Fado roept bij de meeste mensen associaties op met melancholie, weemoed en treurnis. Dat het ook anders kan, bewijst Deolinda, een jong kwartet uit Lissabon. Thuisland Portugal is al plat, de rest van Europa kan niet lang achterblijven. Onlangs deed Deolinda een kleine tour in Nederland. No Borderz was bij het optreden in Tilburg.

Een geloofwaardige sterke podiumuitstraling is niet veel artiesten van nature gegeven. Het is dan ook heel fijn om weer eens een oorspronkelijk talent op het podium te zien schitteren. Zangeres Anne Bacalhau van Deolinda heeft alles in zich om een hele grote te worden. Ze is jong, mooi en heeft een prachtige dynamische stem. Daarnaast bezit ze de gave om het publiek, dansend, met wilde armgebaren of expressieve mimiek, mee te voeren naar een andere wereld. Een universum vol verliefde meisjes, verlegen jongens, tuba's en natuurlijk Lissabon.

Bacalhao was trouwens niet de enige die imponeerde deze avond. Liedjesschrijver Pedro da Silva Martins (akoestische gitaar), Zé Pedro Leitão (contrabas) en Luis José Martins (akoestische gitaar) lieten horen uitstekende muzikanten te zijn. Hun getokkel kwam soms prachtig naar voren, maar de muziek bleef altijd in dienst staan van de vocale kunsten van Bacalhau. Iets wat alleen de beste muzikanten kunnen.

Ondanks het feit dat Deolinda niet alle traditionele instrumenten van de fado gebruikt - zo ontbreekt een echte fadogitaar - klinkt de band onmiskenbaar Portugees. Maar waar traditionele fadista’s meestal, uitzonderingen daargelaten, angstvallig dicht bij het oorspronkelijke genre blijven, durft Deolinda te spelen met clichés en humor. De band maakt de fado daarmee niet alleen vrolijker, maar vaak soms zelfs dansbaar, vol levenslust. Ik wacht met smart op het nieuwe album.

Copyright: www.noborderz.nl