Concertverslagen

Geplaatst op 12 september 2010
Gezien op 10 september 2010 in 013 in Tilburg

Het zal zo ergens rond 2002-2003 op een festival zijn geweest dat ik het Zuid-Afrikaanse Boo! voor het eerst op het podium zag. Direct viel de band op. Natuurlijk door de wonderlijke haast elastieken stem van voorman Chris Cameleon, maar er was meer. Het vrolijke springerige geluid klonk westers, maar toch ook weer niet.

Monki-punk noemde de band hun eigen sound. Maar met punk had en heeft Boo! weinig te maken. Daarvoor wordt er toch echt te goed gezongen en gemusiceerd. Het was eigenlijk gewoon vrolijke uptempo pop met rockerige baslijnen.

De band viel al snel uit elkaar vanwege de solocarrière van Chameleon. Erg jammer want de albums die de zanger alleen maakte, waren soms wel fraai maar misten toch dat unieke Boo! geluid.

Nu is de groep weer bij elkaar met een nieuw album (Three of us) en een Nederlandse tour. De magie van toen is in Tilburg regelmatig terug. Al zijn sommige ballads te langdradig en niet puntig genoeg om de volle zaal constant te blijven boeien. Bij ouderwetse feestbommetjes als Champion gaat het weer helemaal los. En daar ligt dan ook de kracht van Boo!

Ampie Omo

Het blijft prachtig om te zien hoe Ampie Omo (die met de lange haren) afwisselend trompet, trombone, triangel, keyboard en djembé weet te bespelen. Samen met de androgyne voordracht van Chameleon zorgt dat voor een show waar je naar blijft kijken.

Nee, Boo! blijft fascineren. Vooral live..

Tekst: Patrick van Engelen

Geplaatst op 25 maart 2010
Gezien in Muziekcentrum Frits Philps in Eindhoven

Op zijn laatste album La Différence steekt Salif Keita een hart onder de riem van de albino’s in Afrika. Nog steeds worden zij veelvuldig gediscrimineerd om hun uiterlijk. Op de hoes van dat album, maar ook tijdens deze tour draagt de Malinese zanger, die zelf ook albino is, een spierwit pak. Een statement?

Tijdens de eerste nummers deze avond beweegt Keita nauwelijks. Met zijn ogen gesloten staat hij bijna stokstijf op het podium. Zijn stem klinkt krachtig als vanouds. De stembanden van de oude meester lijken in de loop der jaren door een korrelig randje zelfs wat sterker geworden.

Op het moment dat de band het vierde nummer inzet, legt Keita plotseling het concert stil. Zijn tweede bassist Amadou is vandaag jarig. Of het publiek even een liedje voor hem wil zingen. De toeschouwers gehoorzamen zonder morren en vanaf dat moment is de zaal los. De gangen stromen vol met dansende mensen en het publiek klapt veelvuldig mee. Het is of Keita voelde dat hij iets moest doen om het concert een andere wending te geven.

Hoofdrol op het podium gedurende het optreden krijgt, naast de percussie en de electrische gitaar, de ngoni. Het traditionele instrument mag regelmatig de show stelen.

Flirtte de Malinese superster vroeger nog regelmatig met moderne geluiden. Tegenwoordig lijkt hij zijn stiel gevonden te hebben in een semi-akoestische setting. Een uitstekende keuze want de synthesizers die hij vroeger nog wel eens gebruikte, klinken bij herbeluistering toch behoorlijk ouderwets.

Afsluiter van de avond is het swingende Madan van het album Moffou, waarbij Keita het publiek uitnodigt om met hem op het podium een feestje te bouwen. Het is vreemd genoeg niet het hoogtepunt van de show. Dat was even daarvoor toen Keita eenzaam op de planken stond met zijn gitaar. Zonder zijn zevenkoppige band, danseres en twee achtergrondzangeressen ontroert hij misschien nog wel het meest. Als een god in een wit pak alleen op het podium. Een stralende baken voor de albino’s in Afrika.

Tekst: Patrick van Engelen

Geplaatst op 15 februari 2010
Gezien in Rasa, Utrecht

De Touraeg klanken van het Tartit ensemble kwamen hard aan afgelopen zaterdag in het Utrechtse Rasa. Met bezwerende zang, hypnotiserende ritmes en doordringende baslijnen werden we meegenomen naar een andere wereld. Een universum van grote lege vlaktes, kamelen en zand, veel zand. Af en toe leek het wel alsof er korreltjes uit de woestijn door de zaal zweefden.

Muziek is voor de Tuareg nomaden geen keuze. Het hoort bij het leven, net zo goed als eten en drinken. Het is voor de vier heren en vijf dames van Tartit dan ook heel normaal om het publiek bij de muziek te betrekken. Zo wordt mee klappen volop aangemoedigd.

Oorspronkelijk groeiden de leden van Tartit op nabij Timboektoe in Mali, maar oorlog en geweld dreef hen naar vluchtelingenkampen in de omgeving. Daar zetten ze ook hun band op.

Het volk der Tuaregs (zelf noemen ze zich Kel Tamasheq) leeft in vijf Afrikaanse landen: Algerije, Libië, Mali, Niger en Burkina Faso. De Sahara is hun belangrijkste leefgebied. De mensen zijn moslim, maar behoren zeker niet tot de conservatieve stroming. Zo mogen Tuareg vrouwen hun eigen man kiezen en daar zelfs van scheiden. Iets wat in veel andere Afrikaanse moslimlanden absoluut onmogelijk is.Die positieve houding ten opzichte van vrouwen zie je ook terug op het podium. Niet de dames, maar de heren zijn zwaar gesluierd.

De basis van Tartit’s muziek wordt gelegd door traditionele trommels waarop al zittend een cyclisch ritme wordt geslagen. De solo- en samenzang krijgt daarnaast begeleiding van de Ngoni en electrische gitaar.

Het geluid dat zo ontstaat is, zeker live, onweerstaanbaar en verslavend. Misschien tijd voor een live album?

Tekst: Patrick van Engelen

Geplaatst op 8 februari 2010

Op Che Sudaka’s goed ontvangen nieuwe cd Tudo é Possible staan een aantal kalme reggaedeuntjes en lome cumbia’s. Liedjes om in een hangmat naar te luisteren, misschien wat op en neer schommelend. Live echter is de band vanaf minuut één het equivalent van een VMBO-klas vol ADHD’ers. Vol vuur vliegen de zes heren over het podium met maar een doel: de zaal tot een dampende feestende massa maken.

De band had op deze zondagavond dan ook weinig moeite om het Eindhovense publiek, een week voor carnaval, in beweging te krijgen. Er werd volop gehost en gesprongen en zelfs een kleine polonaise slingerde even door de zaal.

Che Sudaka wordt meestal ingedeeld bij de Mestizo-scene van Barcelona waar bijvoorbeeld ook Manu Chao en Ojos de Brujo deel van uitmaken. Maar hoewel de heren allemaal in de Catalaanse hoofdstad wonen, is het eigenlijk een Colombiaans/Argentijnse groep. Je hoort dan ook soms typisch Zuid-Amerikaanse ritmes in hun geluid.

In hun teksten worden politieke thema’s aangesneden als immigratie en sociale ongelijkheid. Maar als je, zoals de meeste mensen in de zaal, de woorden niet kan verstaan, blijft van die linkse boodschap weinig over. Dan hoor je vooral een explosief feestbrouwsel van ska, rock, hiphop, punk, reggae, vallenata en cumbia.

Tekst: Patrick van Engelen

Een muzikale mix die onweerstaanbaar is als hij zo aanstekelijk wordt uitgevoerd zoals vanavond.

Geplaatst op 2 februari 2010

Van een verafrikaanste versie van een bollywood nummer tot Cold Sweat van James Brown. Het is een afwisselende avond in Tilburg met Angelique Kidjo. Het is niet alleen de kraakheldere stem van de Beninse zangeres imponeert. Kidjo bezit ook een ijzersterke podiumuitstraling waarmee ze werkelijk van het podium af spat.

Op haar nieuwste album Ojo brengt de zangeres een ode aan artiesten waarmee ze opgroeide en die haar inspireerden. Op deze avond in de grote zaal van 013 krijgen we diverse nummers van deze nieuwe plaat te horen. Zo komt een herijkte versie van de stokoude meezinger Mbube voorbij vol vocale acrobatiek. En krijgt Curtis Mayfield’s Move on Up een hortend en stotend arrangement. De zangeres heeft een prima band mee genomen, dus muzikaal zit het wel snor, maar ook qua show hebben we niet te klagen.

Bijzonder is Kidjo’s gave om verbaal en non-verbaal met het publiek te communiceren. De woorden die ze tussen de nummers door over het publiek uitstort zijn soms ongelofelijk komisch en soms uitermate aangrijpend. Als ze zich richting einde concert letterlijk lijfelijk tussen haar publiek begeeft om iedereen aan het dansen te krijgen, heeft ze de harten van haar toehoorders allang veroverd.

Mogen we haar al vergelijken met de legendarische Miriam Makeba?

Tekst en foto’s: Patrick van Engelen

Geplaatst op 1 februari 2010

Het Roemeense Mahala Rai Banda maakte volgens No Borderz een van de beste platen van 2009. Het tweede album van de band Ghetto Blasters barst dan ook bijna uit zijn voegen van de feestvreugde. Een garantie voor een overdonderend optreden, zou je zeggen.

Die verwachting maakt Mahala deze avond in Rasa niet meteen bij de eerste tonen waar. Pas na de opkomst van zangeres Florentina Sandou wordt het vuurtje echt opgestookt. Vanaf dat moment schetteren de trompet, tuba en saxofoon zoals het hoort en worden vaste patroontjes losgelaten. Mahala Rai Banda is namelijk op zijn best als het kan improviseren.

In razend tempo krijgen we het beste van twee albums balkangekte te horen: Lest Sexy, Mahalageasca, Na Janus en het overdonderende Ding Deng Dong. De als enige in een rood kostuum gestoken drummer Dinu Mariam slaat achteloos met zijn stokjes de meest ingewikkelde ritmes en violist Ionita Laurel gaat als een wildeman met zijn strijkstok heen en weer.

Ondertussen flirten een aantal van de heren in de band met wat dames uit het publiek, vooraan bij het podium. Op het eind van het optreden mag een van hen zelfs even mee op het podium dansen.

Het feest in de zaal is dan allang niet meer te stoppen en het daverend applaus na de toegift is dan ook meer dan terecht. Toch jammer van dat stroeve begin.

Tekst: Patrick van Engelen