu eens goed te horen dat de Servische klanken van Boban en zijn zoon Marco toch echt beduidend anders zijn dan die van het Roemeense Fanfare Ciocarlia. Waar de Serven soms stoeien met ingewikkelde ritmes, blijven de Roemenen toch meestal in een hoempa-basis stramien hangen. Daarmee zeggen we overigens niets over de kwaliteit van beide orkesten. Die is zonder twijfel bovengemiddeld hoog.

Net als het hele festival eigenlijk een bijzonder hoge standaard had. We kunnen niet anders dan de organisatie een groot compliment geven over deze jubileumeditie. In een tijd waarin de meeste festivals alleen maar groter willen groeien, soms ten koste van de kwaliteit, is het Gipsyfestival in Tilburg een verademing. Als een zigeuner zo vrij..

Naar Boven