Concertverslagen

Liveverslag: Fatoumata Diawarra @ Rasa Utrecht

Op 4 maart 2013 / Concertverslagen, Muziek / Geef een reactie

Als een fragiel kwetsbaar jong vogeltje betreedt Fatoumata Diawarra het podium in Rasa. Al vele malen trad de Malinese diva de afgelopen jaren in Nederland op, maar vandaag is er iets speciaals aan de hand. Gisteren heeft de zangeres haar optreden in Eindhoven moeten annuleren. De kou in Nederland heeft haar geveld. Griep en verkoudheid is haar deel.

Ondanks dat ze vandaag duidelijk nog niet helemaal beter is, gaat het concert wel door. De zaal is al weken uitverkocht en de mensen mogen niet weer teleurgesteld worden.

Tijdens de eerste nummers krijg je bijna medelijden met haar. Zichzelf licht verschuilend achter haar gitaar lijkt ze nog nauwelijks op de open, goedlachse en sterke vrouw die we kennen. Af en toe kan er een klein glimlachje vanaf naar haar mede-muzikanten, maar direct contact met haar publiek is zeldzaam.

Het is helemaal duidelijk dat ze nog niet helemaal beter is, als ze begint te praten. Haar stem klinkt hees. Schor. Wonderlijk genoeg heeft ze minder last van haar verkoudheid tijdens het zingen. De scherpe kantjes zijn er misschien vanaf. Maar haar stem klinkt nog steeds warm en zacht. Als een liefdevole wijze vrouw die niets liever wil voor haar land dan vrede.

Plots bestijgt spontaan vanaf de zijkant van het podium een vrouw van middelbare leeftijd wild dansend het toneel. Als bezeten door een hogere Afrikaanse macht beweegt ze extatisch in de rondte. Fatoumata weet niet goed wat ze aan moet met deze overjarige hippie zonder schroom. Maar ze lacht voor het eerst breeduit en laat de vrouw begaan. Het moment blijkt het keerpunt van de avond.

Na het voorval wordt de kleurige doek op haar hoofd opnieuw in model gebracht en verdwijnt de grieperige blik langzaam uit haar ogen. Ze strekt haar handen weer breed lachend richting publiek en spoort aan tot meeklappen. Als we even later een cursusje Afrikaanse dans van haar krijgen, is haar transformatie compleet. Zelfs een flinke toegift kan er nog vanaf.

Ze is er weer. Die positieve zangeres uit Mali die in een interview in De Volkskrant vertelde er alle vertrouwen in heeft dat haar zo door oorlog geplaagde moederland weer het oude zal worden.

We hopen met haar mee. Dat Mali maar net zo mag herstellen als Fatoumata deze avond.

Tekst: Patrick van Engelen

Naar Boven

Liveverslag: Baloji & Orchestre La Katuba

Op 25 februari 2013 / Concertverslagen, Muziek / Geef een reactie

Congobelg Baloji wist vrijdagavond in het Utrechtse RASA de zaal nog niet halfvol te krijgen. Jammer, want thuisblijvers hebben zeker wat gemist. De rapper leverde samen met zijn Orchestre la Katuba een gloedvol optreden af.

Ergens in het midden van het concert geeft Baloji het zelf met enige chroom toe: “Vroeger had ik er wel moeite mee om mezelf voor weinig publiek volledig te geven. Nu weet ik dat het niet uitmaakt of je voor 50 of 2000 personen speelt. Je moet altijd gaan voor de volle honderd procent. “

Baloji, geboren in de stad Lumbumbashi (Congo), groeide op in Wallonië. Vanaf zijn vijftiende spitte hij, onder de naam Balo, al teksten bij de Belgische succesvolle rapformatie Starflam. Na wat onenigheden verliet hij de groep in 2004. Oorspronkelijk om de muziek de rug toe te keren. Maar een brief van zijn biologische moeder, die hij 21 jaar niet had gezien, veranderde alles.

De Belgische rapper besloot om muziek te gaan maken die dichter bij hem stond. Hij noemde zichzelf Baloji en ging op zoek naar zijn Afrikaanse roots. Eerste wapenfeit solo was het album Hotel Impala, een nog niet over de hele linie geslaagde plaat waarop hij soul, reggae, funk en afroinvloeden verwerkte tot een net iets te glad mengsel. Het album scoorde echter goed en Baloji mocht zelfs wat prijzen in ontvangst nemen. Om nog wat dieper in zijn muzikale achtergrond te wroeten vertrok de rapper voor de opvolger naar zijn moederland.

Het resultaat, het eclectische Kinshasa Succersale, mag er wezen. Baloji weet dertien nummers lang de aandacht vast te houden met een ongeëvenaarde mix van Congolese muziek en hiphop. Het album, waaraan ook o.a. Konono no.1 meewerkte, krijgt lovende kritieken en belandt in diverse eindejaarslijsten, waaronder die van No Borderz.nl.

Live weet de Congobelg het amalgaan aan stijlen op Kinshasa Succursale (van rumba tot soukous en van hiphop tot reggae), prima naar een podiumsetting te vertalen. Baloji gooit naast zijn strakke Franse flow ook zijn boomlange lichaam in de strijd. Het ene moment valt hij neer op zijn knieën, het volgende zwaaien zijn armen wild door de lucht of staat hij door zijn megafoon te schreeuwen.

Grootse kracht is echter de uitstekende band Orchestre La Katuba, die Baloji zelf samenstelde uit een aantal Congolese muzikanten. Hun zichtbare speelvreugde maken het optreden in Rasa tot een groot feest. Of de zaal nu vol zit of niet…

Tekst en foto’s: Patrick van Engelen

Naar Boven

Verslag Mesta @ Incubate Festival

Op 21 september 2012 / Concertverslagen, Festivals, Muziek / 1 Reactie

Zo geëmotioneerd raken tijdens een concert dat er echt tranen vallen. Het komt niet vaak voor. Tegen het einde van het optreden van het Servische Mesta op het Incubate festival in Tilburg komen de waterlanders toch bijna bij ons naar beneden.

Mesta, een drietal uit de stad Novi-Sad, maakt slowcore. Een genre dat de meeste mensen vooral zullen kennen van de band Low. Net als deze Amerikanen zijn de twee heren en dame van Mesta bijzonder gelovig. Het verguld hen dan ook met groot plezier dat het optreden deze zondagmiddag in de Tilburgse Pauluskerk is. Zeker als ze het mooie kerkorgel aanschouwen.

Het heeft iets koddigs. Drie jonge mensen overduidelijk in de Here, vol ontzag kijkend naar de hoge kerkramen. Maar hun rotsvaste geloof zorgt er wel voor dat de emotie van de liedjes afdruipt. En dan maakt het ons weinig uit of ze over Jezus of de paddentrek zingen. Van hun teksten in het Servisch verstaan we toch weinig.

Meest bijzondere is ongetwijfeld de samenzang tussen zanger Borislav Prodanović, die ook gitaar speelt, en zangeres Senka Puhalo. Traag en meeslepend glijden hun stemmen langs en over elkaar heen, bij elkaar passend als basilicum in tomatensaus. Aangevuld door de subtiele elektronica uit de laptop van Curtis McKinney levert het een zeer intens concert op.

Hoogtepunt is het laatste nummer waarin het aanwezige orgel ook een rol krijgt. Het trage donkere lied is een ode aan de Nederlandse conceptuele kunstenaar Bas Jan Ader, die in 1975 spoorloos verdween nadat hij in een kleine zeilboot de Atlantische Oceaan was opgevaren. Als zonnestralen schuin via de ramen de kerk invallen, zien we de kunstenaar in een van zijn video’s met een stoel van het dak vallen.

Zittend op een houten kerkbankje vallen wij ook. Voor Mesta.

Tekst: Patrick van Engelen

Naar Boven

Verslag Kumbia Queers @ Incubate Festival

Op 18 september 2012 / Concertverslagen, Festivals, Muziek / Geef een reactie

Vrijwel elk subgenre krijgt een kans op het Tilburgse Incubate Festival. Van folk en techno tot death metal, van neo-classical tot free jazz. Door deze open programmeerhouding en een goed oog voor het culturele heden en verleden wint het festival geheel terecht steeds meer zieltjes. In Cul de Sac, normaal het plaatselijke café voor hippie indiedeuntjes, bezochten we een optreden van de Kumbia Queers, een groep lesbische meiden uit Argentinië en Mexico die de cumbia van een lekker ruw en eigentijds punky dancejasje voorzien.

Vlak voor het optreden van de Kumbia Queers wil ik aan de bar nog snel een biertje bestellen. Net voordat ik aan de beurt ben, word ik op mijn schouder getikt door een man achter me. Of de dame naast me even eerst mag. Ze moet namelijk zo optreden. Naast me staat een kleine stevige vrouw met tattoos op haar armen en een matrozenpetje op. Ze bestelt één – of doe bij nader inzien toch maar twee – Jägermeister. Nog voordat ik met mijn ogen kan knipperen zijn ze leeg en enkele seconden later springt ze op het podium. Om maar even aan te geven hoe ‘punk’ de Kumbia Queers zijn.

De kracht van de band is dat ze de cumbia niet alleen verhippen met een stevige dancebeat, zoals bijvoorbeeld landgenoten van El Hijo de La Cumbia doen, maar ook een stevige elektrische punkgitaar inzetten.

Als we de Incubate programmagids, een handzaam, aardig dik, boekje, mogen geloven speelden de dames al overal. Van gevangenissen tot scholen, van kroegen tot bruiloften. In Amsterdam deden ze onlangs nog het voormalige kraakpand Vrankrijk aan. Overal zal het effect wat de groep teweeg brengt wel ongeveer hetzelfde zijn: een uitbundig feest met wild springende concertbezoekers.

De vrouwen hebben sinds de oprichting van hun band in 2006 drie albums op hun naam staan. Daarop komen ze nog niet in de buurt van de energie die live los komt. Laat het een reden zijn om ze nog heel vaak naar hier te halen.

Tekst: Patrick van Engelen

Naar Boven

Verslag: Cocorosie, Tez en Rajahstan Roots live in 013

Op 13 juli 2012 / Concertverslagen, Muziek / Geef een reactie

De zusjes Casady, bij hun debuut direct in het toen hippe hoekje freakfolk gestopt, verbreden hun bonte muzikale universum steeds verder. Werd op vorige platen al dance en de beatboxer Tez geïntroduceerd, deze keer gaan de dames aan de slag met het Indiase collectief Rajahstan Roots, dat eerder samenwerkte met de Portugese worldfusionband Terakota.
.
Westerse muzikanten die muziek maken met Aziatische of Afrikaanse artiesten… Het levert lang niet altijd iets goed op. De verschillende stijlen vermengen zich niet goed, waardoor je een soort verwaterd weinig bevredigend brouwsel krijgt. Bij het beluisteren van de nieuwe single (We are on Fire) waren we daar eerlijk gezegd een beetje bang voor. Gelukkig is het live allemaal een stuk spannender.

Al lijkt het daar aan het begin van het optreden nog helemaal niet op. Rajasthan Roots krijgt weinig ruimte om hun eigen gezicht te tonen. Een beetje tabla, wat Indiase fluit en percussie… meer versiering dan werkelijk geslaagde fusie. Maar gedurende de bonte show krijgen de Indiase muzikanten meer invloed op het soms wat zweverige klankenpalet. Zeker als ze even alleen hun ding mogen doen. Opzwepend, dansbaar en vol vuur zet het gezelschap de overigens lang niet uitverkochte grote zaal van 013 naar hun hand.

Hun solostukje (waarin ze tegen het einde hulp krijg van beatboxer Tez) is direct zo sterk dat het bijna beschamend zou zijn om hen niet meer ruimte te geven en dat gebeurt dan ook. De Indiase geluiden versmelten steeds meer met de wonderlijke muzikale wereld van Cocorosie, waarin naast folk ook opera, new age, pop en hiphop een plekje hebben.

Tijdens het vrolijke slotnummer Japan huppelen bijna alle muzikanten uitzinnig en vreemd dansend over het podium. Je moet wel een heel chagrijnige mopperkont zijn als je hier geen brede glimlach van op je gezicht krijgt.

Conclusie? Het kwam allemaal wat langzaam op gang maar uiteindelijk zagen we een prachtige diverse show. Spannend, soms onnavolgbaar en volstrekt uniek. Ga dit zien binnenkort in Paradiso of op het Esperanzah! Festival!

Tekst en foto’s: Patrick van Engelen

Naar Boven

Verslag: Feest met Kalio Gayo en Amsterdam Klezmer Band in 013

Op 20 maart 2012 / Concertverslagen, Muziek / Geef een reactie

Kalio Gayo

In de Joodse klezmermuziek zijn veel invloeden te horen uit Oost-Europa. Niet gek dus dat het Tilburgse 013 deze avond Kalio Gayo uitkoos als voorprogramma van de Amsterdam Klezmer Band.

De laatste keer dat we Kalio Gayo live aan het werk zagen was op de Dutch Balkan Blues Contest 2011, ook al in Tilburg. Een bandlid van toen ontbreekt vanavond. Banjo-speler Egbert den Braber overleed zo’n acht maanden geleden aan longkanker. Het laatste nummer vandaag wordt aan hem opgedragen. Knap dat de band na zo’n triest verlies alle moed bij elkaar heeft geraapt en nu alweer zo energiek op het podium staat.

Op het laatste album van Kalio Gayo Party y Prije, net verschenen voor Den Braber’s dood, had No Borderz enige kritiekpuntjes. Zo duurden de liedjes vaak net een coupletje te lang om te kunnen blijven boeien. Vreemd genoeg hebben we daar nu live, bij dezelfde nummers, helemaal geen last van.

Kalio Gayo

Met name de twee frontvrouwen Renske Das en Anja Pleit brengen de in fantasietaal gezongen liedjes met zo veel energie dat je de band al snel hun kleine slordigheidsfoutjes vergeeft. Mochten festivalorganisatoren komende zomer nog een gaatje in hun blokkenschema over hebben, dan is Kalio Gayo een prima keus. Zonder twijfel zal de groep ook daar zorgen voor een glimlach op de gezichten van bezoekers. En – wie weet – ook wel een springfeestje voor het podium, zoals vanavond in 013.

Dan de Amsterdam Klezmer Band. Hun pas verschenen live-album Mokum kreeg al op vele plekken lovende kritieken. En ook qua bezoekersaantallen hebben de heren de laatste tijd weinig te klagen.

In Amsterdam en Utrecht kon er niemand meer bij. En in Tilburg deze avond scheelt het niet veel. Gevolg van de superlatieven in recensies? Of toch optelsom van jarenlang hard werken? Van kroeg naar festival en van straat naar club… Waarschijnlijk het laatste…

De groep steekt deze avond in elk geval in bloedvorm. Niet alleen de altijd sterk blazende Gijs Levelt en Janfien van Strien leveren toppartijen af. Ook accordeonist Theo van Tol, bassist Jasper de Beer en trombonist Joop van der Linden spelen uitstekend. Bovendien is Job Chajes, de altijd goedlachse voorman van de band, misschien wel mede door alle andere projecten waar hij in zit, beter gaan spelen. Als katalysator en bruggenbouwer in de groep speelt hij een onmisbare rol.

Amsterdam Klezmer Band

En dan Alec Kopyt. De nog altijd wat onhandig op het podium ogende zanger uit Odessa, heeft zijn Nederlands weer wat verder bijgespijkerd. Leek hij enkele jaren geleden nog vooral verlegen. Nu grijpt hij regelmatig, een tikje baldadig, naar de microfoon om het publiek wat mee te delen. Niet altijd tot vreugde van al zijn bandgenoten. Maar komisch zijn de kleine verhaaltjes in krom Nederlands zeker.

We geven bij No Borderz nooit sterren weg bij recensies. Maar als we deze avond weer naar buiten lopen, zien we ze in de hemel fonkelen. Grote Beer?

Gezien op 16 september 2012
Tekst en foto’s: Patrick van Engelen

Naar Boven

Afework Negussie vreemde eend op Fabriq Festival

Op 12 maart 2012 / Concertverslagen, Muziek / Geef een reactie

Gezien op 11 maart 2012 tijdens het Fabriq Festival in ‘s-Hertogenbosch

Een traditionele Ethiopische folkact op een festival tussen de singer-songwriters en indiebands is een beetje vreemd. Daarom moeten we allereerst een compliment geven aan de organisatie van het Fabriq Festival in ‘s -Hertogenbosch. Het is goed dat een muziekevenement als dit ook letterlijk de grens durft te verleggen.

Zanger Afework Negussie is een azmari, een soort minstreel zoals wij die in de middeleeuwen kenden. Eerder trad hij al in Nederland op samen met het The Ex, de legendarische underground band die eerder werkte met de Ethiopische saxofonist Getachew Mekuria.

In de Bossche Verkadefabriek treedt hij solo op met zijn masinko, een variant op het eveneens Ethiopische instrument krar. In het westen zouden we het ding kunnen omschrijven als een soort viool, met in de plaats van de strijkstok een strijkboog. In de Bossche Verkadefebriek toont de Ethiopische muzikant wat je allemaal voor klanken kunt creëren met het instrument. Als een docent voor een weetgraag groepje studenten, vertelt hij wanneer welk type muziek wordt gespeeld in Ethiopië.

Voor een aantal mensen in de zaal zijn de bezwerende soms opzwepende, onvaste Ethiopische muziekpatronen iets teveel van het goede. Zij verlaten al snel de zaal. Maar met zijn ontwapende lach en wat humor weet Negussie toch de sympathie van een flink deel van het Bossche publiek te winnen. Te laten meeklappen zelfs. Knap, want voor voor veel toeschouwers zal het de eerste keer zijn geweest dat ze dit toch vrij ontoegankelijke geluid hoorden.

Tekst: Patrick van Engelen

Naar Boven

Weinig publiek voor losjes en relaxt Mdungu in W2

Op 13 februari 2012 / Concertverslagen, Muziek / Geef een reactie

Mbalax, funk, reggae, afrobeat, jazz. Het brouwsel dat het uit diverse nationaliteiten bestaande Mdungu nu al weer enkele jaren op de podia brengt is bont. In W2 in ‘s-Hertogenbosch sloten ze hun clubtour af naar aanleiding van hun tweede prima album Gambian Space Program.

Veel te weinig mensen hadden een kaartje gekocht, wat betekende dat de band niet in de grote zaal maar in de foyer mocht aantreden. Jammer. Want bewegen is lastig voor zo’n grote band op zo’n klein podium. Bovendien is het een raar gezicht. Zulke sterke muzikanten ‘weggepropt’ in een hoekje van de popzaal. Waren er echt geen andere opties?

Maar zoals de heer J. Cruijff jaren geleden al zei: elk nadeel heb zijn voordeel. Het knusse sfeertje leverde een uiterst relaxt en sterk optreden op. Het had wel wat weg van de gnawa-optredens op het Jemaa-el-Fna in het Marokkaanse Marrakech, zo weinig centimeters zaten er tussen publiek en muzikanten.

Net als op de nieuwe plaat kreeg de enige Afrikaan in de band, zanger en percussionist Ebou Gaye Mada, volop ruimte. Hij had er duidelijk schik in. Jammer dat dat hij pas in het slot van het optreden besloot om van zijn stoel af te komen voor wat extra publieksparticipatie.

Job Chajes is het vanuit vroeger met de Amsterdam Klezmer Band, wel gewend om ook voor een klein publiek een feestje te bouwen. Hij besluit af en toe maar gewoon voor het podium en onversterkt zijn saxklanken over de toeschouwers uit te strooien. Samen met alt-saxofonist Thijs van Millegen is hij een gouden frontduo voor Mdungu.

De mensen die wel de moeite hadden genomen de kou te trotseren voor het uitstekende optreden gingen niet met lege handen naar huis. Gul deelde de leden van Mdungu buttons uit. Op de klanken van DJ H The Hype, die fijne afrofunk door de foyer slingerde, ging iedereen met een lach en een warm hart de donkere koude nacht in.

Foto’s: Sandra Leijtens
Tekst: Patrick van Engelen

Lees ook: recensie Gambian Space Program

Naar Boven

Postman live nog steeds overtuigend

Op 16 december 2011 / Concertverslagen, Muziek, Nieuws, Uitgelicht / Geef een reactie

Zijn laatste album Apples & Oranges wordt dan misschien niet overal juichend ontvangen. Live weet Postman, al weer jaren solo, nog steeds behoorlijk te overtuigen. Met een sterke band en twee meer dan uitstekende zangeressen zet hij een energieke show neer met darin een dwarsdoorsnede van zijn repertoire.

Natuurlijk gaat het publiek plat voor de hits die de Rotterdammer in de loop van zijn carrière scoorde. Maar ook de nieuwe liedjes doen het live uitstekend. Ze klinken krachtiger en natuurlijker dan op plaat. Meer reggae ook. Nummers als ‘She Knows.’ en ‘What a Feeling’ overtuigen daardoor meer.

Maar misschien wel de grootste verrassing live is Alyssa Stotijn, de nieuwe vrouw van The Anonymous Miss die werkelijk vocaal van het podium spat. Wat is het toch met de Rotterdamse rapper dat hij steeds weer muzikaal toptalent aan zich weet te binden. Laten we het houden op charisma. Want wie kan nu de vrolijke grimassen van Postman weerstaan?

Tekst: Patrick van Engelen
Gezien in 013, Tilburg