Concertverslagen

Wie bij Witch House denkt aan ‘four-to-the-flour’ danskrakers met gekke enge stemmetjes heeft het mis. Het subgenre komt dichter  in de buurt bij donkere industrial en noise dan bij ‘house’.

Zelfs het Incubate-publiek, dat heel wat gewend is,  fronst af en toe zijn wenkbrauwen bij de heftige porties ruis die de twee als heksen verklede knoppendraaiers door de zaal  heen walsen.

Visueel is de act, zeker als je net begint te kijken, prachtig. Achter de mysterieus uitgedoste ‘Afghanen’ zien we boeiende visuals van geschminkte vrouwen in een zee van kleuren.

Ook de muziek boeit in het begin nog wel. Door de gruizige klankgolf heen horen we zo nu en dan herkenbare  samples. Maar helaas wordt het zompige geluid op den duur saai. Teveel van hetzelfde. Een te trage opbouw.  Daar kan een naar voren gemixte bewerking van Lady Gaga’s Alejandro helaas niets meer aan veranderen.

Tekst: Patrick van Engelen
Gezien op 16 september 2011 in Stage01, 013, Tilburg

Als lid van Serenata Mexicana,  een van de weinige professionele  Mexicaanse gezelschappen in Nederland, is Santiago Lascurain thuis in de wereld van de traditionele mariachi. Hij groeide er in zijn moederland ook mee op.  Maar zijn liefde ligt ook zeker bij de hedendaagse muziek zoals hij op Incubate laat zien. Op soms brute wijze versnijdt hij daar zijn gitaren met elektronica.

Lascurain (1980) bouwde in de loop der jaren een aardig c.v. op. Zijn opleiding genoot hij in Mexico, de Verenigde Staten en Nederland waar hij nog niet zo lang geleden zijn master degree behaalde aan het conservatorium in Rotterdam met een rapportcijfer 9,5!

Op Incubate speelt Lascurain vier stukken die allemaal hun eigen karakter hebben. Het eerste ‘nummer’ TYB (Top Your Buffer) van Hugo Morales Murguia heeft misschien wel het meest radicale geluid. Elke aanraking van de snaren wordt door de laptop getransformeerd tot een krakkemikkig elektronische sound die soms doet denken aan iemand die van de trap valt en een volgend moment aan een buurman die zijn huis aan het verbouwen is. We zien duizenden krioelende bacillen in een reageerbuisje. En horen we daar nu iemand een glas laten vallen?

De elektronische geluiden worden vooraf precies ingesteld.

Voor Airdrops van componist Miguelangel Clerc, pakt de Mexicaan een andere akoestische gitaar. In het begin gaat het er een stuk rustiger aan toe.  Lascurain aait over de snaren alsof het een klein poesje is.  Klopt op het hout. Net alsof hij wil controleren of zijn instrument wel van goede kwaliteit is gemaakt. Maar even later is de kalmte volledig verdwenen. We  lijken beland in een verhitte discussie tussen enkele buitenaardse wezens over het te voeren monetaire beleid. Waarom moeten we nu ineens aan Sun Ra denken?

Voor …Until… van Clarence Barlow pakt Lascurain zijn elektrische gitaar. De repeterende toonvolgorde in de compositie doet in de versie van Lascurain nog het meeste denken aan iemand die op een druktelefoon uit de jaren tachtig een  melodietje herhaalt. Hypnotiserend!

Meest werelds is de vierde compositie Shine, mr? van Alejandra Hernadez die tijdens het Incubate Festival voor het eerst live wordt gebracht. Flarden flamenco en Latijns-Amerikaanse muziek vermengen zich langzaam tot er een vrij abstractie compositie over blijft.

In zijn laatste stuk laat horen dat Lascurain nog veel meer met zijn gitaren kan dan  hij ons vanavond voorschotelt. We krijgen slechts een glimp te horen van de magie die hij met handen en techniek kan bereiken.

Tekst: Patrick van Engelen
Gezien op 15 september 2011 in Duvelhok, Tilburg

Omar Souleyman staart haast stoïcijns naar het kolkende publiek voor hem. Goedkeurend is er af en toe een klein lachje. Maar zijn strakke blik, verstopt achter een zonnebril, is snel weer terug.

Nee, de Syrische zanger is niet echt een gangmaker op het podium. Natuurlijk, hij maant af en toe tot meeklappen en zwaait zo nu en dan met zijn armen. Maar veruit de meeste tijd wandelt hij maar wat doelloos heen en weer. Haast verbaasd over die woest springende westerlingen voor hem.

Je zou op zulke momenten niet zeggen dat Souleyman momenteel razendsnel furore maakt op de internationale podia. En zelfs door trendvolger Björk werd gevraagd om enkele van haar nieuwste nummers  te remixen.

De magie zit hem dan ook niet in de (prima) zanger Omar Souleyman. De echte reden van zijn doorbraak ligt in de hysterische Oosterse dance die zijn kompaan Rizan Sa’id uit twee synthesizers weet te toveren. Stuiterende beats, van bellydance tot een soort reggaeton, begeleiden zwierige melodielijnen. Goed opgebouwd met een wilde Oosterse sound die doet denken aan doolhofsouks en vliegende tapijten. Een geluid dat niet eerder zover tot West-Europa doordrong en bedoeld is om op los te gaan. De armen wild in de lucht te gooien.

Maar ook stiekem om een beetje te lachen. Om die gekke Arabier met zijn rare theedoek. En juist dat, misschien wel bijna racistische aspect, is eigenlijk jammer. Want Omar Souleyman is veel meer dan een grappige novelty-act uit het Midden-Oosten. Hij is momenteel de vaandeldrager van de Dabke-stroming, die hopelijk meer van dit soort ‘bruiloft’zangers naar de westerse podia zal brengen. Wij kijken er met veel plezier naar uit.

Dat Souleyman nu naast Lowlands ook op het Incubate festival stond, is overigens geen toeval. Vincent Koreman, mede-initiatiefnemer van Incubate (voorheen ZXZW), is ook een van de drijvende krachten achter Generation Bass, de blog die ons, No Borderz, enkele jaren geleden voor het eerst kennis liet maken met deze heerlijke Syrische dance.

Klik hier voor meer foto’s van Incubate op No Borderz!

Tekst: Patrick van Engelen
Gezien op 12 september 2011 in 013 in Tilburg