Variatie is Festival Mundial's sterkste troef
Tekst: Patrick van Engelen
Foto's: Sandra Leijtens, Patrick van Engelen en Leonie Gossens


Natalie Pa'apa'a, zangeres van Blue King Brown, weet de mundialgangers wel op te zwepen. Een sterke podiumpersoonlijkheid.

TILBURG – Feestelijke cumbia, Afrikaanse jazz, Turkse hardrock en intieme meerstemmige Oekraïense zang. De variatie op Festival Mundial kende dit jaar geen grenzen. Het vooraf al uitstekende affiche kwam ‘in het echie’ meestal prima uit de verf. Een overzicht van de acts die wij zagen...

ZATERDAG

Opener op zaterdag was het Spaanse La Pegatina. Een onstuimig mestizo gezelschap uit Barcelona dat de nog maar net de poorten gepasseerde festivalgangers zonder problemen aan het springen krijgt. Laten we hopen dat deze groep vaker richting onze contreien komt. Wij zouden het niet erg vinden in elk geval.

Dat Caro Emerald mensen in beweging kon krijgen, wisten we al. Haar hits hebben overduidelijke een internationale uitstraling. Live wil het echter niet echt spetteren bij de Amsterdamse zangeres. Wel is de tent goed gevuld en alleen dat is al een prestatie tijdens de voetbalwedstrijd Nederland-Japan. Het zou goed zijn als de band van Emerald eens wat vaker de spontaniteit zou opzoeken. Met een wat brutalere muzikale inkleding (laat je eens gaan, dj!) zou de act van ‘gewoon goed’ naar ‘uitstekend’ kunnen gaan.

Dan doet Natalie Pa'apa'a het met Blue King Brown uit Australië duidelijk beter. Met een prachtig geschminkt gezicht brengt de zangeres met haar groep een bijzondere mix van rock, reggae, latin, dub en een vleugje blues. Dat om het publiek echt wild te krijgen overbekende deunen van The Police, Bob Marley en Rage Against the Machine nodig zijn, is hen vergeven. Een prima groep.

Het publiek kijkt verward om zich heen als de eerste klanken van het Oekraïense Dakha Brakha over het grote veld van het Leypark dwarrelen. Wat zingen die dames raar! En is dit nu mooi of juist heel erg verschrikkelijk? Ze hebben wel prachtige hoeden op… De verbazing maakt al snel plaats voor bewondering en later zelfs adoratie. Met meerstemmige zang vol dissonanten, cello en accordeon krijgt het kwartet de toeschouwers doodstil. Het ene moment met hard en compromisloos spel, het volgende gedeelte weer subtiel en betoverend. Bij de cd-verkoop is het na afloop erg druk. Niet gek. Dakha Brakha is een absolute aanrader voor alle liefhebbers van avontuurlijke muziek en onbetwist een van de hoogtepunten van het festival.

Na zoveel verstilde pracht is het een hele stap naar het punky en kolderieke Che Sudaka. Maar het moet gezegd: de groep weet opnieuw te overtuigen. Het Spaanse gezelschap is meer dan gekke fratsen en een flinke dosis energie. Ze hebben ook gewoon goede liedjes. Feestje!

Het Colombiaanse Choq Quib Town

Op hetzelfde moment zet het hiphop-gezelschap Choq Quib Town (zie bovenstaande foto) Podium 2015 in vuur en vlam. Jammer alleen dat het geluid in de tent veel en veel te hard staat. Daardoor verdrinken de subtiele elementen van deze Colombiaanse Black Eyed Peas. Een gemiste kans, want bij No Borderz zijn wij er nog steeds van overtuigd dat de groep wel eens door zou kunnen breken.

Gelukkig zijn de heren van het geluid beter wakker bij de Chinees/Mongoolse rockers van Hanggai. Een prachtig traditioneel gekleed gezelschap dat met zijn lage keelzang, hoe vreemd ook, soms wel een beetje aan Rammstein doet denken. Hanggai overtuigde eerder al op andere festivals en doet dat nu weer.

Het Amerikaans/Ierse Flogging Molly doet op het hoofdpodium wat het altijd doet: een folkpunkfeestje bouwen. De band voldoet aan de verwachtingen, maar wij vragen ons toch stiekem af wat ze als punkband op een festival als Mundial doen… Maar laten we niet zeuren. Door een naam als deze op het affiche bereik je mensen die normaal nooit naar een festival als dit heen zouden gaan. En die pikken automatisch weer wat andere muziek mee.

Zoals bijvoorbeeld de nieuwe wereldmuziektopper Staff Benda Bilili. De groep gehandicapte muzikanten uit het Congolese Kinshasha, keken onlangs nog hun ogen uit op het filmfestival van Cannes, waar een film over hen in première ging. En ondanks dat de verrassing er voor ons nu wel een beetje vanaf is, blijft het een genot om de groep live aan het werk te zien. Wat een spelvreugde, echtheid en bezieling! Als alle Nederlandse lichamelijk gehandicapten een voorbeeld zouden nemen aan deze groep kon de AWBZ direct omlaag.

Staff Benda Bilili gaf zich vol overgave. Een genot om te zien.

De voorspelde hoeveelheid regen van zaterdag kwam gelukkig niet. Wel viel er af en toe een buitje, zoals vlak voor het optreden van Buraka Som Sistema. Het leverde een bomvolle tent op, al zal menig festivalbezoeker zijn wenkbrouwen wel even hebben gefronst bij de start van het optreden. Overdonderende beats, knipperende beeldschermen en schuddende billen. Om de Kuduro van Buraka kon je niet omheen. Leuk dat ook nog even hun remix van Neneh Cherry's Buffalo Stance langs kwam.

Bij de Amsterdam Klezmer Band is het altijd een feestje. Maar tijdens een vroege schemerige zomeravond op Mundial is de sfeer toch nog net even beter. Takken worden van bomen gerukt om mee te dansen en polonaises slingeren zich door het publiek. En de band zelf? Die heeft het uitstekend naar zijn zin in Tilburg. En passant worden zelfs nog wat nieuwe nummers gepresenteerd die duidelijk naar meer smaken. Super klezmer feestje!

Een heel andere sfeer hangt bij de slotact van zaterdag op het hoofdpodium: N.E.R.D. Voor Pharrel en zijn kornuiten is het veld helemaal vol gestroomd en hoewel het live allemaal niet zo strak klinkt als op cd weten ze het publiek toch aardig gek te krijgen. Zeker als Pharrel nog even zijn blote bast laat zien.

ZONDAG

De prachtige (dino)Saurussen van Close-Act die regelmatig over het festival dwaalden, joegen menig bezoeker de stuipen op het lijf.

De zondag begint uitstekend met Depedro, een project van Calexico met de Spaanse zanger-gitarist Jairo Zavala. We horen prachtige veelal rustige liedjes waar de invloed van de Amerikaanse band duidelijk hoorbaar in is. Zeker als de trompetten schallen. Enige verschil is dat de Americana van Depedro overgoten is met een fijn Spaans sausje.

De latin hiphoprock van Ozomatli is van een heel ander energieniveau, maar zeker niet minder van kwaliteit. De band brengt hun onstuimige partymix met overgave en dat slaat over op het publiek.

Een prima opmaat voor het Antwerpse Merdan Taplak Orkestar dat muzikaal gewoon erg komisch is. De explosieve combinatie van danceklassiekers, een Belgisch fanfareorkest en een ADHD-dj gaat er bij het Tilburgse publiek in als koek. Veel groter dan bij dit optreden is het feest op Mundial nog niet geweest.

Heel wat rustiger maar met een stuk meer subtiliteit gaat het eraan toe bij het optreden van de Ethiopische zangeres Minyeshu. Met een kruising van pop en traditionele Ethiopische muziek wordt een betoverende sfeer neergezet. Waarom is deze zangeres, terwijl ze in Nederland woont, toch nog zo onbekend?

Babylon Circus begint de laatste tijd steeds meer door te breken en terecht, want het laatste album van de heren La Belle Etoile is van de eerste tot de laatste minuut goed. Dat ze naast de goede liedjes ook nog een meer dan uitstekende live-show hebben, bewijzen de Fransen op Mundial. Merci!

Net zo feestelijk maar dan meer Balkanesque is het 'Nederlandse' Caspian Hat Dance. Op het Because I'm a Girl podium brengen ze hun op gipsy- en klezmer veelal in een moordend tempo. Dat de muzikanten het allemaal bij kunnen benen pleit voor hun muzikaliteit. Een schande dat deze heren nog niet zijn doorgebroken.

De soca van Allison Hinds uit Barbedos is vooral heel erg vrolijk. Geen moeilijkdoenerij maar gwoon recht voor zijn raap je partyknallers het publiek in meppen. Zelfs het publiek achterin in het veld dat net een maaltijd aan het veroberen was, kon het niet laten om even met de kont te schudden.

Het avontuurlijke project dat de electronicadj's van Fremdkunst XL aangingen met meestertrompetist Eric Vloeimans en de Malinees Baba Cissoko beloofde vooraf veel. Dat het er live niet helemaal uitkwam, lag met name aan Cissoko die niet echt luisterde naar wat de andere muzikanten wilde vertellen, maar vooral zijn eigen feestje met het publiek wilde bouwen. Heel jammer, want er waren af en toe best boeiende dingen te horen.

De Algerijnse rockster Rachid Taha maakt al jaren uitstekende platen. Maar vandaag leek hij niet op zijn scherpst te zijn. Hij zong regelmatig vals, waggelde als een zatteman over het podium en wist zelden te imponeren. Gelukkig dat de sterke band hem nog enigzins wist te reden.

Nog beroerder was het optreden van headliner en afsluiter Sean Paul. Schande dat zo'n bekende naam ermee weg komt om veel grotendeels van een bandje te laten komen. Met een paar live-muzikanten was het waarschijnlijk direct een stuk boeiender geweest. De enige die een compliment verdienen zijn de dansers die de Jamaicaan had meegenomen. Onvermoeibaar en krachtig bewogen ze door hoe ongeinspireerd hun 'dancehallster' ook op het podium stond. Het grote veld was voor Sean Paul vele malen minder gevuld dan de avond ervoor voor N.E.R.D. Wij kunnen de thuisblijvers alleen maar gelijk geven.

CONCLUSIE


Festival Mundial kan terugkijken op een meer dan uitstekende editie. Het programma was goed, het weer viel mee en van de bezoekers hoorde je zelden een wanklank. Alleen de prijs van het eten en de drank moest het regelmatig ontgelden. Misschien ook wel terecht. Meer dan 10 euro voor een bakje festivaleten waar je nog niet eens vol van raakt, is wel erg overdreven. Laten we nog even de plussen en minnen van deze editie op een rijtje zetten:

PLUS:
- De theatrale acts dwars door het publiek. Erg sfeerverhogend.
- Hoewel we er door het drukke muzikale programma niet zo heel veel van gezien hebben, is theater een meer dan goede toevoeging aan het festival. Hopelijk is er volgend jaar ook weer een wat mooier podium voor beschikbaar.
- De muziek. De organisatie heeft het dit jaar voor elkaar gekregen een zeer uitgebalanceerd gevarieerd muziekprogramma neer te zetten.
- Het publiek. Jong en oud genoot van het festival.
- Het compacte festivalterrein. Je kunt redelijk snel switchen van podium.
- De prijs van een ticket. Mensen uit de omgeving klagen graag dat het festival niet meer gratis is. Maar eigenlijk is de toegangsprijs niet hoog maar laag, als je het vergelijkt met andere grote festivals. Alleen een kaartje van hoofdact N.E.R.D. kost al meer dan twee dagen Festival Mundial.

MIN:
- Geen duidelijk programmaboekje. De namen in het programma zijn voor de meeste mensen totaal onbekend. Een boekje met informatie over de verschillende artiesten is noodzakelijk.
- Het theater en de muziekacts zijn, hoewel het de afgelopen jaren wel wat verbeterd is, nog steeds niet allemaal in de sfeer van het festival. Een act met levende speelgoedsoldaatjes is leuk, maar heeft niets met Mundial te maken.
- Het geluid in de tent was af en toe niet om aan te horen. Een soundcheck is tijdens festivals lastig, maar zorg dan in elk geval dat de geluidsmensen de sound tijdens een optreden positief bijstellen.
- Op de markt waren zeer waarschijnlijk spullen te koop die door kinderhandjes zijn gefabriceerd. Van een festival als Mundial mag je toch verwachten dat het een beetje let op wat er allemaal in de kraampjes ligt. Het is een beetje raar als op de ene hoek van het terrein een goed doel zich inzet tegen kinderarbeid, en aan de andere kant 'foute' artikelen worden verkocht.

Copyright tekst en foto's: www.noborderz.nl