Tijdens de eerste nummers deze avond beweegt Keita nauwelijks. Met zijn ogen gesloten staat hij bijna stokstijf op het podium. Zijn stem klinkt krachtig als vanouds. De stembanden van de oude meester lijken in de loop der jaren door een korrelig randje zelfs wat sterker geworden.

Op het moment dat de band het vierde nummer inzet, legt Keita plotseling het concert stil. Zijn tweede bassist Amadou is vandaag jarig. Of het publiek even een liedje voor hem wil zingen. De toeschouwers gehoorzamen zonder morren en vanaf dat moment is de zaal los. De gangen stromen vol met dansende mensen en het publiek klapt veelvuldig mee. Het is of Keita voelde dat hij iets moest doen om het concert een andere wending te geven.

Hoofdrol op het podium gedurende het optreden krijgt, naast de percussie en de electrische gitaar, de ngoni. Het traditionele instrument mag regelmatig de show stelen.

Flirtte de Malinese superster vroeger nog regelmatig met moderne geluiden. Tegenwoordig lijkt hij zijn stiel gevonden te hebben in een semi-akoestische setting. Een uitstekende keuze want de synthesizers die hij vroeger nog wel eens gebruikte, klinken bij herbeluistering toch behoorlijk ouderwets.

Afsluiter van de avond is het swingende Madan van het album Moffou, waarbij Keita het publiek uitnodigt om met hem op het podium een feestje te bouwen. Het is vreemd genoeg niet het hoogtepunt van de show. Dat was even daarvoor toen Keita eenzaam op de planken stond met zijn gitaar. Zonder zijn zevenkoppige band, danseres en twee achtergrondzangeressen ontroert hij misschien nog wel het meest. Als een god in een wit pak alleen op het podium. Een stralende baken voor de albino's in Afrika.