De liefhebbers van electrische woestijnblues hebben de laatste jaren weinig te klagen. De cd's die in Nederland en België worden uitgebracht zijn eigenlijk stuk voor stuk de moeite waard. Zo ook dit derde album van Etran Finatawa uit Niger.
Het
geluid van de groep zit dicht tegen het populaire Tinariwen aan. Niet
gek, want ook Etran Finatawa bestaat uit nomaden woonachtig in en rond
de Sahara. Toch is er een belangrijk verschil. Waar Tinariwen uit alleen
Touaregs bestaat, heeft Etran Finatawa ook muzikanten uit de Wodaabe (een
subgroep van de Fulani stam) in haar gelederen. U herkent hen op de hoes
aan hun kleurrijk beschilderde gezichten.
Hierdoor is ook de muziek net een tikje anders. Percussie (kalebas) en
hypnotiserende zanglijnen treden meer op de voorgrond en daarmee kruipt
het geluid soms akelig dicht tegen het Marokkaanse genre gnawa aan. Dat
heeft zowel voordelen als nadelen. Door de bezwerende monotone ritmes
bereik je al vrij snel een staat van trance.
Iets wat toch heel prettig is bij dit soort muziek. Maar het betekent
ook dat eentonigheid op de loer ligt.
Etran Finatawa ontwijkt deze val door 63 minuten lang te blijven varieren.
In plaats van in slaap te dommelen, belandt je daardoor in een zalvende
roes. Het zand kietelt tussen je tenen en je hoofd gaat op en neer. Een
prachtig staaltje onthaasting (PVE).
Copyright:
www.noborderz.nl
