Het Bevrijdingsfestival Brabant in ‘s-Hertogenbosch heeft al vele jaren net iets meer aandacht voor wereldmuziek dan de meeste andere festivals op 5 mei. Dit jaar kon het publiek onder andere genieten van de gipsy van The Balcony Players, bollywood meets indie van Eins, Zwei & The Parallel Cinema en de mestizo van La Troba Kung Fu.
Hieronder in 50 foto’s een beeldverslag van de editie 2013:
Chiaco, 2007 © Lieko Shiga / courtesy Galerie Priska Pasquer, Cologne
Van 22 maart tot en met 12 mei 2013 presenteert fotomuseum Foam in Amsterdam de serie Canary van de Japanse fotografe Lieko Shiga (1980). In haar werk combineert Shiga lokale mythes en verhalen van gewone mensen met persoonlijke herinneringen, gevoelens en ervaringen. Zo creëert zij fantastische en dikwijls dramatische beelden die refereren aan het schemergebied tussen droom en werkelijkheid.
Haar vaak duistere werk is sterk geworteld in de Japanse folkloristische traditie om het bovennatuurlijke als een vanzelfsprekende aanwezigheid te verbeelden. Shiga behoort tot een nieuwe generatie Japanse fotografen. Haar foto’s kenmerken zich door een uitgesproken gebruik van licht en kleur en een krachtige, op de eigen fantasie gebaseerde, beeldtaal.
Canary bestaat uit circa vijftig werken in diverse formaten. Naast de foto’s wordt een film getoond met dezelfde titel, waarin het beeld wordt begeleid door een meeslepende audiotrack (gecomponeerd door Yuta Segawa). De werken uit de serie werden in Brisbane (Australië), Singapore en in het noorden van Japan gemaakt. Om contact te leggen met de lokale bevolking in deze gebieden, stelde Shiga een lijst op aan de hand waarvan ze vragen stelde over bepaalde plekken, persoonlijke ervaringen en anekdotes. Het contact met de mensen en de plekken waaraan ze refereren, vormden het uitgangspunt voor de serie. Maar uiteindelijk is het met name de verbeeldingswereld van de kunstenaar die gereflecteerd wordt in de foto’s.
Wedding Veil, 2007 © Lieko Shiga / courtesy Galerie Priska Pasquer, Cologne
Bij een eerste ontmoeting met een persoon of plek, of zelfs al daarvoor, visualiseert Shiga het definitieve beeld dat ze gaat maken – alsof ze buiten zichzelf treed en haar lichaam in een andere existentiële staat verkeert. Op deze gemoedstoestand is de titel van de serie gebaseerd: “The body is simply a medium, I kept a canary inside my stomach.”
De werken zijn in de meeste gevallen geënsceneerd. Zoals Wedding Veil, waarbij Shiga een dorre boom versierde met duizenden papieren bloesems of het surrealistische My Husband. Voor dit intrigerende beeld creëerde ze een monumentale dierlijke schedel waarmee ze zichzelf portretteerde. De serie bevat ook enkele puur registrerende beelden, zoals Man Wearing Fur, waarvoor ze met een groep berenjagers de bergen van noordelijk Japan in trok.
Lieko Shiga werd in 1980 geboren in de prefectuur van Aichi. Ze leeft en werkt momenteel in Sendai, Japan. In 2004 studeerde ze af aan Chelsea University of Art and Design, London, en behaalde een BA in Fine Arts and New Media. Met Canary won Lieko Shiga de ‘Infinity Award (Young Photographer)’ van het International Center of Photography, New York, in 2009. Haar portfolio werd al in 2007 gepubliceerd in Foam Magazine #12.
Foto Galatasaray / Istanbul – Beyoğlu, 05.1961 © Maryam şahinyan / courtesy Tayfun Serttaş & Yetvart Tomasyan
Van 2 maart tot en met 12 mei 2013 is in Fotomuseum Foam in Amsterdam de tentoonstelling Foto Galatasaray – de fotostudio van Maryam Şahinyan te bezoeken. In de expositie is een selectie uit het studio archief van Maryam Şahinyan (Sivas 1911-Istanbul 1996) te zien.
Şahinyan werkte van 1935 tot 1985 onafgebroken als fotograaf vanuit haar bescheiden studio in de wijk Galata in Istanbul. Haar archief geeft op een unieke wijze de demografische en sociaal culturele veranderingen weer in de stad na het uitroepen van de Republiek Turkije in 1923. Het vormt bovendien een chronologisch verslag van de professionele carrière van een studiofotograaf uit Istanbul.
Foto Galatasaray / Istanbul – Beyoğlu, 1936 © Maryam şahinyan / courtesy Tayfun Serttaş & Yetvart Tomasyan
Şahinyan creëerde, gewapend met de houten platencamera die haar vader ooit overnam van een familie die in de nasleep van de Eerste Wereldoorlog van de Balkan naar Turkije was geëmigreerd, een consistente visuele stijl waarin ze haar technische en esthetische principes altijd trouw bleef. Het archief van Foto Galatasaray, dat volledig uit zwart-wit negatieven en glasnegatieven bestaat, vormt een zeldzaam overblijfsel van de traditionele fotografiestudio’s uit het recente verleden van Istanbul.
Foto Galatasaray heeft nooit de bekendheid gehad van de vooraanstaande fotostudio’s uit de negentiende eeuw. Toch was de studio belangrijk voor de middenklasse en de lagere klassen, aan wie het al die jaren zijn bestaan te danken had.Şahinyan was een diepgelovige Armeense vrouw. Vanwege haar afkomst kende de studio een trouwe klantenkring die in sociologisch opzicht afweek van de clientèle van de andere fotostudio’s in Istanbul. Haar werk, dat een periode van een halve eeuw omspant, laat zonder een oordeel uit te spreken de etnische, sociale, culturele, religieuze en economische veranderingen zien die in het hart van de stad plaatsvonden.
Foto Galatasaray / Istanbul – Beyoğlu, 1941-1943 © Maryam şahinyan / courtesy Tayfun Serttaş & Yetvart Tomasyan
Van gewone pasfoto’s tot aan foto’s die de herinnering vastlegden aan belangrijke gebeurtenissen en waarvoor de geportretteerden veel moeite deden: keer op keer maakt de mise-en-scène van Foto Galatasaray duidelijk dat er in de voorbije decennia een grote behoefte bestond aan het benadrukken van de eigen culturele identiteit. Het archief bestrijkt diverse veelbewogen periodes in Turkije. Van de Turkse invasie van Cyprus in 1974 tot de afname van de Griekse, Joodse en Armeense gemeenschap in Istanbul en de toenemende migratie uit Anatolië. Daarnaast laat het veranderingen in mode, kledingaccessoires en haardracht zien en de veranderingen in de demografie en sociale stratificatie van de stad; mannelijke en vrouwelijke stereotypes. Maar natuurlijk ook de esthetische voorkeuren vanŞahinyan als fotograaf.
Nadat Şahinyan in 1985 met de studio stopte, werd haar archief ondergebracht in een pakhuis van Yetvart Tomasyan, eigenaar van Aras Publishing. Vijfentwintig jaar later zijn de ongeveer tweehonderdduizend negatieven in het archief gesorteerd, schoongemaakt, gedigitaliseerd, opgeslagen, gecatalogiseerd en beveiligd door een team medewerkers onder leiding van kunstenaar-onderzoeker Tayfun Serttaş.
Het onderzoek naar Foto Galatasaray werd verricht in SALT onder leiding van Tayfun Serttaş. De gelijknamige tentoonstelling vond eind 2011 plaats in SALT Galata in Istanbul.
Lisnar
Foto: Anoek Steketee
Medan, 2013, collectie: Tropenmuseum
Het Tropenmuseum in Amsterdam heeft een fotoserie verworven over een opmerkelijk fenomeen in Indonesië: plesiran tempo doeloe. Een vrijetijdsbesteding waarbij mannen en vrouwen van alle leeftijden het koloniale verleden herleven. Fotograaf Anoek Steketee maakte de serie in opdracht van het museum.
De nieuwe aanwinst is de eerste van een serie, waarbij het Tropenmuseum vooraanstaande hedendaagse fotografen laat reageren op de historische fotocollectie van het Koninklijk Instituut voor de Tropen. De foto’s van Steketee zijn, toegelicht door schrijver Arnold van Bruggen, vanaf 26 april te zien in de tentoonstelling Vroeger is een ver land. Anoek Steketee fotografeert in Indonesië de omgang met het koloniale verleden.
De serie van Anoek Steketee is niet alleen een aanvulling op de collectie van het Tropenmuseum, ze plaatst haar tegelijkertijd in een ander licht. Steketee’s foto’s roepen een herinnering op aan het Nederlands-Indië zoals dat te zien is in de duizenden foto’s uit de historische collectie van het museum. Door haar onderzoekende werkwijze en het sterk theatrale karakter van haar foto’s biedt Anoek Steketee een geheel eigen en nieuwe blik op het hedendaagse Indonesië.
Vijfenzestig jaar na de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd en het vertrek van de Nederlanders, keert het koloniale verleden terug als populair tijdverdrijf. Mensen rijden rond op antieke fietsen, flaneren in koloniale pakken en spelen de politionele acties na. Wordt dit gedaan vanuit een nostalgische behoefte? Komt het voort vanuit een historisch bewustzijn of is het slechts uiterlijk vertoon zonder enige betekenis? Met foto’s, interviews en onderzoek proberen Anoek Steketee en Arnold van Bruggen antwoord te geven op deze vragen. Ze geven de complexiteit van het omgaan met het verleden weer en bieden ruimte aan uiteenlopende interpretaties.
Anoek Steketee (1974) volgde haar opleiding aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Series die ze onder andere maakte zijn Frontstage, over de gelaagdheid van de Iraanse samenleving en Dream City over de illusionaire wereld van pretparken wereldwijd. Haar werk is gepubliceerd in diverse tijdschriften en is internationaal tentoongesteld. Arnold van Bruggen (1979) schrijft artikelen voor verschillende kranten en tijdschriften en is oprichter van journalistiek bureau Prospektor en The Sochi Project. Ook regisseert hij films, al dan niet in opdracht. Zijn laatste grote film is De Russenoorlog (2009).
Kijk voor meer informatie op www.tropenmuseum.nl
De Documenta in het Duitse Kassel is waarschijnlijk het belangrijkste kunstevenement in Europa. Afgelopen maand werd de dertiende van dit kunstparadijs weer gesloten. No Borderz kijkt terug met een twaalftal foto’s ‘niet-westerse’ kunst.
Muziek is zonder twijfel het belangrijkste onderdeel van het Couleur Café Festival in Brussel. Maar curator Herman Bertiau stelt vanaf 1998 ook ieder jaar een kunsttentoonstelling samen onder de naam Cool Art Café. In 2012 staat de complexe relatie tussen mens en natuur centraal.
De kunstenaars onderzoeken onze relatie met de natuur op een pertinente, tedere of spottende manier, met passie of afstandelijkheid, op een lichte of een zwaarwichtige toon.
De opzet van Cool Art Café is atypisch: hedendaagse kunst naast traditionele kunst, ‘high brow’ tegenover ‘popular art’ en gevestigde namen naast amateurs.
De volgende artiesten zullen dit jaar te bewonderen zijn: David Palmont, Yannick Ledaniel, Patricia Guilhem, Michel Liégois, Alexandre Dang, Christophe Dalecki, Astan Zigo, Fred Merz, Alice Smeets, Akintunde Akinleye, Wilmes & Mascaux, Robert Gligorov, Cédric Tanguy, Kahn & Selesnick, Roberto Kusterle, Bob Verschueren, Ellen Kooi, Pascal Bernier, Jacques Dujardin, Florin Balmus en Ada Rajszys.
Installaties
Het Franse artiesten-lassers collectief van ‘Les Etincelles Filantes’ (David Palmont, Yannick Ledaniel en Patricia Guilhem) zullen uit gerecycleerd materiaal een jager maken die achtervolgd wordt door een gigantische spin. De oplichtende vonken van hun werk zullen ongetwijfeld de aandacht trekken van de toeschouwer en hen uitnodigen aan dit unieke evenement te participeren.
Michel Liégois en zijn ‘Patrimoine à Roulettes’ zullen de andere animatie voor hun rekening nemen. Het doel is om samen met de festivalgangers vogelverschrikkers te maken uit recuperatiematerialen en hen samen in de grond te planten, tot er een heus vogelverschrikkerveld opdoemt op de site. Naar analogie met de mens jagen de vogelverschrikkers de vogels (en bij uitbreiding de natuur) immers een constante angst aan.
Copyright: Alexandre Dang
Alexandre Dang, een voormalige ingenieur aan de Ecole Polytechnique de Paris, komt met zijn installatie van dansende zonnebloemen die volledig op zonne-energie functioneert. De man is hiermee niet aan zijn proefstuk toe want verwezenlijkte al gelijkaardige concepten in de VS, China en Europa. Zo stelde hij zijn werk onder meer voor in het Belgisch paviljoen op de Wereldtentoonstelling van Shanghai in 2010, op de klimaatconferenties in Poznan, Copenhagen en Cancun, aan de Europese Commissie en het Europees Parlement, enz. Daarenboven heeft de man Solar Solidarity opgericht, een vzw die zich inzet om scholen in ontwikkelingslanden van elektriciteit te voorzien.
De installatie van de Fransman Christophe Dalecki is een uitbeelding van de natuur die een gebouw overwoekert en zo zijn rechten terug opeist. Ware het niet dat alle groene elementen volledig van plastic buizen, bedrading en kabels gemaakt zijn. Deze gesynthetiseerde jungle wordt opgefleurd door plastieken elementen die verwijzen naar vruchten en bloemen, hiermee verwijzend naar de immense overdaad aan plastic in onze maatschappij.
Astan Zigo creëerde een werk dat verwijst naar de door olie en teer vervuilde zeeën zoals we die in alle kranten zien. Zijn werk toont ons een meeuw, bedekt met olie, wadend in een opblaasbaar zwembadje, voor de ogen van een blije, zorgeloze baby.
Foto: Robert Gligorov
Fotografie
Ook de fotografie is weer vertegenwoordigd. Allereerst is er een serie foto’s onder het thema van de milieuverontreiniging die weinigen onberoerd zal laten. De foto’s van Fred Merz behandelen de ‘Catadores’, de mannen en vrouwen die zich op Jardim Gramacho, de grootste openlucht vuilnisbelt van Rio De Janerio, onafgebroken bezig houden met het recycleren en ronddragen van dit afval.
De Belgische fotografe Alice Smeets stelt de foto voor die ze in Port-au-Prince nam en waarmee ze de Unicef Foto van het jaar 2008 won. De foto’s van Akintunde Akinleye tonen de effecten van de olie-exploitatie in de zwaar vervuilde Nigerdelta.
Dan zijn er de foto’s van de Belgische artiesten Wilmes en Mascaux, genomen in Australië op een van die talrijke plaatsen aan de rand van steden of industriezones waar ‘chaotische landschappen’ zijn ontstaan. Krachtig werk is er van Macedonische fotograaf Robert Gligorov en de Fransman Cédric Tanguy.
Het Amerikaanse duo Kahn en Selesnick lieten zich voor hun niet te klasseren afbeeldingen – half foto, half schilderij – inspireren door de gigantische panorama’s uit de 19de eeuw. Vervolgens is werk te zien van Roberto Kusterle, bekend om zijn vreemde plant-mens-dier-creaties, en de Belg Bob Verschueren wiens foto’s steeds beelden tonen van de natuur die gebouwen binnendringt en overneemt.
De Nederlandse Ellen Kooi tenslotte toont haar bevreemdende maar o zo poëtische foto’s van kinderen in de natuur.
Sculpturen
Voor de vierde keer verwelkomt het Cool Art Café de Belgische artiest Pascal Bernier. Hij stelt ons zijn werk ‘Bipolar Version’voor, dat de machtsstrijd tussen het natuurlijke en het synthetische benadrukt.
Ook brengt hij een zeil van 4 meter op 4 meter mee uit de serie ‘Jachtongevallen’ en zijn video ‘Flowers serial killer’.
Ook zijn de menselijke klonen te zien van de Vlaamse artiest Jacques Dujardin gemaakt uit varkensdarmen.
Copyright: Ada Rajszys
Schilderkunst/Beeldhouwkunst
De Poolse Ada Rajszys studeerde mode in de Brusselse modeschool La Cambre, om vervolgens haar artistieke weg voort te zetten met textiel. Zij beweegt zich in een universum van metamorfoses, hybriden en onverwachte associaties in een komen-en-gaan van genres en grenzen. Ada beoefent een leuke en ongebruikelijke manier van schilderen.
De Roemeense autodidact Florin Balmus ten slotte is ambachtsman, schilder, beeldhouwer en muzikant maar. Op Cool Art Café stelt hij zijn reeks van maskers voor, gemaakt met zeer diverse materialen zoals zaagsel, klei, planten en ander organisch materiaal. (Bron: Couleur Café)
Kijk voor meer informatie over het festival op www.couleurcafe.be
Kinderen op het podium bij het optreden van Projekt Rakija
De zon maakte overuren op het 16e Internationaal Gipsy Festival afgelopen pinksterweekend in Tilburg. Maar niet alleen het weer zorgde voor stralende gezichten op het gras van de Interpolistuin. Met een prachtige line-up en voor de tweede keer de gratis toegankelijke Dutch Balkan Blues Contest werd het een topeditie.
Op zondag werd voor de tweede keer de Dutch Balkan Blues Contest georganiseerd. Vijf niet-professionele bands streden om de felbegeerde prijs: een plekje op het Gipsy Festival 2013 en de mogelijkheid om met een gastmuzikant naar keuze te werken. Winnaar werd uiteindelijk Projekt Rakija, een band opgezet door de Bosnische gitarist Igor Sekulovic voor zijn afstuderen aan de Rockacademie.
Met name de geestdrift en de podiumpresentatie bleek dik op orde bij deze recent samengestelde groep. Gecombineerd met een mix van de grootste balkankrakers (Bubamara, Duj Sandale) zorgde het voor dat het publiek helemaal los kon. Een extra compliment voor contrabassist Rick Henkelman. Hoe gepassioneerd kan een mens spelen?
Eerste groep die zondag mocht aantreden was het Barbar Project, een drietal uit de Balkan. Met name door de krachtige stem van zangeres Aleksandra Popovska werd het een intens sterk optreden waarbij het goed wegdromen was. Naast haar uitstekende stem liet de frontvrouw horen ook goed overweg te kunnen met de duduk, een fluit vooral veel bespeeld in Armenië, met een prachtig diep geluid. Mooie melancholie om de dag mee te beginnen.
Sintiromarus
Als tweede stond zigeunergezelschap Sintiromarus geprogrammeerd, met op viool Blichta Hoopman, een kleindochter van orkestleider Tata Mirando. Hoewel ze niet door haar grootvader muzikaal werd opgeleid, maar koos voor een klassieke opleiding aan het conservatorium, zijn de zigeunerroots volop aanwezig. Toegankelijke mix van klassieke en gipsymuziek met een glansrol voor cymbalonspeler Bokkie Vink, ook te zien op podium 3 bij het Koninklijk Zigeunerorkest Roma Mirando.
Orchestre Infernal
Het Servische Carlama Orkester tapt uit een heel ander vaatje. Doordat de heren gebruik maken van vier verschillende saxofoons klinken ze net een tikje anders de gemiddelde balkan brass band. De feestvreugde is er niet minder om.
Ook blazers, maar dan op het veld, hebben de dames en heren van Orchestre Infernal. Misschien qua muziek niet 100% balkan, maar wel qua attitude. Met een vrolijke chaotische, maar ingestudeerde, choreografie weten ze hun toeschouwers in te palmen met een divers repertoire. Disko, Disko Partizani!
Caspian Hat Dance, bestaande uit diverse nationaliteiten, timmert alweer enige tijd aan de weg. Ook op het Gipsyfestival geven ze zich helemaal en dat resulteert in een krioelende feestmassa recht voor het podium. Vreemd eigenlijk dat deze band niet vaker op de grote wereldmuziekfestivals speelt. Absolute klasse.
Klavan Gadje bouwt het feestje daarna verder uit met hun Nederlandstalige balkan- en klezmermix. De groep heeft even moeite met acclimatiseren maar als ze er ‘een blokkie op gooien’ zoals ze zelf uitroepen in het prijsnummer van hun laatste album Harrejasses Hotel ontstaan er wilde taferelen voor het podium.
Op de Amsterdam Klezmer Band, toch een feestband bij uitstek, reageert het publiek in het begin nog wat lauw. Misschien aan het uitpuffen van een dag vol hete zon. Maar de gewogen setopbouw van Job Chajes en zijn mannen werpt iets later toch zijn vruchten af. Hoe kan het ook anders met zo’n topband op het podium? Niet zo sterk als onlangs in 013. Wel bovengemiddeld goed. Een prima slotstuk
Olah Vince
van de eerste dag.
De tweede dag start met een optreden van Olah Vince, legendarisch vanwege zijn optredens met de Earth Wheel Sky Band. Voor het Gipsy Festival heeft hij een speciale band samengesteld met leden uit bijna het gehele balkangebied: de International Gipsy Band. In het begin, met de felle zon op het hoofd, lijkt het vrij tam wat Vince brengt. Maar na enkele nummers gaan het tempo en de ruigheid omhoog en gieren de gitaren. Vroegkomers maken hun eerste bewegingen van de dag.
Kay Krijnen van Amariszi
Amariszi, winnaar van de eerste Dutch Balkan Blues Contest, mocht als prijs zelf een muzikant uit kiezen om vandaag mee op te treden. Het werd de Turkse kavalspeler Emrah Oǧuztürk, een meester op zijn instrument. Tijdens de eerste helft van het optreden heeft hij overigens nog geen rol en brengt de band hoogtepunten van hun eerste album Balkan Chaotika. Een prima kans om weer eens te zien hoe goed de band rond zangeres Merel Simons live eigenlijk is. Met name Noah en prijsnummer Rakija spetteren werkelijk van het podium af. Steraccordeonist Kay Krijnen blinkt uit. Als een tornado glijdt hij over zijn toetsen. Gasten Oǧuztürk en violist Joris van Beek doen hun ding uitstekend. Maar het is Krijnen die vandaag de show steelt. Binnenkort overigens onthult de band in onze nieuwe rubriek ‘Inspiratie’ hun eigen favorieten.
Raya
Grootste verrassing van de dag komt van het Nederlandse Gipsyjazz gezelschap Basily en dan vooral de gasten die ze hebben meegenomen. Met name de Russische zangeres Raya Bielenberg is met haar 82 jaar een podiumpersoonlijkheid waar je onmogelijk omheen kan. Ze blaast vandaag iedereen weg. In werkelijk elke toon zitten krachtige emoties verborgen. Hoewel we geen idee hebt waar haar tekst over gaat, dringt de pijn door tot in onze diepste aders. Indrukwekkend is een understatement. Bielenberg is overigens ook te bewonderen in de film Liberté van Tony Gatliff.
Daarna lijkt het optreden van de Hongaarse vioolvirtuoos Felix Lajko in eerste instantie een tikje tegen te vallen. Maar wie zijn ogen sluit voor de visueel wat saaie act hoort prachtig opgebouwde geluidsstructuren. Spannend, experimenteel en hoogst intrigerend.
Di Naye Kapelye & The Manyo Band
Di Naye Kapelye rond de Amerikaanse zanger/violist Bob Cohen verdiept zich alweer enkele jaren in de Joodse traditionele muziek uit de Karpaten. Op de grens tussen Noord-Roemenië en de Oekraïne ontdekten ze The Manyo Band, een drie-koppige gipsyband die lang genoeg bestaat om de oude Joodse muziek nog te kennen. De twee groepen samen op een podium levert een amusant schouwspel op. Jammer dat de liedjes op den duur een beetje op elkaar gaan lijken.
Amparo Cortés & Temperamento Gitano
De festivalspot vóór de afsluitende hoofdact is alweer jaren gereserveerd voor het genre flamenco. Zangeres Amparo Cortés stond al eerder op het Gipsyfestival. Maar een stem als de hare horen we graag nog een keer. Begeleid door de sierlijke dansers en muzikanten van Temperamento Gitano blijft ze imponeren.
Bij slotact Band of Gypsies, een samenwerkingsverband tussen het befaamde Roemeense Taraf de Haïdouks en Macedonische Kočani Orkestar, vervelen we ons geen moment. Het concert is zelfs dynamischer en verrassender dan we vooraf hadden gedacht. Zeker als het koper zich laat horen…
Band of Gypsies
Het was een mooi slot van een festival dat niet tot de allergrootste van Nederland behoort, maar wel al jaren een constante kwaliteit aan bands en artiesten laat zien. De kleine organisatie, die dit jaar een heftig jaar kende met het organiseren het Requiem for Auswitch en de ziekte van directeur Albert Siebelink, willen we daarom op deze plek daarom een groot compliment maken. Het is bijzonder knap dat je zo’n prachtig festival nu toch al zo’n 16 jaar in Tilburg voor elkaar weet te boksen.
Foto’s: Patrick van Engelen
Tekst: Patrick van Engelen en Leonie Gossens
Sophia Charai
Liefhebbers van niet-westerse klanken hoeven zich komend weekend niet te vervelen. Het wordt zelfs keuzes maken, want men kan onder andere naar Music Meeting in Nijmegen, Dunya in Rotterdam, het Internationaal Gipsy Festival in Tilburg, een reggaefestival in Arnhem en een wereldmuziekfestival (Wereldwijd) in Loon op Zand.
We willen al onze lezers oproepen om foto’s te maken van deze maar ook andere (wereldmuziek) festivals de komende maanden. De leukste (en we zijn niet zo streng) zullen we dan op onze website plaatsen onder een speciaal kopje. Ook foto’s van concerten in zalen zijn welkom!
Waar de plaatjes naartoe moeten? Gewoon naar ons algemene e-mailadres: info@noborderz.nl Maar stuur geen grotere bijlages dan 5 mb, want daar houdt onze mailbox niet zo van. Veel succes met knippen!
Van 17 tot en met 28 mei staat het Maliveld in Den Haag weer vol tenten in verband met de Tong Tong Fair 2012. Met naast de vele kraampjes en restaurants natuurlijk ook weer veel muziek, theater, workshops en dans. No Borderz tipt een aantal onderdelen uit het overvolle programma.
Izaline Calister, Julya Lo’ko & Lilian Vieira – Nomads
Drie vrouwelijke sterren uit de Nederlandse (wereld)muziekscene gaan in Nomads een muzikale tocht naar hun jeugdjaren. De nummers worden gezongen in het Papiamento, Maleis, Portugees, Spaans, Engels en… Nederlands. Te zien op zaterdag 19 mei in het Bintang-theater.
Simon Broughton interviewt Elsje Plantema over gamelan
Hoofdredacteur van het bekendste wereldmuziektijdschrift Songlines komt naar de Tong Tong Fair om een interview af te nemen met Elsje Plantema, leider van gamelanensemble Widosari. Het interview is op maandag 21 mei in het Bibit-theater, Widosari treedt 20 en 21 mei op in het Bintang-theater
Behind the Actors
JeckoSDANCE – We Came From The East
Het dansgezelschap van choreograaf Jecko Siompo (was te zien in aflevering 1 van de tv-serie ‘Van Dis in Indonesie’). De choreograaf combineert traditionele bewegingen met moderne vormen van dans, met name hiphop. Hij noemt zijn stijl: ‘Animal Pop’. Te zien op 17, 19 en 20 mei in Bintang-theater en 17, 19, 20, 21 en 22 mei in Bengkel.
Behind The actors – Douwes
Afgelopen jaar waren al enkele acteurs van Behind The Actors te gast op het Tong festival. Ze speelden vier maal de voorstelling Cuk & Cis, naar twee verhalen van de Indische schrijver Vincent Mahieu. Dit jaar is het hele gezelschap present en brengen ze het stuk ‘Douwes’, ook al naar een tekst van Vincent Mahieu. Een voorstelling met onder andere wajang-poppenspel, dangdut en krontjong. Op 20 mei maakt fluitist Chris Hinze een muzikale wereldreis met de Dangdut-spelers van Behind the Actors. Natuurlijk allemaal in het Bintang-theater
Ernst Jansz – Bob Dylan verkrontjongt
Ernst Jansz speelt zijn Bob Dylan theaterprogramma Dromen van Johanna, maar duidelijk anders dan anders. De muzikale ode aan Dylan wordt gebracht in een speciale krontjong-uitvoering. Te zien op donderdag 24 mei in het Bintang-theater.
Talkshow en lezing over invloed Indische musici door Stan Rijven
Muziekpublicist en wereldmuziekkenner Stan Rijven brengt op vrijdag 25 mei de lezing Van jazz tot Nederbeat in het Bintang-theater. Dezelfde dag presenteert hij in het Bibi Theater een talkshow over de invloeden van indorock en Indische jazzmuziek op de Nederlandse muziekcultuur.
Tentoonstelling Met stille trom. F. Springer en het einde van Nieuw-Guinea
Deze bijzondere tentoonstelling gaat in op het leven in Nieuw-Guinea van de afgelopen jaar overleden diplomaat Carel Schneider (1932-2011), beter bekend als F. Springer. In de expositie zijn foto’s, voorwerpen en documenten uit zijn privé-collectie te zien. Schneider werkt vier jaar met de Papoea’s in het gebied, in de laatste periode van Nederlands bestuur in het gebied. Dit jaar verscheen het boek Met Stille Trom, dat al in 1962 geschreven is. Waarom het nu pas wordt uitgegeven legt de schrijver postuum uit in het voorwoord. De tentoonstelling is samengesteld door de biografe van Springer, Liesbeth Dolk en is te zien in het cultuurpaviljoen.
Kijk voor meer informatie en tickets op www.tongtongfestival.nl
Tijdschema Internationaal Gipsy Festival bekend
Nieuwe namen bekend voor Amsterdam Roots
Nieuwe namen voor Rotterdam Unlimited
Tien tips voor het Tong Tong Festival in Den Haag
Eerste namen Reggae Geel bekend gemaakt
Komende zondag: Jam’in Jette in Brussel
Affiche Esperanzah! Festival verder uitgebreid
RightAboutNow Festival in Amsterdam
