Festivalverslagen

Home → Festivalverslagen

Verslag Afrikafestival Hertme 2012

Op 9 juli 2012   /   Festivals, Festivalverslagen, Muziek   /   3 Reacties

Super Mama Djombo

Het Afrikafestival in Hertme programmeert al jaren op hoog niveau. Hoog tijd dus voor No Borderz om ook maar eens een kijkje te nemen in het Openluchttheater van het Twentse gehucht. We nemen alle acts van de editie 2012 één voor één met u door.

Het festival wordt sterk geopend door Menwar. Ondanks zijn prachtige rastakapsel brengt de zanger uit Mauritius geen reggae maar de séga, traditionele slavenmuziek van het eiland. Bijgestaan door een gitarist (Christophe Arles) en percussionist (Kurwin Castel) weet hij de van oorsprong wat eentonige klanken van het genre gedurende heel het optreden boeiend te houden. Ook al omdat hij regelmatig van instrument wisselt. Van kalimba (duimpiano) tot de akoestische gitaar.

Super Mama Djombo heeft een enorme status in thuisland Guinee-Bissau. Met name in de jaren zeventig was de band dan ook een absolute topgroep. Enkele leden van toen spelen nog steeds mee waaronder, achter het drumstel, Zé Manel, die ook solo wat platen uitbracht. Hoewel het even duurt voor de groep echt ‘los’ is, is het daarna genieten. Vooral de uptempo-tracks blijven ons positief bij.

Jupiter & Okwess International

Hedendaagse Afrikaanse muziek komt van Jupiter met zijn band Okwess International. De Congolese zanger en muzikant, bekend geworden door zijn samenwerking met Damon Albarn (Blur, Gorillaz) is een echte podiumpersoonlijkheid. Met zijn brede glimlach en armen veelvuldig in de lucht zet de 45-jarige een overdonderd staaltje ‘Bofenia-rock’ neer, een door hem zelf bedacht Congolees subgenre. Jupiter zou het met zijn groovy dancerock waarschijnlijk ook prima doen op een festival als Lowlands of Pukkelpop. Jammer dat de zang af en toe wat te wensen over laat.

Meest indrukwekkende act op zaterdag is zonder twijfel Danyel Waro. Prachtige meerstemmige zang op de ingewikkelde ritmes van de maloya, de muziekstijl van La Réunion, een eiland niet ver van Madagascar. Vol bezieling trommelt Waro op zijn zelfgemaakte percussie-instrumenten. Wie zijn ogen sluit is even weg uit Nederland.

Conjunto Angola 70

De samengestelde supergroep Conjunto Angola 70 brengt in Hertme een soort best of van de gouden muziekperiode uit Angola, de jaren zeventig. In het begin is het optreden wat mat en lijkt het of de muzikanten alleen plichtmatig hun ding doen. Gelukkig groeit, met name door het enthousiaste publiek, het speelplezier en wordt het ook muzikaal een stuk spannender. Aan het einde van hun set is het openluchttheater het toneel van een dansende lachende en dampende menigte. Nog net op tijd de (hoge) verwachtingen ingelost.

Afsluitende act op de eerste dag is het sterke Juju. Het samenwerkingsproject van de Britse globetrotter Justin Adams en Juldeh Camera. Het samenspel van Camera op de ritti (eensnarige vedel) en Adams op de (rock)gitaar levert live een stevige show op, waar we wel pap van lusten. Afro Celt Sound System liet het jaren geleden al zien. ‘Celtic’ en ‘Afrika’ gaan prima samen.

Boubacar Traoré

Het voorspelde onweer bleef gelukkig het hele weekend uit. De zaterdag was zelfs boven verwachting zonnig. Op zondag hebben we minder geluk en valt vrijwel de hele dag regen. Het lijkt wel of tien volle zwembaden worden leeggegoten boven Hertme.

Gedurende het hele optreden van de dag opener desertbluesman Boubacar Traoré plenst het ondoorbroken. Gelukkig heeft een gedeelte van het Openluchttheater een dak, waar bezoekers die niet over een paraplu beschikken zich en masse verschansen. Het concert van Traore  wordt door het slechte weer misschien alleen maar sfeervoller. De prachtige melancholieke Afrikaanse blues, waarbij de Malinees wordt begeleid door de Franse mondharmonicaspeler Vincent Bucher en Losseni Kone op kalebas, wordt door het publiek breed omarmd.  Tijdens de sfeervolle afsluiter Minuit van zijn laatste album Mali Denhou neuriet of zingt bijna heel de tribune mee.

Mansa Camio & Ensemble Doundoumba

Minder te spreken zijn we over djembé-speler Mansa Camio met  Ensemble Doundoumba  uit Guinée. Visueel natuurlijk prachtig, die maskers en woeste Afrikaanse dans, maar muzikaal is dit toch niet veel meer dan folklore. Toch hoort volgens No Borderz ook een act als deze op het Afrikafestival thuis. Vooral omdat dit soort shows nog hoogst zelden te zien zijn op festivals.

Ook uit Guinée  komt de hier nog vrij onbekende zangeres Sia Tolno. Haar songmateriaal is niet over de hele linie sterk en klinkt ietwat gedateerd (80’s alarm!), maar haar stem is prachtig. Nog even bouwen aan wat beter repertoire en Tolno kan zeker een grote worden. Dat laat ze in elk geval zien aan het slot van het concert. Haar spetterende finale vol opzwepende percussie levert haar een daverend applaus op.

Hugh Masekela

Trompettist Hugh Masekela  is natuurlijk een grootheid in de Afrikaanse muziek. Op het podium is de charme van deze veteraan dan ook onmogelijk te negeren. Al zou de sympathieke Zuid-Afrikaan er goed aan doen wat minder voor de meutelende jazz te kiezen en wat meer te gaan voor uptempo Afrikaanse klanken. Dat is, zeker op een festival als dit, toch wat het publiek wil horen. Masekela’s optreden voldoet volledig aan de verwachtingen, maar een echt feestje wordt het pas tegen het einde.

Meteen dolle boel is het bij de afsluitende soukous van Samba Mapangala en zijn Orchestre Virunga. Het publiek danst, zweet en heupwiegt alsof het festival pas net begonnen is. Mapangala, inmiddels woonachtig in de Verenigde Staten, bouwt er

Bij Samba Mapangala op het podium

een heerlijk feestje van waarbij hij meerdere malen bezoek van toeschouwers krijgt op het podium.  Jammer dat dit type optredens niet vaker te zien zijn op de wereldmuziekfestivals.

Mapangala is de perfecte afsluiter van het Afrikafestival 2012, waar we met veel plezier op terug kijken. De enorme markt, met zijn vele kramen, is een van de beste die we in jaren zagen. En vooral de zaterdag zat vol muzikale hoogtepunten. Het is fijn om weer eens op een ‘ouderwets’ wereldmuziekfestival te vertoeven, zonder al te veel hipdoenerij. Gemoedelijk, sfeervol en goed georganiseerd. De mensen, die dit allemaal zonder subsidie voor elkaar weet te boksen, verdienen een dik compliment. Op naar de 25e editie!

 

Naar Boven

Verslag Afro-Latino Festival Op Tropicalidad.be

Op 28 juni 2012   /   Festivals, Festivalverslagen, Muziek   /   Geef een reactie

Onze collega’s van Tropicalidad.be hebben een uitgebreid verslag online gezet van het Afro-Latino Festival afgelopen weekend. Op het festival in het Belgische Bree waren onder andere optredens van Juan Luis Guerra, Shaggy, Kassav’, Alpha Blondy en Ziggi Recado.

Op de site van het festival zelf staan nog enkele links naar recensies van onder andere Het Belang van Limburg en Het Nieuwsblad.

Naar Boven

Fotoverslag Beats & Roots Festival 2012

Op 24 juni 2012   /   Festivals, Festivalverslagen, Muziek   /   2 Reacties

Zaterdag 23 juni werd voor de eerste keer het Beats and Roots Festival gehouden in ‘s-Hertogenbosch, een samensmelting van Hiphop in Duketown en Reggae in Duketown. No Borderz nam een kijkje zaterdagmiddag. Een fotoverslag.

Naar Boven

Verslag Festival Mundial 2012

Op 17 juni 2012   /   Festival Mundial, Festivals, Festivalverslagen, Muziek   /   Geef een reactie

Kareyce Fotso & Dobet Gnahoré (Habib Koité)

Fun

Feest, feest en nog eens feest. Dat is hoe je de 25ste editie van Festival Mundial in het kort wel kunt omschrijven. De stuiterende dancebeats en ‘partybands’ vielen, met name op zaterdag, bijna over elkaar heen van geldingsdrang. Flink knallen past bij een jubileum, zeker. Maar wij misten toch ook wel een rustmomentje, wat avontuur of melancholie.

Niet dat we negatief zijn over Festival Mundial 2012. De zondag was een absolute topdag met bijna alleen maar hoogtepunten. Het ruim aanwezige (straat) theater was veelal van hoog niveau en absoluut sfeer verhogend.

Onze kritiekpijlen richten zich met name op de eerste festivaldag, waarop er wel erg veel van hetzelfde stond geprogrammeerd. Als er geen harde dancebeats te horen waren, dan konden we wel mee wiegen op een lome reggaebeat. De kracht van Mundial is al jaren de variatie en die was op zaterdag niet genoeg aanwezig. Dat betekent overigens niet dat er geen goede optredens waren.

Skinto

Zo begon de zaterdag goed met Dearworld. Geen wereldse klanken, zoals de bandnaam doet vermoeden, maar prettige electrorock. In Robin Borneman heeft de groep uit Oss een uitstekende zanger en met de liedjes zit het ook wel snor. Een groep met nationale en misschien zelfs wel internationale potentie.

Bij de grime en drum ’n bass van Skinto in de nieuwe kleine Baboesjka-tent is het goed door stuiteren. De jonge rapper heeft zonder twijfel podiumuitstraling en het publiek rent op zijn verzoek dan ook al snel van links en naar rechts. Een druk mannetje, die je in je hart sluit, deze Skinto.

Dan de eerste act op het hoofdpodium. De sympathieke Blaudzun speelt een veilige maar degelijke set. Helaas komt zijn optreden niet helemaal goed uit de verf door een vrij beroerd geluid. Iets dat we deze Mundial, maar ook de afgelopen jaren vaker mee maakten. Je kunt nog zoveel goede bands programmeren, als het geluid op het tweede plan komt, heb je er nog niet zoveel aan. Met iets minder volume en iets meer toewijding van de geluidstechnici zou het toch beter moeten kunnen.

Will and the people

Het Britse Will and the People heeft momenteel een hit met Lion in the morning sun. Dat is te zien aan de jonge meisjes voorin. Met af en toe een tong uit de mond lijken ze de jongens op het podium wel op te willen vreten. De muziek van de groep, een mix tussen reggae, ska en pop, is uiterst toegankelijk en met een paar covers van (rock) klassiekers wordt ook het oudere publiek bezig gehouden. Luchtig, maar lekker.

Nederlands reggaetrots Ziggi Recado is minder in vorm. Het optreden op de grote World Stage is gezapig en het vuur van enkele jaren geleden, lijkt verdwenen.

Heet wordt het wel met KiT XL, dat op het kleine Baboesjka-podium zorgt voor een van de hoogtepunten van de zaterdag. Hun stuiterende Caribische beats worden omgeven door een spetterende show en de handen gaan dan ook veelvuldig de lucht in. Kuenta i Tambu, zoals dit gezelschap voluit heet, is helemaal nu en helemaal geweldig.

Het ging het afgelopen jaar hard met de jongens van Chef’Special. Het vele optreden heeft zijn tol geëist, want de band oogt wat moe. Pas tegen het einde van het optreden komen de heren pas echt op gang en wordt het alsnog een feestje.

‘Gruwelijk’ is de omschrijving in het boekje bij de Groningse rappers van Dope D.O.D.

Dope D.O.D.

Naast ‘spooky’ is hun hiphop ook gewoon heel erg goed en we vervelen ons eigenlijk geen moment. Naast de Eindhovense Fresku het beste wat de Nederlandse hiphop momenteel te bieden heeft.

Crystal Fighters klinkt live minder elektronisch dan in de studio en dan vallen de valse zanglijnen behoorlijk op. Met behulp van het oeroude Baskische instrument txalaparta, bestaande uit enkele houten planken wordt het toch een boeiende show waarop het goed springen is.

Het dieptepunt van de zaterdag wordt bereikt met het optreden van het Dubioza Kollektiv. Een stel stoere Bosnische mannen in geel-zwart gevangenistenue die hard door de microfoon schreeuwen, maar met hun balkanpunk geen moment indruk maken. Gelukkig is er sporadisch nog een saxofoon die het optreden nog enigszins dragelijk maakt.

Dropkick Murphys

Nee, dan is het optreden van de ‘good-old’ Dropkick Murphys toch een stuk plezieriger. De sleet zit er na al die jaren duidelijk nog niet op en hun stevige folkpunk ontaardt dan ook al snel in een fijn volksfeestje. Inclusief (het verboden) crowdsurfen.

De rootsdub en elektro van DJ Kanka doen het vast goed op een klein reggaefestival. Op Mundial voelt deze slome reggaeparty in de avonduren vooral overbodig aan. Leuk aan het begin van een zomerdag misschien, maar niet in de avonduren op de grote Fontys Stage.

De Cubaans/Amerikaanse rapper en headliner Pitbull maakt het gemoed nauwelijks vrolijker. De muziek van hem mag dan wat wereldse invloeden kennen. Zijn klanken zijn gewoon te commercieel en plat om zijn stek in het programma te rechtvaardigen. De grootverdiener doet zijn best, werkt zelfs hard om het publiek te vermaken. Maar playbacken geldt op een festival als dit toch echt als doodzonde. Hoe goed de band om je heen ook is… Niet vreemd dat een groot deel van het publiek zich al vrij snel richting uitgang baant.

Beter hadden ze nog even het feestje kunnen meepikken bij de  Zuid-Afrikaanse danceact Goodluck. Niet wereldschokkend of heel goed, maar toch zeker aangenamer en muzikaler dan wat er op de World Stage gebeurde.

Blitz the Ambassador

Zondag

Waar we op zaterdag niet geheel voldaan van het festival vertrokken, is het zondag meteen goed. De zon schijnt en Blitz The Ambassador, die vandaag het Fontys podium mag openen heeft een fijne band meegenomen. Zijn strakke raps gedijen goed op het funky bedje van blazers en gitaren.

Een beetje (te) vroeg geprogrammeerd staan de Afrikaanse en Cubaanse toppers van Afrocubism.  Met in de gelederen onder andere Bassekou Kouyate,  Toumani Diabaté en Buena-vista man Eliades Ochoa een ‘dreamteam’ om van te watertanden. Goed gemutst binden ze dan ook zonder problemen het publiek om hun vingers. Daarbij af en toe zwaaiend naar bekenden in het publiek. Een band als deze verdient het om een festival te mogen

Afrocubism

afsluiten. Muzikaal gezien een van de absolute hoogtepunten van Festival Mundial 2012.

Gustavo Cordero brengt met zijn band een bonte mengeling van stijlen. Van Latijs-Amerikaanse rock tot cumbia. Best oké, maar niet iets wat ons zal bijblijven.

Op cd ligt het klassieke project van Kyteman misschien wat zwaar op de maag. Live is het avontuur een stuk beter te behappen. Met een compleet koor, blazers, strijkers en rappers is het een spannend optreden.

Habib Koité uit Mali is een goede instap voor beginners in de Afrikaanse muziek en hij stond dan ook al diverse malen op het festival. Bijzonder aan het optreden vandaag zijn de

Kareyce Fotso (Habib Koité)

gasten. Niemand minder dan  zangeres Dobet Gnahoré, Aly Keita (beide uit Ivoorkust) en Kareyce Fotso (Kameroen) staan aan de zijde van Habib. De overvolle tent geniet van een ijzersterk optreden dat in de boeken mag. Fotso, die vorig jaar op het Esperanzah! Festival al grote indruk op ons maakte, is een van de absolute beloften voor liefhebbers van muziek uit Afrika.

Minder verrassend is het optreden van Stephen Marley, een van de zonen van de grootste reggaester aller tijden. Heel veel meer dan wat aardige covers van zijn vader heeft hij niet te bieden en dat er zo veel mensen naar hem komen kijken, komt dan ook vooral door zijn achternaam.

Het Nederlandse Amariszi bouwt daarna een gezellig feestje in de Baboesjka-tent, die bijna te klein is om de springende mensen te herbergen. Een van de leukste Nederlandse balkanbands

La Pegatina

momenteel.

La Pegatina uit Barcelona mag de annalen in als de band die het grootste (volks)feest wist te bouwen op Festival Mundial 2012. Met vuurwerk en confetti een dampende set, waar we onmogelijk stil bij konden blijven staan. Enige opmerking die je kunt maken, is dat er soms wel erg makkelijke muzikale deuren werden open gegooid. Maar een feestband met deze beheersing, inzet en bezieling vergeef je dat graag. Topoptreden!

Dat Caro Emeraldinmiddels de nodige live-ervaring heeft opgedaan is te zien op de World Stage. Twee jaar geleden stond ze ook op het festival maar toen kwam ze nog wat onbeholpen over.

Mochachito Bombo Infierno

Nu staat er een zelfverzekerde zangeres, die overduidelijk de leiding op het podium heeft.

Ietwat chaotischer heeft de Spanjaard Muchachito Bombo Infierno dat ook. Zijn band brengt een feestelijke mix van mestizo en swing. Degene die de muziek verkoos boven het voetbal heeft een goede keuze gemaakt. Een genot om naar dit stelletje ongeregeld te kijken. En… met live-schilder (!). Iets dat we niet eerder op een podium zagen.

Door de slechte resultaten van ‘Oranje’ werd het Belgische Vive la Fête enkele dagen voor het festival als extraatje toegevoegd aan de line-up van de World Stage. Net als enkele jaren geleden, toen ze als vervanger van Lauryn Hill mochten opdraven, is het muzikaal allemaal niet zo interessant wat de band brengt. Amusant wel. Een feestje bouwen is Els Pynoo en Danny Mommens duidelijk wel toevertrouwd.

I-Puppets van Close-Act

Conclusie
De 25ste editie van Mundial lijkt er eentje in een overgangsfase. Hoewel er naar onze zin wel erg veel ‘normale’ pop-, dance- en rockacts werden geprogrammeerd, weet de organisatie het festival wel fris te houden. Een brede doelgroep wordt bediend en dan kan het bijna niet anders dan dat je af en toe de plank even mis slaat.

Een echt puur wereldmuziekfestival is Mundial nooit geweest, maar de liefhebbers van wereldse klanken werden dit keer wel erg karig bedeeld. De organisatie liet bovendien de kans schieten om een jong hip publiek te laten kennismaken met muziek uit het Midden-Oosten of Azië.

Was het misschien een te grote gok, nu de subsidiekraan steeds verder leeg loopt, om de wat ‘moeilijkere’ acts te programmeren?

Festivaldirecteur Jan Drissen dreigde afgelopen weekend te verkassen naar een andere gemeente als politiek Tilburg niet wat meer geld beschikbaar wilde stellen. Misschien begrijpelijk, maar Tilburg verlaten, toch de bakermat van het festival, zou naar ons idee geen slimme zet zijn. Ook al is de lokale burger dan misschien af en toe wat kritisch…

 

Naar Boven

Verslag Internationaal Gipsy Festival 2012

Op 28 mei 2012   /   Festivals, Festivalverslagen, Fotografie, Muziek   /   Geef een reactie

Kinderen op het podium bij het optreden van Projekt Rakija

De zon maakte overuren op het 16e Internationaal Gipsy Festival afgelopen pinksterweekend in Tilburg. Maar niet alleen het weer zorgde voor stralende gezichten op het gras van de Interpolistuin. Met een prachtige line-up en voor de tweede keer de gratis toegankelijke Dutch Balkan Blues Contest werd het een topeditie.

Op zondag werd voor de tweede keer de Dutch Balkan Blues Contest georganiseerd. Vijf niet-professionele bands streden om de felbegeerde prijs: een plekje op het Gipsy Festival 2013 en de mogelijkheid om met een gastmuzikant naar keuze te werken. Winnaar werd uiteindelijk Projekt Rakija, een band opgezet door de Bosnische gitarist Igor Sekulovic voor zijn afstuderen aan de Rockacademie.

Met name de geestdrift en de podiumpresentatie bleek dik op orde bij deze recent samengestelde groep. Gecombineerd met een mix van de grootste balkankrakers (Bubamara, Duj Sandale) zorgde het voor dat het publiek helemaal los kon. Een extra compliment voor contrabassist Rick Henkelman. Hoe gepassioneerd kan een mens spelen?

Eerste groep die zondag mocht aantreden was het Barbar Project, een drietal uit de Balkan. Met name door de krachtige stem van  zangeres Aleksandra Popovska werd het een intens sterk optreden waarbij het goed wegdromen was. Naast haar uitstekende stem liet de frontvrouw horen ook goed overweg te kunnen met de duduk, een fluit vooral veel bespeeld in Armenië, met een prachtig diep geluid. Mooie melancholie om de dag mee te beginnen.

Sintiromarus

Als tweede stond zigeunergezelschap Sintiromarus geprogrammeerd, met op viool Blichta Hoopman, een kleindochter van orkestleider Tata Mirando. Hoewel ze niet door haar grootvader muzikaal werd opgeleid, maar koos voor een klassieke opleiding aan het conservatorium, zijn de zigeunerroots volop aanwezig. Toegankelijke mix van klassieke en gipsymuziek met een glansrol voor cymbalonspeler Bokkie Vink, ook te zien op podium 3 bij het Koninklijk Zigeunerorkest Roma Mirando.

Orchestre Infernal

Het Servische Carlama Orkester tapt uit een heel ander vaatje. Doordat de heren gebruik maken van vier verschillende saxofoons klinken ze net een tikje anders de gemiddelde balkan brass band. De feestvreugde is er niet minder om.

Ook blazers, maar dan op het veld, hebben de dames en heren van Orchestre Infernal. Misschien qua muziek niet 100% balkan, maar wel qua attitude. Met een vrolijke chaotische, maar ingestudeerde, choreografie weten ze hun toeschouwers in te palmen met een divers repertoire. Disko, Disko Partizani!

Caspian Hat Dance, bestaande uit diverse nationaliteiten, timmert alweer enige tijd aan de weg. Ook op het Gipsyfestival geven ze zich helemaal en dat resulteert in een krioelende feestmassa recht voor het podium. Vreemd eigenlijk dat deze band niet vaker op de grote wereldmuziekfestivals speelt. Absolute klasse.

Klavan Gadje bouwt het feestje daarna verder uit met hun Nederlandstalige balkan- en klezmermix. De groep heeft even moeite met acclimatiseren maar als ze er ‘een blokkie op gooien’ zoals ze zelf uitroepen in het prijsnummer van hun laatste album Harrejasses Hotel ontstaan er wilde taferelen voor het podium.

Op de Amsterdam Klezmer Band, toch een feestband bij uitstek, reageert het publiek in het begin nog wat lauw. Misschien aan het uitpuffen van een dag vol hete zon. Maar de gewogen setopbouw van Job Chajes en zijn mannen werpt iets later toch zijn vruchten af. Hoe kan het ook anders met zo’n topband op het podium?  Niet zo sterk als onlangs in 013. Wel bovengemiddeld goed. Een prima slotstuk

Olah Vince

van de eerste dag.

Dag 2

De tweede dag start met een optreden van Olah Vince, legendarisch vanwege zijn optredens met de  Earth Wheel Sky Band. Voor het Gipsy Festival heeft hij een speciale band samengesteld met leden uit bijna het gehele balkangebied: de International Gipsy Band.  In het begin, met de felle zon op het hoofd, lijkt het vrij tam wat Vince brengt. Maar na enkele nummers gaan het tempo en de ruigheid omhoog en gieren de gitaren. Vroegkomers maken hun eerste bewegingen van de dag.

Kay Krijnen van Amariszi

Amariszi, winnaar van de eerste Dutch Balkan Blues Contest, mocht als prijs zelf een muzikant uit kiezen om vandaag mee op te treden. Het werd de Turkse kavalspeler Emrah Oǧuztürk, een meester op zijn instrument. Tijdens de eerste helft van het optreden heeft hij overigens nog geen rol en brengt de band hoogtepunten van hun eerste album Balkan Chaotika. Een prima kans om weer eens te zien hoe goed de band rond zangeres Merel Simons live eigenlijk is. Met name Noah en prijsnummer Rakija spetteren werkelijk van het podium af.  Steraccordeonist Kay Krijnen blinkt uit. Als een tornado glijdt hij over zijn toetsen. Gasten Oǧuztürk en violist Joris van Beek doen hun ding uitstekend. Maar het is Krijnen die vandaag de show steelt. Binnenkort overigens onthult de band in onze nieuwe rubriek ‘Inspiratie’ hun eigen favorieten.

Raya

Grootste verrassing van de dag komt van het Nederlandse Gipsyjazz gezelschap Basily en dan vooral de gasten die ze hebben meegenomen. Met name de Russische zangeres Raya Bielenberg is met haar 82 jaar een podiumpersoonlijkheid waar je onmogelijk omheen kan. Ze blaast vandaag iedereen weg. In werkelijk elke toon zitten krachtige emoties verborgen.   Hoewel we geen idee hebt waar haar tekst over gaat, dringt de pijn door tot in onze diepste aders. Indrukwekkend is een understatement. Bielenberg is overigens ook te bewonderen in de film Liberté van Tony Gatliff.

Daarna lijkt het optreden van de Hongaarse vioolvirtuoos Felix Lajko in eerste instantie een tikje tegen te vallen. Maar wie zijn ogen sluit voor de visueel wat saaie act hoort prachtig opgebouwde geluidsstructuren. Spannend, experimenteel en hoogst intrigerend.

Di Naye Kapelye & The Manyo Band

Di Naye Kapelye rond de Amerikaanse zanger/violist Bob Cohen verdiept zich alweer enkele jaren in de Joodse traditionele muziek uit de Karpaten. Op de grens tussen Noord-Roemenië en de Oekraïne ontdekten ze The Manyo Band, een drie-koppige gipsyband die lang genoeg bestaat om de oude Joodse muziek nog te kennen. De twee groepen samen op een podium levert een amusant schouwspel op. Jammer dat de liedjes op den duur een beetje op elkaar gaan lijken.

Amparo Cortés & Temperamento Gitano

De festivalspot vóór de afsluitende hoofdact is alweer jaren gereserveerd voor het genre flamenco. Zangeres Amparo Cortés stond al eerder op het Gipsyfestival. Maar een stem als de hare horen we graag nog een keer. Begeleid door de sierlijke dansers en muzikanten van Temperamento Gitano blijft ze imponeren.

Bij slotact Band of Gypsies, een samenwerkingsverband tussen het befaamde Roemeense Taraf de Haïdouks en Macedonische Kočani Orkestar, vervelen we ons geen moment. Het concert is zelfs dynamischer en verrassender dan we vooraf hadden gedacht. Zeker als het koper zich laat horen…

Band of Gypsies

Het was een mooi slot van een festival dat niet tot de allergrootste van Nederland behoort, maar wel al jaren een constante kwaliteit aan bands en artiesten laat zien. De kleine organisatie, die dit jaar een heftig jaar kende met het organiseren het Requiem for Auswitch en de ziekte van directeur Albert Siebelink, willen we  daarom op deze plek daarom een groot compliment maken. Het is bijzonder knap dat je zo’n prachtig festival nu toch al zo’n 16 jaar in Tilburg voor elkaar weet te boksen.

Foto’s: Patrick van Engelen
Tekst: Patrick van Engelen en Leonie Gossens

 

Naar Boven

Verslag Bevrijdingsfestival Brabant 2012

Op 6 mei 2012   /   Festivals, Festivalverslagen, Fotografie, Muziek   /   Geef een reactie

Dancing in the Rain

Het Bevrijdingsfestival Brabant in ’s-Hertogenbosch is al jaren een buitenbeentje in de lange rij Nederlandse bevrijdingsfestivals. De oude naam ‘Noord-Zuid Bevrijdingsfestival’ heeft de organisatie weliswaar laten vallen. Nog steeds vinden we – tot onze vreugd – heel wat wereldse acts in de programmering.

Het festival vond dit jaar plaats op een nieuwe plek. Niet op De Parade, een plein aan de voet van de historische Sint-Jans kathedraal, maar bij de Pettelaarse Schans, een ‘klassieke’ groene festivallocatie buiten het centrum. Complimenten aan de organisatie, want het nieuwe terrein zag er bij aanvang prima uit. Klaar voor een naar live-muziek hunkerende massa. Twee podia, eettentjes en natuurlijk, zoals hoort bij een festival als dit, de standjes en speelattributen van goede doelen.

Helaas bleef dat publiek, door de stippelende regen, lang weg en moest de eerste band, het Zwitserse Mama Rosin het stellen met bijzonder weinig toeschouwers. De mensen die er wel waren, kregen een prima optreden voorgeschoteld van een trio dat weet hoe je een feestje moet bouwen. Hun geluid ergens zwevend tussen cajun, rock, ska en Franse folk bracht paraplu’s in beweging en hier en daar was zelfs een regenponcho-dansje te zien. Vreemd eigenlijk dat de drie heren al zo vroeg moesten aantreden. Ze verdienden in elk geval meer toehoorders.

Flavia Coelho

De Braziliaanse zangeres Flavia Coelho stond als tweede op het hoofdpodium geprogrammeerd. Het Bevrijdingsvuur was dan weliswaar nog niet aangestoken, met haar warme muziek wist ze wel een lach op de langzaam binnendruppelende bezoekers te toveren. De muzikale fusie aan stijlen die ze bracht, van bossa nova en elektronica tot hiphop en rock, overtuigde live, mede door haar energieke uitstraling. Coelho zal deze zomer ook onder andere aantreden op het Belgische Sfinks Mixed festival, vlakbij Antwerpen.

Dan het Noorse vrouwelijke folkkwartet Katzenjammer, dat haar zegetocht op de Europese festivals vandaag voortzet met een dynamische en theatrale set. De vier dames zien er niet alleen oogstrelend uit, maar zijn ook multi-instrumentalisten die zonder

Katzenjammer

problemen van bas overschakelen op drums of van keyboard naar gitaar. Er komen met name nummers langs van hun recente album A Kiss Before You Go. Een prima plaat, maar Katzenjammer is toch op zijn best live. Net wat ruwer, net wat levendiger en… met een Nederlandstalig gezongen (!) fragment van kinderliedje ‘Schipper, mag ik overvaren’. Een feestje dit optreden.

Het optreden van mestizo-gezelschap La Kinky Beat uit Barcelona komt wat minder snel op gang. De band lijkt moe en zangeres Matahary zit overduidelijk niet direct in haar rol . Gelukkig gaat het gedurende het optreden steeds beter met hun mix van dub, reggae, ska en elektronica. Maar hier had overduidelijk meer in gezeten.

Go Back to The Zoo

Dan volgen een aantal acts minder die misschien iets minder op onze site passen.  Color Ones uit Utrecht met hun ongevaarlijke 80’s radiorock, het Canadese Sheepdogs met hun klassieke (sterke) southern rock en het populaire Go Back to The Zoo dat een korte en weinig inspirerende set aflevert.

Wel overtuigd zijn we van Mamas Gun, een Britse soulfunkformatie vernoemd naar het tweede album van Erikah Badu. Met de in Hongkong geboren en in een multicultureel gezin opgegroeide Andy Platts heeft de groep een meer dan uitstekende bandleider en zanger in huis. Zijn hoge stem glijdt swingend , als Michael Jackson in zijn goede jaren, tussen de strakke baslijnen door. Een van de absolute hoogtepunten van de dag. Ook voor het publiek, dat op het veld de benen onmogelijk stil kan houden.

Na het wegvallen van Fishbone mag Jah6 het festival afsluiten met hun reggaesmartkappen. De band met onder andere  ex-leden van Beef en Gotcha! bouwt stijlvolle arrangementen rond levensliedklassiekers en laat het publiek keihard meezingen.  Een feestelijk einde van een prima Bevrijdingsfestival Brabant.

Tekst en foto’s: Patrick van Engelen (www.engelmedia.nl)

Naar Boven

Foto’s Incubate Festival 2011

Op 19 september 2011   /   Festivals, Festivalverslagen, Fotografie, Muziek, Nieuws   /   1 Reactie

No Borderz was afgelopen week aanwezig op het Incubate Festival 2011 in Tilburg. Hieronder een selectie van de foto’s die we maakten:

Naar Boven

Verslag Esperanzah Festival 2011

Op 10 augustus 2011   /   Festivals, Festivalverslagen, Kunst, Muziek, Nieuws, Uitgelicht   /   1 Reactie

Esperanzah!

Nederlanders kom je overal in Europa op festivals tegen. Maar Esperanzah!, een wereldmuziekfestival in het Belgische dorpje Floreffe is nog vrij van grote groepen ‘Ollanders’. No Borderz was aanwezig bij de tiende editie en doet verslag.

Esperanzah! wordt gehouden op misschien wel de mooiste festivallocatie in België. In en rond een eeuwenoude abdij, niet ver van de Namen (hoofdstad van Wallonië)  wordt een compleet festivaldorp uit de grond gestampt. Alleen deze prachtige historische plek zorgt er al voor dat het festival moeilijk met andere evenementen te vergelijken valt.

Waar vorige jaren het festival vooral binnen de muren van de abdij werd gehouden, werd nu ook een klein gedeelte van het dorp zelf gebruikt. Een succes, want waar vorige jaren de doorstroom schijnbaar nogal eens stokte, was daar nu slechts nog sporadisch sprake van.

VRIJDAG

Marka & Blue Orchestra

De vrijdag start met een optreden van de Brusselse zanger Marka (ex-Allez Allez) samen met de plaatselijke bigband Blue Orchestra.  Hoewel het optreden aardig is en zeker niet vervelend, hebben we duidelijk te maken met een openingsact om het publiek vast een beetje warm te maken. Het klinkt allemaal degelijk en de covers zelfs aanstekelijk. Maar wereldschokkend? Nee. Het beste moet overduidelijk nog komen.

Alek & Les Japonaises

 

Bij het grappige Japans-Belgische electronica-duo Alek & Les Japonaises gaat het er direct al een stuk wilder aan toe. Hier geen ingewikkelde akkoordenschema’s maar recht voor je raap elektronische wereldse feestmuziek. Dwaze keyboardsolo’s, nog dollere teksten en een stampende beat. De samba klinkt bij ‘Alek’ misschien wel erg teutonisch, maar wat doet het er toe? Het is lekker springen.

Nederland wordt op Esperanzah! vertegenwoordigd door de Amsterdam Klezmer Band. Dat het goed springen is op de balkan en klezmerdeunen is duidelijk nog niet tot alle Walen doorgedrongen. Maar tegen het einde van het optreden lijkt iedereen overtuigd en wordt er luid gefeest en geklapt. Onze Amsterdamse klezmerhelden hebben er weer een aantal fans bij.

Sharon Jones

We kunnen verder springen bij de nuevo-cumbia helden van het Colombiaanse Bomba Estéreo. Naast het oudere inmiddels bekende werk van het album Blow Up horen we ook wat nieuwe stampers voorbij denderen.  Maar het lekkerst en meest explosief blijft toch het overweldigende Fuego. Moderne Zuid-Amerikaanse muziek op zijn best.

Bij de Amerikaanse zangeres Sharon Jones en haar Dap Kings worden we verwend met een onvervalste dosis klassieke swingende soul en funk. Zonder twijfel is Jones een echte diva en staat het optreden als een huis. Sterke muzikanten die duidelijk op elkaar zijn ingespeeld en een frontvrouw waar moeilijk omheen te kijken is. Zo’n strot heeft ze. Enige kritische vraag die we kunnen stellen is waarom een pure soulband op een wereldmuziekfestival staat. Maar dat vragen we ons wel bij meer artiesten af later tijdens het festival.

Shaka Ponk

Meest vreemde eend in de bijt is waarschijnlijk het Frans-Duitse Shaka Ponk die met hun overdonderende  electronische (hard)rock-metalset Esperanzah! volledig in vuur en vlam zet. Met hun moderne herijking van AC/DC en Motorhead walsen ze het publiek plat met een geweldige show. ’Over-de-top’ gebaren, gitaarsolo’s en zelfs een drumbattle met een geanimeerde aap.  Shaka Ponk is geknipt om elk rockfestival op zijn kop te zetten.

Professor

Professor, frontman van de legendarische Californische reggaeband Groundation, treedt op met zijn solo-project. Alhoewel solo. Harisson Stafford, zoals de zanger in het dagelijks leven heet, heeft een geweldige Jamaicaanse band om zich heen verzameld. Onder andere Leroy ‘Horsemouth’ Wallace op drums en Earl ‘Flabba Holt’ Carter vergezellen hem. Het levert een fijne lome reggaeshow op en een oproep aan alle Palestijnen en Israeli’s om vredelievend naast elkaar te leven.

Minder gecharmeerd zijn we van de Oostenrijkse Parov Stellar Band. Hun stijl, elektronica vermengd met 20′s en 30′s swing, is momenteel erg populair. Maar eerlijk gezegd hebben wij het live wel wat beter gezien dan dit. De blazers doen goed hun best, maar als de zangeres begint te zingen, wordt het allemaal wel erg zouteloos en saai.

Nee, dan bouwen DJ Dunya, DJ Max Pashm en saxofonist Olivier Ikeda samen met een aantal (halve) circusartiesten een fijner feestje. Niet alleen muzikaal maar ook qua show, van vuureffecten tot tapdansers, boordevol swing.

ZATERDAG

Kareyce Fotso

Dik onder de indruk zijn we van de opener op zaterdag. Zangeres Kareyce Fotso uit Kameroen imponeert met een rustige glaszuiver gezongen set vol hoogtepunten. Fotso beschikt over een volkomen natuurlijk charme waarmee ze het publiek volledig in weet te palmen. Of ze nu zachtjes speelt op haar gitaar, tikt met haar voet of uitleg geeft over een traditioneel Afrikaans instrument. Precies op de momenten dat haar nummers wat saai dreigen te worden, gooit ze er een versnelling of variatie in. Fotso is voor ons een van de hoogtepunten van het festival. Een grote belofte.

Hoquets

Bij het Brusselse Hoquets, dat speelt op zelfgemaakte instrumenten, gaat het er iets minder subtiel aan toe. Hun (afro) punkfunk met Belgische onderwerpen is wel bijzonder amusant, erg komisch en dansbaar. Voor publieksparticipatie krijgt het trio van ons een 10. En hun hooks zijn verslavend. Uren later krijgen we hun nummer Tabouleh nog steeds niet uit ons hoofd en zien we de koekjes nog door de lucht vliegen.

Bij Sophia Charaï ligt de verleiding er wat minder dik bovenop. Maar we smullen graag van haar Frans/Marokaanse mix met gipsy-invloeden. Uitstekende muzikanten en een zangeres die haar muziek leeft. Prachtige nummers zoals Pichu Pichu en het meezingbare Dokak worden warm door het publiek onthaald. Na het optreden is het druk bij de promotiestand.

Zangeres Minata (België/Burkina Faso) klinkt als een bluesy Tracy Chapman. Dat is even lekker. Maar op den duur ook wel erg gewoontjes. Wij zouden graag zien dat ze haar Afrikaanse roots wat vaker naar voren bracht.

Les Ogres de Barback

De Franse band Les Ogres de Barback doet in Nederland slechts bij weinigen een lichtje branden. Maar in Frankrijk en Wallonië is de band die het aloude chanson nieuw leven inblaast uitermate populair. Dat blijkt ook op Esperanzah! De groep trekt veruit de meeste bezoekers richting het  podium Côté Cour. Hun optreden is theatraal. Rond en op een stalen stellage, speelt de band hun hits, maar ook veel van hun nieuwste album Comment Je Suis Devenu Voyageur. Hoog tijd dat wij ze ook hier eens leren kennen… want dit optreden smaakt naar meer.

Tiken Jah Fokoly

 

Esperanzah! heeft als regel dat het nooit artiesten boekt die al een keer eerder op het festival hebben gestaan. Een prachtig streven, maar het lijstje namen dat je als headliner kan boeken is dun. Daarom wordt op de tiende editie een uitzondering gemaakt en mag de Afrikaanse reggaester Tiken Jah Fokoly uit Ivoorkust nog een keer aantreden. Hij stelt het publiek niet teleur met een dampende set. Er wordt uitstekend gemusiceerd en Fokoly heeft er zin in vanavond.

De zaterdag wordt afgesloten met de Franse dance-act La Phaze. Een soort woeste electro-rock a la The Prodigy vermengd met ragga. Best oké, maar ook weer geen reden om luid de loftrompet te blazen. Daarvoor klinkt het geluid toch wat te ‘bekend’ in de oren.

Ialma

ZONDAG

De laatste dag van Esperanzah! start met een optreden van de vijf  Brussels-Galicische dames van Ialma. Met vooral  meerstemmige zang en traditionele dansjes zetten ze een theatraal optreden neer dat boeit. De groep werd bekend met een cover van Under The Bridge van The Red Hot Chili Peppers. Op Esperanzah! spelen ze  een Spaanstalige versie van Walk Like an Egyptian van The Bangles. Het is het eerste feestje van de dag.

Jupiter & Ma Shi Faï

De Brusselse reggaeband Jupiter & Ma Shi Faï heeft een sterke frontman in de Senegalese zanger Jupiter Diop die in 2004 in België aankwam,  na een periode van succes als rapper in Senegal. Met zijn prachtige rastahaar en een stem om door een ringetje te halen, overtuigt hij het publiek. Lekker optreden tijdens een van de spaarzame zonmomenten op het festival.

N’Faly Kouyaté geldt als een van de beste koraspelers in Afrika en dat bewijst hij op het kleine Côté Souk podium. Machtig mooie klanken zwermen over het abdijterrein. Jammer dat zijn optreden wordt verstoord door zijn eigen promotiedoeken die de wind diverse keren van het podium blaast.

Blue King Brown

Oquestrada valt in de categorie fado-vernieuwers. Maar ons raakt de groep lang niet zo heftig als genre-genoot Deolinda. Dat was al zo eerder dit jaar op Amsterdam Roots en is nu niet anders. Toch blijft het niet vervelend om de band aan het werk te zien. Goede muzikanten en een prettig plaatje om naar te kijken.

Het Australische Blue King Brown brengt hun energieke urban rockshow met  boodschap vol verve. Net als op Festival Mundial twee jaar geleden komt het publiek pas echt los bij de cover van Rage Against the Machine. Jammer, want hun eigen kwalitatief prima repertoire sneeuwt daardoor een beetje onder.

Asa

De afrosoul van  zangeres Asa maakt direct al bij de eerste noten diepe indruk. De intelligente Nigeriaanse heeft een stem waarmee ze een groot publiek moet kunnen bereiken en een podiumpersoonlijkheid waar je onmogelijk omheen kan. Jammer dat ze nog een beetje twijfelt tussen haar meer poppy en jazzy kant. Wij horen haar het liefst op de momenten dat haar Afrikaanse achtergrond wat meer naar voren komt. Een absolute ontdekking. Een grote doorbraak zit erin.

Têtes Raides

Het Franse Têtes Raides maakt Franse alternatieve chansons met een inktzwarte onderlaag. De band bestaat al sinds 1984 maar klinkt vrij tijdloos. Niet erg vernieuwend dus, maar wel erg prettig om naar te kijken en te luisteren. Vooral hun nieuwe nummer Les Artistes maakt op ons  indruk.

Dan op naar de eigenlijk vooraf al meest spectaculaire act op het affiche van Esperanzah!: Afrocubism. Het Afrikaans-Cubaanse project stelt niet teleur. We horen haast perfect klinkende noten. Het is bijna een muzikaaal wonder wat deze absolute topmuzikanten live samen produceren. Eliades Ochia (Buena Vista Social Club) lacht dan ook breed naar Toumani Diabaté en Bassekou Kouyate knipoogt richting Djelimady Tounkara. De heren hebben zelf ook wel door dat wat ze hier brengen gewoon heel erg goed is.

Afrocubism

Ter ere van het jubileum van het festival volgt na Afrocubism een spetterend en spectaculair vuurwerk vanuit alle hoeken van de abdij. Helaas begint het na afloop van dit kleurenfestijn genadeloos te regenen in Floreffe. De afsluitende dance-act Chinese Man valt daardoor een beetje in het water. Jammer, want de Franse act bouwt een fijn urban-dance-hiphop-elektro-world feestje.

MEER DAN MUZIEK ALLEEN

Tot nu toe hadden we het in dit verslag alleen over de muzikale acts op het festival. Maar Esperanzah! is meer. Zo is het terrein prachtig aangekleed met kunst gemaakt door de lokale bevolking onder leiding van Leila Foulon en Tristan Locusding. Van grappige schilderij-kijkdozen

Werelden ontdekken in een schilderij

tot ‘noise’ spuwende speakers die over het passerende publiek in de rondte vliegen. Origineel waren  de foto’s van dorpsbewoners in de kozijnen van de abdij.

Op het het Place aux Possibles (Plein der Mogelijkheden)vechten allerlei culturele en goede doelen om de gunst van de bezoekers. Niet opdringerig, zoals je soms in Nederland ziet, maar actief voor elke geïnteresseerde bezoeker.

La Boîte a clous

Ook voor kinderen was er veel te doen op deze jubileumeditie. Er was een speciaal kinderdorp overvol met activiteiten. Leuk maar tegelijkertijd educatief. Een voorbeeld voor veel Nederlandse festivals hoe je ook om kan gaan met jonge bezoekers.

Qua straattheater kregen we elke dag iets nieuws voorgeschoteld. Van theaterkoor tot  een Afrikaans percussiegezelschap. En van dwaze Le Fabuleux Monsieur Sigrid tot het marionettenspel van La Boîte a Clous. Ze verhoogden niet alleen de sfeer maar zorgden er ook voor dat de veelvuldige loop richting top van de abdij geen uitputtingsslag werd.

Het is een hele wandeltocht tussen de twee hoofdpodia. Fijn dus dat straattheater tussendoor.

Want zo’n prachtige locatie is niet alleen mooi, maar ook vermoeiend aangezien de hoofdpodia  op verschillende hoogteniveaus liggen. Wil je van Podium Côté Cour naar Côté Jardin, dan zul je een stukkie moeten klimmen over de kasseien. En daar gaan je voeten na een paar dagen echt wel van balen. Gelukkig laat de organisatie voor bezoekers die echt geen puf meer hebben, de hele dag  een grappig treintje van boven naar beneden rijden.

Zoals bijna ieder festival kent Esperanzah! ook een markt (souk) waar niet alleen de gebruikelijke T-Shirts en sieraden te koop zijn, maar ook overheerlijke gerechten uit de hele wereld. Waar je op andere festivals vaak niet echt waar krijgt voor je geld, is de kwaliteit van het eten hier voortreffelijk en bijna allemaal biologisch. Van een fijne Cambodjaanse wokmaaltijd tot een traditioneel gerecht uit Congo. Je zou willen dat ieder festival beschikt over zo’n uitstekende catering.

Che Sudaka

CONCLUSIE

Esperanzah! is een prima alternatief voor de Nederlandse festivalganger met liefde voor de wat meer wereldse acts. Bovendien is het festival door de werkelijk unieke  locatie een prima vakantiebestemming. Jammer dat het in de Belgische Ardennen zo vaak regent…

Echt een puur wereldmuziekfestival, zoals op het affiche te lezen valt, is Esperanzah! niet. Daarvoor staan er teveel ‘reguliere’ acts geprogrammeerd. Wij van No Borderz vinden we dat natuurlijk spijtig. Waarom geen moderne Afrikaanse dance-act in plaats van al die standaard elektronica op de late avond? Waarom een Duits-Franse rockact boeken – hoe leuk ook – als je momenteel beschikt over zo’n rijke wereldmuziek scene in de Benelux?

Maar goed. Zaniken is voor zeurpieten. We kunnen er niet onderuit dat we, ondanks het belabberde weer, een prima weekend hebben beleefd. Wij raden Esperanzah! van harte aan.

Kijk voor meer foto’s (meer dan 100!) van het festival op onze facebook-pagina!

Tekst: Patrick van Engelen, foto’s: Patrick van Engelen en Leonie Gossens

Naar Boven

Verslag Sfinks Mixed 2011 op Tropicalidad.be

Op 2 augustus 2011   /   Festivals, Festivalverslagen, Muziek, Nieuws   /   Geef een reactie
Sfinks2010_publiek

Geplaatst op 2 augustus 2011

Onze Belgische collega’s van Tropicalidad.be waren zaterdag en zondag aanwezig op het Sfinks Mixed Festival in Boechout. Lees hier hun verslag met prachtige foto’s.

Naar Boven
Pagina 1 van 212