Monki-punk noemde de band hun eigen sound. Maar met punk had en heeft Boo! weinig te maken. Daarvoor wordt er toch echt te goed gezongen en gemusiceerd. Het was eigenlijk gewoon vrolijke uptempo pop met rockerige baslijnen.
De band viel al snel uit elkaar vanwege de solocarrière van Chameleon. Erg jammer want de albums die de zanger alleen maakte, waren soms wel fraai maar misten toch dat unieke Boo! geluid.
Nu is de groep weer bij elkaar met een nieuw album (Three of us) en een Nederlandse tour. De magie van toen is in Tilburg regelmatig terug. Al zijn sommige ballads te langdradig en niet puntig genoeg om de volle zaal constant te blijven boeien. Bij ouderwetse feestbommetjes als Champion gaat het weer helemaal los. En daar ligt dan ook de kracht van Boo!
Het blijft prachtig om te zien hoe Ampie Omo (die met de lange haren) afwisselend trompet, trombone, triangel, keyboard en djembé weet te bespelen. Samen met de androgyne voordracht van Chameleon zorgt dat voor een show waar je naar blijft kijken.
Nee, Boo! blijft fascineren. Vooral live...
