Ana
Moura is een gevestigde naam in de fadowereld. Al jaren maakt ze albums
vol prachtige Portugese levensliederen vol melancholie. Vrijwel elke plaat
is van dezelfde hoge kwaliteit, maar daar zit hem nu net de crux. Je zou
af en toe willen dat Moura net als toppers Mariza en Christina Branco
wat meer experimenteert met het genre.
Muziekrecensenten
zijn soms echte zeurpieten. Als een album goed is, maar de artiest ongeveer
dezelfde wegen bewandelt als voorheen, wordt een nieuw muzikaal werkstuk
zonder pardon genadeloos afgekraakt. Onzin, natuurlijk. Want als je nog
nooit iets van een bepaalde sterke zangeres hebt gehoord, is het puur
genieten.
Toch valt er iets voor de houding van professionele muziekbesprekers te
zeggen. Hoe is het anders mogelijk een album te duiden in een muzikale
loopbaan? En de beste koop voor een leek te bepalen?
Dat gezegd hebbende, klinkt het vierde album van deze fadista prachtig,
maar toch nergens wereldschokkend. Voor de liefhebber valt er ruim voldoende
te genieten, maar waarom niet wat vaker zo'n uitstapje als Não
é um Fado Normal?
Tijdens
dat nummer dat Moura maakte samen met de folkgroep Gaiteiros de Lisboa
horen we iets exceptioneels en nieuws. Het nummer laat onze gedachte dwalen
richting middeleeuwen en Vasco da Gama. Laten we hopen dat Moura op haar
volgende album net als vroeger de beroemde Portugese ontdekkingsreiziger
wat vaker het onbekende sop kiest. PVE)
Copyright:
www.noborderz.nl
