De explosieve podiumpresentatie van Gogol Bordello slaat over op het publiek
in 013
Gogol Bordello weet lontje Tilburgs publiek
wel te vinden
Gezien op 12 december 2010
Tekst: Patrick van Engelen en Leonie Gossens
Foto's: Patrick van Engelen
Eugene Hütz,
frontman van Gogol Bordello, kan niet zingen. Bij een talentenshow op tv, zou
hij zeer waarschijnlijk geen enkele ronde overleven. Toch eet het totaal uitverkochte
013 deze avond uit zijn hand.
Zelfs
als de totaal niet toonvaste stem van Hütz,
geheel acapella, over de menigte schalt, is het publiek vol adoratie. Het
zou een les kunnen zijn voor alle Gordon's en Henk-Jan Smitsen in Nederland
die altijd precies denken te weten wat het publiek wil.
Het explosieve feest bij Gogol Bordello, is in enorm contrast
met met de twee eerdere optredens deze avond, die, eerlijk is eerlijk, op muzikaal
vlak sterker zijn. Eerst is daar Alain Johannes, een telg uit
de Queens of the Stone Age familie, die dit jaar zijn eerste soloalbum Spark
uitbracht.
Geheel akoestisch brengt hij vanavond folkliedjes met soms wat wereldse invloeden.
Nergens irriteert zijn voordracht, maar ook nergens worden we echt ontroerd.
Ondanks zijn technisch vaardige spel en de hulp van bandleden van Devotchka
en Gogol Bordello.
Nee, dan het Amerikaanse Devotchka uit Denver, dat u misschien
kent van de soundtrack van de film Little Miss Sunshine of How
It Ends uit de film Everythng is Illuminated. . De band weet diep
te ontroeren, te verrassen, maar ook het publiek in beweging te krijgen. Jammer
dat de stem van Urata te zacht is versterkt. Het publiek , dat voor het feestje
met Gogol Bordello lijkt gekomen, komt er mede daardoor veel te laat achter
dat ze naar een hele goede band staan te kijken. Met
behulp van onder andere tuba, gitaar, accordeon, viool en theremin brengen de
multi-instrumentalisten ons een zeer afwisselende set. Van klein en ingetogen
naar groots en meeslepend.
Klapstuk is natuurlijk Gogol Bordello, het punky gipsy gezelschap
dat de laatste jaren met hun theatrale act op vrijwel elk festival glorieerde.
Ook vanavond weet de band zonder moeite het lontje te vinden om het Tilburgse
publiek in vuur en vlam te zetten. Over
de gehele breedte van de zaal, wordt gesprongen en gegild alsof Michael Jackson
zojuist uit zijn graf is opgestaan en zijn gehele fanclub aanwezig is.
Het gezelschap rond Eugene Hütz, bestrijkt
een steeds breder muzikaal spectrum. Naast de bekende punk en balkan invloeden
waren op het laatste album Trans-Continental Hustle ook flamencogitaren
en mariachi te horen. Of het publiek behoefte,
heeft aan al die vernieuwing is de vraag. Het reageert namelijk nog steeds overduidelijk
het enthousiast op de wilde feestdeunen als Immigraniada en Pala
Tute. Op zulke momenten lijkt de zaal wel te ontploffen en klinkt het gezelschap
ook het meest aanstekelijk.
Muzikaal wordt Gogol Bordello steeds beter.
Waar het in de beginperiode nog vaak een ongeorganiseerde bende was op het
podium, wordt nu een zorgvuldig opgebouwde en uitgebalanceerde show neer gezet,
waarin ook ruimte is voor wat subtielere geluiden. Het is genieten van de
virtuoze Russische violist Sergey Ryabtsev. De accordeonklanken van Yuri Lemeshev
smaken naar meer. En als de band zelfs
gipsy samba begint te spelen, zijn we om. Van deze groep malloten zijn we
nog lang niet af.
Maar laat Gogol Bordello alsjeblieft ophouden met van die vreselijke aanstekerballades.
Hoe verder de band afdwaalt van de punk hoe irritanter het is om Hütz
te horen zingen. En dat is jammer, want we houden zo van die rare snuiter
met zijn zigeunerhoedje...
Meer foto's zijn exclusief te bekijken
voor alle leden van onze No
Borderz Facebook . Gewoon even lid worden dus!
Copyright: www.noborderz.nl
